திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1216

மலைப் பாதையில் மஞ்சள் கூடைகளை இருபுறமும் தாங்கிய காவடித் தண்டை இறக்கி வைத்துவிட்டுப் பாறையில் அமர்ந்த இளம் பெண் பொன்னழகி, காலையில் கண் விழித்ததால் கலைந்த கனவை நினைத்துக் கண்ணீர் துடைத்தாள். காவடித் தண்டைப் பாறையில் சாய்த்த பொன்னழகி, அதிகாலையிலேயே ஏன் இந்த ஏக்கம் என்று கேட்ட மூத்த தோழி சிவகாமியிடம் தன் நெஞ்சத்து ஆதங்கத்தைக் கூறினாள். "தோழி, நடுவே வந்து கனவைக் கலைத்துவிடும் 'விழித்தெழும் நனவு' என்ற கொடிய ஒன்று மட்டும் இல்லாமல் போயிருந்தால், கனவில் வந்து என்னை அணைத்துக் கொண்ட என் காதலர் என்னை விட்டு ஒருபோதும் பிரியாமலே இருந்திருப்பாரே (நனவென ஒன்றில்லை ஆயின் கனவினால் காதலர் நீங்கலர் மன்)!" என்று கூறினாள். சிவகாமி மரக் காவடியின் இருபுறமும் கட்டப்பட்ட சணல் கயிறுகளைச் சரி செய்தார்; மஞ்சள் கூடைகளைப் பாறைத் திண்டின் மேல் நிலையாக நிறுத்தினார்.

Setting down a heavy wooden shoulder yoke loaded with twin wicker baskets of freshly harvested turmeric upon a rugged mountain trail, young worker Ponnalagi wiped away tears that sprang from an interrupted morning dream. Resting her carrying pole against a granite ledge, Ponnalagi poured out her frustration to her elder companion, Sivakami, who had asked why she sighed so heavily at daybreak: "My friend, if only that cruel, intrusive thief called 'waking daylight' did not exist to shatter my sleep, the beloved husband who arrived to hold me in my dream would never have departed from my side (நனவென ஒன்றில்லை ஆயின் கனவினால் காதலர் நீங்கலர் மன்)!" Sivakami adjusted the hemp cords looped around the notched ends of the wooden shoulder yoke. Steadying the filled turmeric baskets securely against the stone ledge, she secured the ropes.