திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1161

ஊர்க் கிணற்றுப் படிகளில் சணல் கயிற்றை இழுத்து மண்பானையில் நீரை இறைத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் கயல்விழி, வெளியூர்ப் பயணத்தில் இருக்கும் தன் கணவனின் நினைவால் உள்ளம் உருகி நின்றாள். தண்ணீர்ப் பானையைத் திண்ணையில் வைத்த கயல்விழி, தன் நடுக்கத்தைக் கண்டு வினவிய முதிய அத்தை தையல்நாயகியிடம் தன் நெஞ்சத்துத் தவிப்பைக் கூறினாள். "அத்தை, காதலரைப் பிரிந்ததால் ஏற்பட்ட இந்தக் காமநோயைப் பிறர் அறிந்துவிடக் கூடாது என்று நான் மறைக்கவே எண்ணுகிறேன்; ஆனால் கிணற்றில் நீரை இறைக்க இறைக்க ஊற்றுநீர் பெருகுவதைப் போல, நான் மறைக்க முயல முயல என் துன்பம் மேலும் மேலும் பெருகி வழிகிறது (மறைப்பேன்மன் யானிஃதோ நோயை இறைப்பவர்க்கு ஊற்றுநீர் போல மிகும்)!" என்று பெருமூச்சுடன் கூறினாள். தையல்நாயகி சுடுமண் நீர்ப் பானையைக் கிணற்றுச் சுவரின் மேல் பக்குவமாக வைத்தார்; ஈரமான சணல் கயிற்றை மரக் கப்பியிலிருந்து விடுவித்து உருளையில் சுற்றினார்.

Drawing water with a hemp rope and terracotta pot at the village stepwell, young maiden Kayalvizhi stood trembling, her heart silently melting with longing for her husband who was away in a distant town. Setting her water vessel upon the stone terrace, Kayalvizhi turned to her elder aunt, Thaiyalnayagi, who had noticed her tearful distraction: "Aunt, I genuinely strive to hide this agonizing love from the world so that no one may see my distress; but like fresh water welling up endlessly in a deep spring the more one draws it, my grief swells and overflows the harder I try to conceal it (மறைப்பேன்மன் யானிஃதோ நோயை இறைப்பவர்க்கு ஊற்றுநீர் போல மிகும்)!" Thaiyalnayagi placed the filled terracotta vessel securely onto the stone parapet. Freeing the wet hemp rope from the wooden pulley, she coiled it neatly over the crossbeam.