திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 437

நிலக்கிழார் மாயழகு, தன் வீட்டுக் களஞ்சியத்தின் அடித்தளத்தில் பல நூறு தங்கக் குடங்களைப் புதைத்து வைத்திருந்த பெரும் பணக்காரனாக வாழ்ந்தான்; ஆனால் ஊரின் பாசன ஏரியின் கருங்கல் மதகு விரிசல் விட்டு உடையும் நிலையில் இருந்த போது, கிராம மக்கள் அவனிடம் சென்று, 'ஐயா! உங்கள் நிலங்களும் ஊரும் செழிக்க உதவும் இந்த மதகைச் சரிசெய்யச் சிறிதளவு நிதி கொடுங்கள்' என்று கெஞ்சினர். மாயழகோ, 'என் சொந்தப் பணத்தை ஊர் வேலைக்குத் தர முடியாது' என்று கஞ்சத்தனத்தால் விரட்டி அடித்தான்; செல்வத்தைக் கொண்டு செய்ய வேண்டிய தர்மங்களையும் மக்கள் நலப் பணிகளையும் செய்யாமல் பொருளைப் பூட்டி வைத்தான் (செயற்பால செய்யாது இவறியான் செல்வம்). மழைக்காலத்தில் ஏரி மதகு உடைந்து பெருவெள்ளம் ஊருக்குள் பாய்ந்தது; மாயழகின் வீட்டு அடித்தளத்தை வெள்ளம் பிளந்து, அவன் புதைத்து வைத்திருந்த அத்தனை தங்கக் குடங்களையும் ஆற்று நீரோட்டம் கடலுக்குள் அடித்துச் சென்றது! அவன் செல்வம் யாருக்கும் பயன்படாமல் சுக்குநூறாக அழிந்தது (உயற்பாலதன்றிக் கெடும்). மக்கள் கூறினர்: தர்மத்திற்கும் மக்கள் நன்மைகளுக்கும் பயன்படாத கருமியின் செல்வம், நிலைத்து நிற்கும் வழியின்றி வீணாக அழியும் என்பதற்கு மாயழகே சாட்சி என்றனர்.

Wealthy feudal landlord Maayazhagu amassed hundred heavy terracotta urns filled with gold sovereigns, burying them in secret vaults beneath his basement flagstones. When the primary masonry sluice gate of the communal irrigation lake developed alarming structural fractures, the village elders implored him: Master Maayazhagu! Your vast sugarcane estates depend upon this lake; please contribute a fraction of gold to rebuild the retaining wall before the monsoons! Shaking his fist in pathological stinginess, Maayazhagu snarled: Not a single copper coin of mine will be spent on public repairs! He locked his vaults, refusing to perform the essential duties of charity and civic maintenance (Seyarpaala seyyaathu ivaRiyaan selvam). When heavy autumn rainstorms unleashed a torrential deluge, the unrepaired masonry sluice fractured, unleashing a tidal wave across the valley. The raging flood gouged open Maayazhagu's basement floor, washing every single urn of buried gold into the deep ocean silt, leaving him utterly penniless! His hoarded riches perished completely without leaving a trace of lasting salvation (Uyarpaalathanrik kedum). The townsfolk observed: Hoarded gold withheld from noble duty is doomed to perish in total ruin!