திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 148

பாண்டிய நாட்டின் தலைமை மல்யுத்த வீரனான செங்கண்ணன், போர்க்களத்தில் நூற்றுக் கணக்கான எதிரி வீரர்களைத் தனது ஒற்றைத் தோள் வலிமையால் வீழ்த்திப் பல வீரப் பதக்கங்களை வென்றிருந்தான். ஒரு நாள், பக்கத்து நாட்டு அரண்மனை அந்தப்புரப் பகுதியில் ஏற்பட்ட பெரும் தீ விபத்தில், பகை நாட்டு இளவரசனின் இளம் மனைவியைத் தீப்பிழம்புகளிலிருந்து தன் தோளில் தூக்கிக் காப்பாற்றி வெளியே கொண்டு வந்தான். ஆடை கலைந்து மயங்கிக் கிடந்த அந்தப் பேரழகியின் முகத்தையோ உடலையோ தன் கண்களால் ஒரு துளியும் காமத்தோடு நோக்காமல், உடனே தன் மேலாடையை எடுத்து அவளது உடலை மூடி, அவளது கணவனான எதிரி இளவரசனிடம் பத்திரமாக ஒப்படைத்தான்! இந்த அதிசயத்தைக் கண்ட எதிரி இளவரசன் கண்கலங்கி, தன் வாளைச் செங்கண்ணனின் காலடியில் வைத்து வணங்கினான். கூடியிருந்த அரசவை முதியவர் முழங்கினார்: 'செங்கண்ணா! போர்க்களத்தில் ஆயிரம் வீரர்களை வாளால் வெட்டுவது சாதாரண உடல் வீரம்; ஆனால் ஒரு அழகிய இளம்பெண் தன் கைகளில் மயங்கிக் கிடந்தபோதும், அடுத்தவன் மனைவியைக் காமக் கண்ணால் நோக்காமல் தன் சொந்தப் புலன்களை அடக்கி ஆண்ட இந்த உன் மாபெரும் வீரமே உண்மையான பேராண்மை ஆகும் (பிறன்மனை நோக்காத பேராண்மை)! இது சான்றோர்களுக்கு வெறும் அறநெறி மட்டுமல்ல; உலகிலேயே மிக உயர்ந்த முழுமையான நல்லொழுக்கத்தின் சிகரமாகும்!' (அறனொன்றோ ஆன்ற வொழுக்கு) என்று போற்றிப் பொன் முடிசூட்டினார்!

Sengannan, the undefeated champion wrestler of the Pandyan realm, had crushed hundred-strong battalions with his bare arms, decorated across the empire for superhuman physical courage. During a blazing palace fire in an enemy kingdom, he charged into the inferno, rescuing the beautiful young bride of the enemy crown prince from falling timber. Though the unconscious princess lay in his arms with disheveled robes, Sengannan kept his eyes and thoughts in immaculate chastity, instantly unwrapping his own silk warrior's mantle to cover her modesty and returning her safely into the arms of her weeping husband. Astounded by this superhuman moral purity, the enemy prince laid his royal sword at Sengannan's feet in reverence. The imperial sage proclaimed before the court: Sengannan! Slashing enemies with iron blades is mere physical bravado; but standing before sheer beauty and refusing to look upon another man's wife with the faintest flicker of lust—conquering one's own internal senses—that is the supreme, unexcelled manly heroism of the soul! (PiRanmanai noakkaadha pearaaNmai). For the noble and wise, it is not merely a commendable virtue, but the transcendent summit of complete, immaculate moral conduct! (ARanonRo aanRa vozHukku).