திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 47

அடர்ந்த காட்டுக்குள், சுட்டெரிக்கும் கோடை வெயிலில், தன்னைச் சுற்றி ஐந்து பெருநெருப்புகளை மூட்டி 'பஞ்சாக்கினி தவம்' செய்து கொண்டிருந்தார் துறவி நாராயணானந்தர்; பல ஆண்டுகள் கடுந்தவம் செய்ததால் அவருக்குத் தன் தவ ஆற்றலின் மீது அளப்பரிய கர்வம் இருந்தது. ஒரு நாள், காட்டை ஒட்டிய கிராமத்து வயலில், உழவர் ஆறுமுகம் கடுமையான வெயிலில் தன் முதிய தாய்க்கும், நோயுற்ற மனைவிக்கும், மூன்று குழந்தைகளுக்கும் உணவளிக்க வியர்வை சிந்தப் பாடுபடுவதையும், மாலையில் வீட்டுக்கு வந்த விருந்தினருக்குத் தன் தட்டிலிருந்த உணவைப் பரிமாறிவிட்டுத் தான் பட்டினியோடு உறங்குவதையும் அந்தத் துறவி கண்டார். துறவி தன் சீடனிடம் ஏளனமாகச் சிரித்தார்: 'உலக மாயைகளில் உழலும் இந்த எளிய சம்சாரியால் என்னைப்போல் ஐந்து நெருப்புகளுக்கு மத்தியில் தவம் செய்ய முடியுமா?' அப்போது அவ்வழியே வந்த மெய்ஞ்ஞான முதியவர் சுவாமிகள், துறவியின் தோளைத் தொட்டு மென்மையாகக் கூறினார்: 'சுவாமி! காட்டில் உடலை வருத்தித் தவம் செய்து ஆன்ம விடுதலை பெற முயற்சிப்பது கடினம்தான்; ஆனால் சுற்றத்தார், விருந்தினர், குடும்பத்தாரின் இன்ப துன்பங்களைச் சுமந்துகொண்டு, ஒரு சிறு சலனமும் சுயநலமும் இன்றி இல்லறத்திற்குரிய நல்லற இயல்புகளோடு வாழ்கிறானே இந்த உழவன் ஆறுமுகம் (இயல்பினான் இல்வாழ்க்கை வாழ்பவன் என்பான்), காடுகளில் கடுந்தவம் புரிய முயலும் துறவியர் அனைவரிலும் இவனே தலையாய முதன்மையான மேன்மகனாவான்!' (முயல்வாருள் எல்லாம் தலை) என்று உபதேசித்தார். துறவி தன் கர்வத்தை விட்டுவிட்டு அந்த உழவனின் திருவடிகளை வணங்கினார்!

Deep in the scrub jungle under a blazing summer sun, ascetic ascetic Narayananandhar performed the punishing 'Pancha-Agni' penance—sitting motionless surrounded by four roaring bonfires with the midday sun as the fifth overhead. Proud of his arduous self-mortification, he looked down on domestic life. One afternoon, he observed peasant farmer Aarumugam tilling the dry clay field: nursing his ailing mother, lovingly caring for his exhausted wife, feeding three young children, and selflessly surrendering his own dinner plate to an unexpected traveling pilgrim at dusk while going to sleep on an empty stomach with a smile. The ascetic remarked haughtily to his disciple: Can this worldly householder ever attain the lofty spiritual heights of my five-fire austerities? Overhearing him, enlightened Master Bodhirayar spoke gently: Reverend monk! Striving to conquer the senses in an isolated jungle is indeed arduous; yet the domestic householder who embraces the natural virtues of family life with spotless patience, boundless love, and tireless self-sacrifice (Iyalpinaan ilvaazhkkai vaazhpavan enbaan) stands crowned foremost above all those who merely strive through ascetic penances! (MuyalvaaruL ellaam thalai). Humbled by the revelation, the hermit bowed before the plowman's virtue.