திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 281

இளந்துறவி விமலாதித்தன், ஊராரின் நன்மதிப்பைப் பெற்று ஆன்மீகப் பாதையில் களங்கமின்றி முன்னேற வேண்டும் என்ற பேரார்வம் கொண்டிருந்தான். ஒருநாள் ஆசிரமத்தின் நடைபாதையில் யாரோ தவறவிட்ட ஒரு விலைமதிப்பற்ற மாணிக்கக் கல் கிடப்பதைக் கண்டான்; சுற்றிலும் யாரும் இல்லை என்பதால், அந்த மாணிக்கத்தை எடுத்துத் தன் மடியில் மறைத்து வைத்துக்கொள்ளலாம் என்ற எண்ணம் ஒரு கணம் அவனது மனதில் மின்னல் போல் தோன்றியது. ஆனால் மறு கணமே விமலாதித்தன் தன் மனதை எச்சரித்துத் தடுத்தான்: விமலா! உலகம் பழித்து இகழாத உத்தமனாக வாழ விரும்பும் ஒருவன், பிறருக்குரிய எந்தச் சிறு பொருளையும் கவர நினைக்கும் எண்ணம் கூடத் தன் நெஞ்சில் நுழையாதவாறு மனதைக் காக்க வேண்டும் என்று வள்ளுவர் கூறியுள்ளாரே! உடனேயே அந்த மாணிக்கத்தை எடுத்து ஆசிரமத் தலைவரிடம் ஒப்படைத்து உரியவரிடம் சேர்த்தான். அவனது மனத்தூய்மையைக் கண்டு அனைவரும் தலைவணங்கிப் போற்றினர்.

A young novice monk named Vimaladithan aspired above all to preserve an unblemished character so that no wise soul could ever scorn or despise his spiritual standing. One evening, while walking along the ashram pathway, he spotted a rare, sparkling ruby dropped by a visiting merchant. Since the corridor was deserted, a fleeting impulse arose to slip the precious gem into his robe pocket. In that very fraction of a second, Vimaladithan caught himself and sternly guarded his mind: If I wish never to be despised by the wise, I must vigilantly protect my heart from even entertaining the slightest thought of coveting another's property! Refusing to let the seed of stealth enter his soul, he carried the gem straight to the ashram elder and restored it to the grateful merchant. Witnessing his incorruptible honesty, the entire community bowed in deep reverence.