திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 46

இளைஞன் கௌதமன், ஆன்ம அமைதியையும் மோட்சத்தையும் அடைய வேண்டும் என்பதற்காக, தன் குடும்பத்தை விட்டுப் பிரிந்து அடர்ந்த காடுகளுக்கும் இமயமலைக் குகைகளுக்கும் சென்று துறவியாக வாழ முடிவெடுத்தான். புறப்படுவதற்கு முன், கிராமத்தில் அன்பும் அறமும் நிறைந்து வாழ்ந்த முதிய நெசவாளர் பொன்னம்பலத்தின் ஆசீர்வாதம் வாங்கச் சென்றான். அங்கே சென்ற கௌதமன், பொன்னம்பலமும் அவரது மனைவியும் தங்களுக்குள் ஒருவருக்கொருவர் காட்டிய கனிவான மரியாதையையும், பசியோடு வந்தவர்களுக்கு இன்முகத்தோடு அன்னமிட்டதையும், ஊர் மக்களின் துயரங்களைத் தீர்த்து வைத்து ஒரு சிறு கறையுமின்றித் தங்கள் இல்லறத்தை நடத்தும் அழகையும் கண்டான்; அந்தக் குடிசையே ஒரு தேவலோகம் போலப் பரம அமைதியோடும் தெய்வீகப் பேரொளியோடும் விளங்கியது! பொன்னம்பலம் கௌதமனிடம் கேட்டார்: 'தம்பி! குடும்பத்தை விட்டு ஓடிச் சென்று காடுகளில் தவங்கிடப்பதால் நீ எதை அடையப் போகிறாய்?' கௌதமன் திகைத்து நின்றான். பொன்னம்பலம் கூறினார்: 'தம்பி! மனைவி மக்களோடு கூடி, பழிக்கு அஞ்சிப் பிறர்க்குப் பகுத்தளித்து, அன்பும் நீதியும் வழுவாமல் ஒருவன் தன் குடும்ப வாழ்க்கையை அறவழியில் நடத்துவானானால் (அறத்தாற்றின் இல்வாழ்க்கை ஆற்றின்), அவன் இல்லத்தை விட்டு விலகிக் காடுகளுக்குச் சென்று துறவறம் மேற்கொள்வதால் புதிதாகப் பெறக்கூடிய மேலான முக்திப் பேரின்பம் வேறு என்ன இருக்கிறது?' (புறத்தாற்றில் போஒய்ப் பெறுவது எவன்). கௌதமன் தன் அறியாமை நீங்கி, தன் இல்லத்திலேயே தர்மநெறியோடு வாழ உறுதிபூண்டான்!

Yearning for ultimate spiritual enlightenment and inner serenity, young seeker Gauthaman resolved to abandon his family and wander into the misty Himalayan caves as a mendicant monk. Before setting out, he visited the humble abode of master weaver Ponnambalam to seek his blessings. Arriving at the cottage, Gauthaman observed the profound harmony between Ponnambalam and his wife: their gentle mutual reverence, the joy with which they served steaming meals to hungry travelers, and their spotless civic integrity. The modest home radiated a luminous, oceanic tranquility far deeper than any desolate hermitage. Ponnambalam turned to the young seeker with compassionate eyes: Gauthaman, what rare spiritual prize do you expect to uncover by fleeing your social duties to freeze in barren mountain caves? Gauthaman stood silent. The master continued: If a human being lovingly anchors their household life along the sacred path of Dharma, sharing their earnings and practicing pure virtue at home (ARatthaaRRin ilvaazhkkai aaRRin), what conceivable spiritual treasure remains to be gained by fleeing to external ascetic paths? (PuRatthhaatrill poaoyp peRuvadhu evan). The veil of illusion lifted, and Gauthaman realized that enlightenment is lived right at home through daily virtue.