திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 147

வைகை ஆற்றில் பெரும் வெள்ளம் கரைபுரண்டு ஓடிய இரவில், மதுரை புறநகர் கிராமத்தில் வீடுகள் மூழ்கின. உழவர் நல்லையன் தன் படகை எடுத்துக்கொண்டு வெள்ளத்தில் தத்தளித்த தன் அண்டை வீட்டு நெசவாளியின் இளம் மனைவியையும் குழந்தைகளையும் காப்பாற்றித் தன் வீட்டு மாடிப் பகுதிக்குக் கொண்டு வந்து சேர்த்தான். நெசவாளி பக்கத்து ஊரில் சிக்கியிருந்ததால், அந்த அழகிய இளம்பெண் மூன்று நாட்கள் நல்லையனின் வீட்டில் தங்கியிருக்க நேர்ந்தது. நல்லையன் அவளைத் தனது உடன் பிறந்த சகோதரியைப் போலக் கண்ணியத்தோடு பாதுகாத்து, உணவு அளித்து, ஒரு கணம்கூட அவளது பெண்மையை இச்சையோடு நோக்காமல் மாசற்ற தூய பார்வையும் அறநெறியும் காத்து நின்றான். வெள்ளம் வடிந்து நெசவாளி திரும்பியபோது, ஊர் மக்கள் அனைவரும் ஒன்று கூடி நல்லையனின் பாதங்களைத் தொட்டு வணங்கினர்! ஊர்ப் பெரியவர் போற்றினார்: 'கோவில்களுக்குச் சென்று யாகங்கள் வளர்ப்பதால் மட்டும் ஒருவன் உத்தம இல்லறத்தான் ஆகிவிட முடியாது! பிறனொருவனுக்கு உரிமையான மனைவியின் பெண்மையை மனத்தாலும் தீண்டாமல், தாயாகவும் சகோதரியாகவும் மதித்துப் போற்றும் இந்த நல்லையனைப் போன்றவனே (பிறனியலாள் பெண்மை நயவாதவன்), அறத்தின் வழியில் உண்மையான இல்லற வாழ்க்கை வாழும் மகத்தான புண்ணியவான் ஆவான்!' (அறனியலான் இல்வாழ்வான் என்பான்) என்று புகழாரம் சூட்டினார்!

During a torrential midnight flood of the Vaigai River, several riverside hamlets were submerged. Valiant farmer Nallaiyan rowed his wooden skiff through the swirling deluge, rescuing his stranded neighbor's young wife and infant children from their collapsing roof, bringing them to the dry upper loft of his home. Because the weaver was trapped across the flooded river for three days, the beautiful young matron stayed beneath Nallaiyan's roof. Throughout those three days, Nallaiyan tended to them with the sacred reverence of a protective brother, shielding his eyes and heart from every trace of lustful thought, maintaining immaculate modesty and dharmic purity. When the waters receded and the weaver returned in tears, the entire community bowed before Nallaiyan's saintly decorum. The village patriarch announced: Ritual oblations and temple charities do not define a holy householder! He alone who never looks with covetous desire upon the womanhood of her who belongs to another (PiRaniyalaaL peNmai nayavaadhavan) is universally acclaimed as an authentic master of dharmic householdership upon earth! (ARaniyalaan ilvaazhvaan enpaan).