திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 466

நகர ஆளுநர் வீரசேனன், நிர்வாகத்தில் இரண்டு மாபெரும் தவறுகளைச் செய்தான்: முதலாவதாக, செய்யக்கூடாத செயலான ஏழை விவசாயிகளின் தர்ம தானியக் கிடங்கிற்கு அநியாயமாக வரி விதித்து, அந்தப் பணத்தை அரண்மனை நாட்டியக் கேளிக்கைகளில் வீணடித்தான் (செய்தக்க அல்ல செயக்கெடும்); இரண்டாவதாக, மழைக்காலம் நெருங்கும் முன்பே பலவீனமடைந்திருந்த நகரின் பிரதான ஏரிக் கரையைச் செப்பனிட்டுப் பலப்படுத்த வேண்டும் என்ற இன்றியமையாத தலையாய கடமையைச் செய்யாமல் சோம்பேறித்தனமாக அலட்சியம் செய்தான் (செய்தக்க செய்யாமையானுங் கெடும்). அடைமழை பெய்த மூன்றாவது நாளில், பலவீனமான ஏரிக்கரை உடைந்து பெருவெள்ளம் நகரை மூழ்கடித்தது; ஏற்கெனவே வரிச்சுமையால் ஆத்திரமடைந்திருந்த மக்கள் கொதித்தெழுந்து வீரசேனனின் மாளிகையை முற்றுகையிட்டு அவனைப் பதவியிலிருந்து விரட்டினர்! அரசர் கூறினார்: 'செய்யக்கூடாத தீமைகளைச் செய்வதும் அழிவைத் தரும்; செய்ய வேண்டிய கடமைகளைச் செய்யாமல் விடுவதும் அழிவைத் தரும்' என்று தீர்ப்பளித்தார்.

Provincial governor Veerasenan committed two catastrophic administrative blunders that brought down his rule: First, he performed that which should NEVER be done—he levied a tyrannical punitive tax on charitable orphanage granaries, squandering the proceeds on lavish midnight banquets for foreign gamblers (Seydhakka alla seyakkedum). Second, he utterly omitted that which OUGHT to have been done—he neglected the urgent pre-monsoon stone reinforcement of the central municipal earthen dam despite repeated warnings from civil inspectors (Seydhakka seyyaamaiyaanum kedum). On the third night of the autumn torrential rains, the fractured, unreinforced earthen dam burst, washing away four hundred homes and drowning agricultural livestock. Enraged by both the flood and the unjust granary taxes, the citizenry revolted in fury, storming the manor and driving Veerasenan into disgraced exile. The royal court summarized: Ruin strikes with equal devastation whether a leader commits the forbidden or omits the essential!