திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 285

சோமு என்பவன், சத்திரத்திற்கு வரும் வழிப்போக்கர்களிடம் மிகவும் பணிவாகப் பேசி, நான் எல்லார் மீதும் அன்பு செலுத்தும் எளிய மனிதன் என்று தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டான். ஆனால் இரவு நேரமானதும், நடைப்பயணக் களைப்பில் அந்தப் பயணிகள் எப்போது அயர்ந்து தூங்குவார்கள், எப்போது தங்களது பணப்பையைத் தவறவிடுவார்கள் என்று விழித்திருந்து தருணம் பார்த்தான்; அவர்கள் தூங்கியதும் மெதுவாக ஊர்ந்து சென்று அவர்களது பைகளை அவிழ்த்தான். கையும் களவுமாகப் பிடிபட்டபோது, நான் யாருக்கும் தீங்கிழைக்காத அன்பானவன் என்று சாதிக்கப் பார்த்தான். சத்திரத்து முதியவர் கருணாகரன் அவனைப் பார்த்துச் சொன்னார்: சோமு! பிறருடைய பொருளைக் கவர எண்ணி, அவர்கள் சோர்வடையும் தருணத்தை நரி போல் பதுங்கிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் வஞ்சகர்களிடம், உயிர்களிடத்தில் அருள் காட்டி வாழும் தூய அன்பு ஒருபோதும் இருக்க முடியாது; உன் நாவினில் இனிமை இருந்தாலும் நெஞ்சில் இருப்பது நரித்தனம் மட்டுமே என்றார்.

Lurking around a busy travelers' roadside inn, a smooth-talking thief named Somu presented himself as a gentle, devout soul who possessed boundless love for all living beings. In reality, Somu kept vigil late into the night, watching like a predatory jackal for exhausted wayfarers to drift into heavy sleep or leave their travel sacks unattended so he could slash their coin purses. Caught red-handed attempting to untie a slumbering horse-trader's pouch, Somu tried to plead that he was fundamentally a man of pure love and goodwill. The venerable innkeeper Karunakaran sternly rebuked him: Somu, universal grace and noble love can never take root in the heart of one who constantly stalks his neighbor's unguarded moments of exhaustion to steal their hard-earned goods. Your tongue may utter sweet words of charity, but your heart harbors only the predatory malice of a vulture.