திருமூலர் அருளிய
திருமந்திரம் 147

வரி வாரியாகline by line

• வரி 1Line 1

  நோய்களும் செய்த வினைகளும் முடிந்தபின், உடல் முதுமை பெற்று, நாடி நரம்புகள் செயலிழந்து, எலும்புகள் பழுத்துத் தளர்ந்து இறந்துவிடும்.

  Once the diseases and the deeds done are spent, the body grows old, its pulse and nerves fail, its bones ripen and slacken, and it dies.

• வரி 2Line 2

  மற்றவர்கள் வந்து மூக்கின்மேல் கைவைத்து மூச்சு இருக்கிறதா என்று பார்த்து, இல்லை என்பது உறுதியானவுடன் துணியால் உடலை மூடுகிறார்கள்.

  Others come and place a hand at the nose to see whether there is breath, and once it is certain there is none they cover the body with cloth.

• வரி 3Line 3

  உடலைக் கொண்டுபோய்ச் சுடுகாட்டில் வைத்துச் சடங்குகளைச் செய்து, புதைத்தோ எரித்தோ விடுகிறார்கள்.

  They carry the body to the burning ground, perform the rites, and bury or burn it.

• வரி 4Line 4

  திவசத்தில் இறந்தவரைச் சேரும் என்று காகங்களுக்குச் சாதம் வைக்கிறார்கள்; ஆனால் அவரது உயிர் அங்கே இல்லை, அந்தச் சாதமும் அவரால் உட்கொள்ளப்படுவதில்லை. எனவே மதிப்பற்ற இந்த உடலின்மேல் அல்லாமல், என்றும் நிலைத்திருக்கும் இறைவன்மேல் நாட்டம் கொள்வதே நல்லது.

  At the annual rite they set out rice for crows, thinking it will reach the one who died; but that soul is not there, and the rice is not consumed by them. So it is better to set your longing not on this worthless body but on the God who endures for ever.