திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1213

பட்டு நெசவுக் கூடத்தில் தறியின் இழைகளுக்கு இடையே மர நாடாவைச் செலுத்திச் சிவப்புப் பட்டுச் சேலையை நெய்து கொண்டிருந்த இளம் பெண் வாசுகி, மெலிந்த உடலோடு ஆனால் அமைதியான முகத்தோடு நின்றாள். நாடாவை மரப் பலகையில் நிறுத்திய வாசுகி, நனவில் அவர் வராத நிலையிலும் நீ எவ்வாறு உயிரைத் தாங்கிக் கொண்டிருக்கிறாய் என்று வியந்த மூத்த தோழி செண்பகத்திடம் தன் நெஞ்சத்து உண்மையைக் கூறினாள். "தோழி, விழித்திருக்கும் நனவு வேளையில் நேரில் வந்து அன்பு காட்டாத என் காதலரை, இரவில் வரும் கனவிலாவது நேரில் கண்டு இன்புறுவதால்தான் என்னுடைய உயிரானது உடலை விட்டுப் பிரியாமல் இன்னும் நிலைத்து நிற்கின்றது (நனவினால் நல்கா தவரைக் கனவினால் காண்டலின் உண்டென் உயிர்)!" என்று கூறினாள். செண்பகம் மரப் பண்ணையை முன்னும் பின்னும் இழுத்துப் பட்டு இழைகளை இறுக்கினார்; நெய்து முடித்த சிவப்புப் பட்டின் பகுதியை அடி மர உருளையில் சுற்றினார்.

Guiding the polished wooden shuttle between the fine warp threads to weave a crimson silk sari in the workshop, young weaver Vasuki stood physically frail, yet possessed of a quiet, unshakeable calm. Resting her shuttle upon the wooden loom frame, Vasuki revealed her secret source of life to her elder companion, Shenbagam, who had marveled at how she endured without any letters from her husband: "My friend, it is solely because I behold and embrace in my nightly dreams the beloved who shows no love in waking hours that my sweet life remains anchored within this body (நனவினால் நல்கா தவரைக் கனவினால் காண்டலின் உண்டென் உயிர்)!" Shenbagam pulled the heavy wooden reed beater forward to press the fine weft threads firmly into place. Winding the woven length of crimson silk smoothly around the lower cloth beam, she secured the ratchet.