திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 282

தானியக் கிடங்கின் இளம் கணக்கர் மணிமாறன், கணக்கு ஏடுகளைச் சரிபார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, ஏட்டில் ஒரு சிறிய திருத்தம் செய்தால் யாருக்கும் தெரியாமல் பத்து மூட்டை அரிசியைத் தன் வீட்டிற்குத் திருப்பிவிடலாம் என்பதை உணர்ந்தான். அவன் கைகள் திருடவில்லை என்றாலும், அந்தச் சூழ்ச்சித் திட்டத்தை அரை மணி நேரம் தன் மனதில் ஓடவிட்டு ரசித்தான்; ஆனால் உடனே அவனது உள்ளத்தில் இனம் புரியாத குற்ற உணர்வும் பாரமும் அப்பியது. மாலையில் தன் தந்தையிடம் சென்று, அப்பா! நான் பொருளைத் திருடவில்லை, ஆனால் அப்படிச் செய்யலாம் என்று என் மனதால் திட்டமிட்டு நினைத்தேன் என்று தயங்கித் தெரிவித்தான். தந்தை சுந்தரேசர் அன்போடு கூறினார்: மணிமாறா! செயலுக்கு முன்பே மனதில்தான் பாவம் பிறக்கிறது; அடுத்தவர் பொருளை வஞ்சகமாகத் திருடுவோம் என்று மனதால் நினைத்துப் பார்ப்பதுகூட ஒரு தீய குற்றமேயாகும். எண்ணத்திலேயே களவை வேரறுத்துவிடு என்றார். மணிமாறன் தன் மனதைச் சுத்தப்படுத்தி நேர்மையைக் காத்தான்.

While balancing the annual tax ledger for the public grain storehouse, a young accountant named Manimaran noticed a loophole: altering a single ink stroke would effortlessly divert ten sacks of premium grain to his pantry without a trace of suspicion. Although his hands never picked up the pen to execute the forgery, he indulged in mentally visualizing the scheme for half an hour. That evening, feeling a heavy weight of moral unease, he confessed the fleeting fantasy to his wise father, Sundaresar. The elder placed a comforting hand on his shoulder: Manimaran, every outer crime begins as a subtle seedling in the imagination. Even entertaining the thought, 'I shall deceitfully steal my neighbor's goods,' is itself a destructive sin that pollutes the spirit. We must weed out theft in the mind long before it reaches the hands. Manimaran erased the dishonest thought and kept the ledgers flawlessly honest.