திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 284

இளைஞன் மாரன், வணிகர்களின் தொழுவங்களிலிருந்து உயர்ரகக் குதிரைகளை நள்ளிரவில் யாருக்கும் தெரியாமல் திருடி விற்றுச் சொகுசாக வாழ்வதை ஒரு சாகசமாகவும் வீரமாகவும் நினைத்தான்; எளிதாகக் கிடைத்த பணத்தால் அவனுக்குக் களவின்மீது ஒரு தீராத மோகம் பற்றிக்கொண்டது. நண்பர்கள் எச்சரித்தபோதும் அவன் திருட்டுத் தொழிலைக் கைவிடவில்லை. ஆனால் ஆண்டுகள் உருண்டோடிய போது, அவனது கூட்டாளிகளே அவனுக்குத் துரோகம் இழைத்தனர்; கோபமடைந்த வணிகர்களால் தாக்கப்பட்டு அவனது இரு கால்களும் முறிக்கப்பட்டன; அவனது மக்களும் திருட்டுப் பகையில் கொல்லப்பட்டனர். முதிய வயதில் பசியோடும் உடற்காயங்களோடும் ஊர் எல்லையில் கையேந்தி அமர்ந்திருந்த மாரன் கண்ணீர் வடித்தான்: இளமையில் களவு மீது கொண்ட அடங்காத காதல் எனக்குத் தற்காலிக இன்பத்தைத் தந்தது, ஆனால் இன்று அது சாகும்வரை தீராத கொடிய பெருந்துன்பத்தையே தந்துள்ளது என்று அழுது புலம்பினான்.

In his youth, a daring rogue named Maran found a thrilling rush in creeping into merchant stables at night, rustling purebred stallions, and selling them across provincial borders. Flush with easy gold, Maran developed an incurable, obsessive craving for thievery, laughing off warnings from well-wishers and claiming that outsmarting honest folk was an exciting art. As decades passed, however, his own fences betrayed him, his sons were slaughtered in vicious gang rivalries, and infuriated merchants shattered his knees in retaliation. Crippled, homeless, and abandoned in old age, Maran begged for scraps in the winter mud, weeping in bitter agony: The infatuation with theft gave me fleeting excitement in youth, but its ultimate fruit has inflicted endless, unquenchable misery upon my dying days.