திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 498

சதுப்புநிலத்தில் வசித்த ஐந்து எளிய தொழிலாளர்களைப் பிடிக்க, நாற்பது பேர் கொண்ட குதிரைப் படையை அனுப்பி வைத்தார் நிலக்கிழார்; தொழிலாளர்கள் தங்களுக்கு நன்கு பழக்கப்பட்ட அலையாத்திக் காட்டின் குறுகிய கால்வாய்களுக்குள் பின்வாங்கினர். சேற்றில் குதிரைகள் புதைந்து நகர முடியாமல் திணறியபோது, மரங்களின் பின்னிருந்து தொழிலாளர்கள் மூங்கில் கம்புகளால் தாக்கிப் பெரும்படையைச் சிதறடித்தனர். ஐந்து பேர் எப்படி நாற்பது குதிரை வீரர்களைத் தோற்கடித்தீர்கள் என்று வியந்த படைத் தலைவனிடம் தொழிலாளி கருப்பன் கூறினான்: 'படைத் தலைவரே! சிறிய படையுடையவன் தனக்குச் சாதகமான இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து நிற்கும் போது (சிறுபடையான் செல் இடம்), பெரும்படை உடையவன் அங்கு சென்று தாக்கினால் (உறுபடையான் சேரின்), அவனது படைப்பலமும் மன ஊக்கமும் முற்றிலும் அழிந்து போய்விடும்!' (ஊக்கம் அழிந்து விடும்) என்று உணர்த்தினான். அந்தப் படைத் தலைவன் தன் ஆணவத்தை விட்டுப் பின்வாங்கினான்.

To capture five defiant coastal workers, a tyrannical landlord dispatched an armored company of forty mounted cavalrymen; the five men retreated into the labyrinthine waterways of the tidal mangrove swamp which they knew by heart. When the heavy horses bogged down in the mud and tangled in submerged roots, the workers struck from behind dense tree trunks with long bamboo poles, scattering the cavalry in utter disarray. When the stunned cavalry captain asked how five men could rout forty mounted soldiers, the worker Karuppan replied: Captain! When a vast army marches into the native, advantageous stronghold of a smaller band (SiRupadaiyaan sellidam uRupadaiyaan saerin), its vast numbers become a useless trap and all its momentum and spirit collapse into defeat! (Ookkam azhindhu vidum). Humbled, the captain withdrew his remaining men.