திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 48

தொடர்ந்து மூன்று ஆண்டுகள் கடுமையான வறட்சி நிலவிய காலத்தில், கிராமத்துக் குடும்பத் தலைவி சிவகாமி அம்மாள், தன் இல்லத்தில் சற்றும் மனம் தளராமல் நின்றாள். தன் நான்கு குழந்தைகளையும் பொறுமையோடு நல்வழியில் கல்வி கற்க வைத்தாள்; ஊரில் பசியால் வாடிய முதியவர்களுக்கும், வழியே சென்ற துறவிகளுக்கும் தினமும் தன் பங்குக் கஞ்சியைப் பகிர்ந்து கொடுத்து அவர்களைத் தத்தம் நற்பாதையில் செல்ல உதவினாள் (ஆற்றின் ஒழுக்கி); மாமியாரின் பிணியை முகம் சுளிக்காமல் இரவும் பகலும் சுடுநீர் வைத்து உபசரித்ததோடு, தானும் தன் இல்லற தர்மத்திலிருந்து ஒரு துளியும் வழுவாமல் வாழ்ந்தாள் (அறனிழுக்கா இல்வாழ்க்கை). அப்போது அவ்வூர் வழியாக வந்த முதிய தவமுனிவர் கைவல்யநாதர், பல ஆண்டுகள் உணவின்றி ஒற்றைக் காலில் நின்று தவமிருந்தவர்; அவர் சிவகாமி அம்மாளின் வீடு தேடி வந்தபோது, அவளது அளப்பரிய பொறுமையையும், பிறரின் துன்பங்களைத் தன் தோளில் சுமந்து இன்முகத்தோடு ஆற்றும் தொண்டையும் கண்டு கண்கலங்கினார். தன் சீடர்களிடம் முனிவர் பிரகடனம் செய்தார்: 'சீடர்களே! காடுகளில் உண்ணா நோன்பிருந்து உடலை வருத்தித் தவம் செய்வோருக்குத் தங்களுக்கு வரும் பசியையும் குளிரையும் மட்டுமே தாங்கும் பொறுமை உண்டு; ஆனால் பிறருடைய துன்பங்கள், பசி, பிணிகள் அனைத்தையும் தன் தோளில் சுமந்து, அவர்களையும் நல்வழியில் நடத்தி, தானும் அறம் தவறாமல் வாழும் இந்த இல்லறத்தாயின் மாபெரும் பொறுமை, காட்டுத் துறவிகளின் தவ வலிமையை விடப் பன்மடங்கு உயர்ந்த பேராற்றல் கொண்டதாகும்!' (நோற்பாரின் நோன்மை உடைத்து) என்று கூறி தலைவணங்கினார்!

During a grueling three-year famine that left village wells dry as dust, family matron Sivakami Amma stood as an unshakeable rock of grace. With infinite patience, she kept her four young children anchored in moral study, shared her own bowl of thin millet gruel every morning with wandering monks and starving elders to keep them steadfast on their paths (AaRRin ozhukki), tirelessly nursed her bedridden mother-in-law without a whisper of frustration, and maintained the spotless sanctity of her home (ARanizhukkaa ilvaazhkkai). Visiting the drought-stricken settlement, Sage Kaivalyanathar—who had practiced forty years of severe solitary fasting standing on one leg in forest caves—stopped at her door for water. Observing her boundless domestic endurance, her joyful bearing of others' agonies, and her spotless virtue, the sage wept with reverence. Turning to his disciples, he declared: My children! An isolated ascetic only has to endure his own personal hunger and cold; but a householder who bears the sorrows, sicknesses, and burdens of an entire family and community, guiding everyone safely along virtue's way while never straying from Dharma, possesses a spiritual fortitude and endurance far mightier than the sternest ascetic penances on earth! (NoaRpaarin noanmai udaiththu).