திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 150

நீலகிரி மலைக்காடுகளில் வாழ்ந்த முரட்டு வேட்டைக்காரன் காரி, ஊர் தர்மங்களையோ சாஸ்திரங்களையோ அறியாதவன்; முரட்டு சுபாவம் கொண்டு பலரிடம் சண்டை போட்டுப் பாவம் செய்தவன். ஆனால் அவனிடம் ஒரே ஒரு இரும்பு விரதம் இருந்தது: எத்தகைய சூழ்நிலையிலும் பிறனொருவனுக்கு உரிமையான மனைவியை மனத்தாலும் ஏறெடுத்துப் பார்க்க மாட்டான். ஒரு முறை, பக்கத்து நாட்டுக் கொள்ளைக் கூட்டம் காட்டு வழியே சென்ற ஒரு பெரும் வணிகக் குழுவைத் தாக்கி, அவர்களின் உடைமைகளைக் கொள்ளையடித்து, வணிகரின் அழகிய இளமனைவியைக் காட்டுக்குள் தூக்கிச் சென்றது. இதைக் கண்ட காரி, ஆவேசத்தோடு பாய்ந்து சென்று, தன் வில்லை வளைத்துக் கொள்ளையர்களைத் தனி ஆளாக வீழ்த்தி, அந்தப் பெண்ணை மீட்டுத் தன் குடிசைக்குக் கொண்டு வந்தான். ஒரு கணம்கூட அவளது பெண்மையை இச்சையோடு நோக்காமல், அவளைத் தன் தாயைப் போலப் போற்றி, அடுத்த நாள் அவளது கணவனிடம் பத்திரமாக ஒப்படைத்தான். வணிகன் அவனது கால்களில் விழுந்து அழுதான். கிராமத்து முனிவர் கூறினார்: 'காரியிடம் சாஸ்திர ஞானமோ பிற அறங்களோ இல்லாமல் இருக்கலாம்; அவன் பல தவறுகளையே செய்து வாழ்ந்திருக்கலாம் (அறன்வரையான் அல்ல செயினும்); ஆனால் அடுத்தவனின் மனைவியின் பெண்மையை விரும்பாமல் விலகி நிற்கும் இந்த ஒற்றைப் புண்ணிய நெறியே (பிறன்வரையாள் பெண்மை நயவாமை நன்று), அவனது ஆன்மாவை நரகத்திலிருந்து மீட்டுக் காப்பாற்றி, அவனுக்குப் பேரருளைப் பெற்றுத் தந்துவிட்டது!' என்று போற்றினார்!

In the rugged Nilgiri highlands, wild forest hunter Kaari lived an unrefined life, ignorant of formal Vedic scriptures and often embroiled in rough tavern brawls and secular transgressions. Yet amidst his raw vices, Kaari held one unbending, sacred vow: never, under any circumstance, to look upon another man's wedded wife with lust. One stormy twilight, a gang of highway bandits ambushed a traveling merchant convoy, abducting the merchant's terrified young bride into the dense jungle. Hearing her screams, Kaari leaped from the crags with drawn broadbow, single-handedly cutting down the brigands. Rescuing the weeping woman, he brought her to his forest shelter, watching over the cabin entrance through the torrential night without once casting a covetous glance upon her beauty, honoring her as his own mother. At daybreak, he escorted her safely back to her despairing husband. The ascetic hermit of the valley bowed before the rough huntsman: Though Kaari failed in formal religious virtues and committed many worldly errors (ARanvaraiyaan alla seyinum), his steadfast, unyielding refusal to covet another's wife (PiRanvaraiyaaL peNmai nayavaamai nanRu) stands as a monumental saving grace that redeems his soul in the eyes of God!