திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1080

ஆற்று வெள்ளம் பெருக்கெடுத்துக் கட்டுமானத்தில் இருந்த கல் அணையை உடைக்க வந்த ஆபத்தான வேளையில், அணியில் இருந்த தொழிலாளிகளோடு சேர்ந்து மணல் மூட்டைகளை அடுக்கி அணையைக் காக்காமல், பட்டறையின் வெண்கல அளவுக் கருவிகளைத் திருடிக்கொண்டு ஓடி எதிர்த்தரப்பு ஒப்பந்தக்காரரிடம் தன்னை அடிமையாக விற்றுத் தப்பித்த பரமசிவம் என்ற கயவனின் துரோகத்தைக் கண்டு இளம் தச்சர் சின்னதம்பி அதிர்ச்சியடைந்தான். மழையிலும் வெள்ளத்திலும் நனைந்தபடி பெரிய கருங்கற்களைத் தூக்கி அணைப் பிளவில் வைத்து அடுக்கிக் கொண்டிருந்த முதிய தலைமைக் கல் தச்சர் நாராயணன் பேசினார். "சின்னதம்பி, கயவர்களின் இயல்பைக் கண்டு திகைக்காதே. கீழ்மக்கள் உருப்படியான வேறு எந்தச் செயலுக்கும் தகுதியற்றவர்கள் ஆவார்கள்; தமக்கு ஏதேனும் ஒரு சிறு துன்பமோ இழப்போ வந்துவிட்டால், உடனடியாகத் தம் மானத்தையும் சுயமரியாதையையும் அடமானம் வைத்துப் பிறருக்கு அடிமையாக விற்றுப் பிழைக்க மட்டுமே அவர்கள் தகுதியானவர்கள் (எற்றிற் குரியர் கயவரொன்று உற்றக்கால் விற்றற்கு உரியர் விரைந்து). கயவர்களால் ஆபத்தில் துணை நிற்க முடியாது; தம்மை விற்றுப் பிழைப்பதே அவர்களின் ஒரே தொழில்" என்றார். நாராயணனும் சின்னதம்பியும் சேர்ந்து கனமான கருங்கல் பலகையைத் தூக்கி அணைக்கட்டின் மேல்பகுதியில் இருந்த சுண்ணக் காரையில் பதித்தனர்; தூக்குக் குண்டுக் கயிற்றைத் தொங்கவிட்டு அணைச் சுவரை நேராகச் சரிபார்த்தனர்.

When torrential floodwaters threatened to breach an unfinished stone flood-wall, a cowardly laborer named Paramasivam panicked. Instead of standing with his crew to stack granite blocks, Paramasivam stole the workshop's bronze measuring instruments, deserted his companions, and fled across the river to sell himself into bonded servitude to a rival contractor for a handful of copper coins. Working through the storm to secure the breached wall with heavy stones, young stonecutter Chinnathambi expressed dismay at the man's treachery. Elder master builder Narayanan spoke with calm disdain: "Chinnathambi, never wonder at the treachery of the base. For what worthy or honorable purpose are base scoundrels fit? The moment any crisis, hardship, or danger strikes them, their only reflex is to rush and sell themselves, their loyalty, and their self-respect into servile bondage (எற்றிற் குரியர் கயவரொன்று உற்றக்கால் விற்றற்கு உரியர் விரைந்து). They possess no fortitude to stand in crisis; selling their souls is the only trade they know." Narayanan and Chinnathambi hoisted a heavy granite capstone into the fresh lime mortar atop the embankment wall. Suspending the lead plumb-bob, they verified the vertical alignment of the masonry face.