திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 427

தானிய வியாபாரி மாதவன், பருவமழையின் சுழற்சியையும் ஆற்று நீர்வரத்தையும் கூர்ந்து கவனித்து, அடுத்த இரண்டு ஆண்டுகளில் கொடும் வறட்சியும் பஞ்சமும் வரக்கூடும் என்பதை முன்கூட்டியே உணர்ந்தான் (அறிவுடையார் ஆவதறிவார்); தன் ஆடம்பரச் செலவுகளை உடனே நிறுத்தி, உலர் கல் கிடங்குகளில் தானியங்களைச் சேமித்து, ஆழ்துளைக் கிணறுகளைத் தூர்வாரினான். ஆனால் அவனது நண்பன் நகுலனோ, 'இப்போதுதானே நல்ல விளைச்சல் கிடைக்கிறது; எதிர்காலத்தைப் பற்றி ஏன் கவலைப்பட வேண்டும்?' என்று கேலி செய்து, கையில் இருந்த செல்வத்தை வீண் ஆடம்பர விருந்துகளிலும் சூதாட்டத்திலும் செலவழித்தான் (அறிவிலார் அஃதறிகல்லாதவர்). அடுத்த ஆண்டு வரலாறு காணாத வறட்சி தாக்கிய போது, நகுலன் உணவு தானியங்கள் இன்றித் தன் குடும்பத்தோடு பட்டினியில் தவித்து நடுத்தெருவுக்கு வந்தான்; மாதவனோ தன் முன்னெச்சரிக்கைக் கிடங்குகளில் இருந்த தானியங்களைக் கொண்டு தன் குடும்பத்தைக் காத்ததோடு, ஊர் மக்கள் நூற்றுக்கணக்கானவர்களுக்கும் உணவளித்தான்! மக்கள் வியந்தனர்: எதிர்காலத்தில் வரவிருப்பதை முன்கூட்டியே சிந்தித்துச் செயல்படுவதே அறிவுடையோரின் இலக்கணம்; அதை அறியாமல் துன்பம் வந்த பின்பே விழிப்பவர்கள் அறிவிலிகள் என்பதை உலகம் கண்டது.

Meticulously monitoring seasonal monsoon rainfall graphs and aquifer fluctuations, grain merchant Madhavan deduced that a severe, two-year meteorological drought was approaching (Arivudaiyaar aavathu arivaar). Curtailing all personal luxuries immediately, he dredged deep subterranean wells and stocked sealed granite silos with dried millets and pulses. In contrast, his affluent neighbor Nakulan laughed dismissively: Why hoard grain when the current harvest is golden? Life is meant for today's merrymaking! Nakulan squandered his wealth on lavish banquets and equestrian wagers, possessing zero foresight (Arivilaar aqthari kallaathavar). When the merciless drought struck the following year, drying up rivers and scorching fields, Nakulan's household starved within weeks, forcing him to mortgage his estate to buy a loaf of bread. Meanwhile, Madhavan's foresight sustained his family in abundance while feeding hundreds of impoverished villagers. The townsfolk proclaimed: To foresee incoming crises and prepare beforehand is the distinctive mark of the wise; to remain blind until disaster strikes is the tragic hallmark of folly!