தொடர்ந்து படிக்கread this section continuously
மண்ணொன்று கண்டீர் இருவகைப் பாத்திரம்திண்ணென் றிருந்தது தீவினை சேர்ந்ததுவிண்ணின்று நீர்விழின் மீண்டுமண் ணானாற்போல்எண்ணின்றி மாந்தரும் இறக்கின்ற வாறே.
உரைmeaning
உயிர்களின் உடல் குயவன் செய்யும் மண் பாத்திரம் போன்றது. குயவன் பல பாத்திரங்கள் செய்தாலும், அவன் பயன்படுத்தும் மண் எதுவென்று பார்த்தால் அது களிமண் ஒன்றுதான். அதுபோலவே உயிர்களின் உடல் பலவகைப்பட்டதானாலும் ஆன்மா ஒன்றுதான். ஒரே மண்ணில் செய்யப்பட்டாலும் அந்தப் பாத்திரங்கள் இரண்டு வகையாக இருக்கின்றன: ஒன்று தீயினால் சுடப்பட்டுத் திண்ணென்று இருக்கும் பாத்திரம், மற்றொன்று தீயினால் சுடப்படாமல் பச்சை மண்ணாகவே இருக்கும் பாத்திரம். உயிர்களும் இருவகை உடல்களைத் தாங்கியே உலகிற்கு வருகின்றன, அந்த உடலோடு அவை செய்த தீவினைகளும் சேர்ந்தே இருக்கின்றன. வானிலிருந்து மழை பெய்தால் சுடப்படாத பச்சை மண் பாத்திரங்கள் கரைந்து மறுபடியும் களிமண்ணாகவே மாறிவிடுவதுபோல, இறைவன்மேல் நாட்டமில்லாமல் தங்களின் தீவினைகளிலேயே கட்டுண்டு பச்சை மண்ணாகவே இருக்கும் உயிர்களும் ஒரு நாள் அழிந்துபோகின்றன. இப்படி உலக வாழ்க்கை வாழ்ந்து இறந்துபோகும் மனிதர்கள் எண்ணிலடங்காதவர்கள். எனவே நிலையில்லாத உடலின்மேல் நாட்டம் வைக்காமல், என்றும் நிலையான இறைவனின் மேல் நாட்டம் வைக்க வேண்டும்.
The body of a living being is like the clay pot a potter makes. However many pots the potter makes, the clay he uses is one and the same. In the same way, though the bodies of living beings are of many kinds, the soul is one. Though made of the same clay, those pots are of two kinds: one fired and therefore firm, the other unfired and still raw clay. Living beings too come into the world bearing bodies of these two kinds, and the evil deeds they have done accompany the body. Just as unfired raw clay pots dissolve when rain falls from the sky and turn back into clay, so too the beings who have no longing for God, bound in their own evil deeds and remaining raw clay, perish one day. The people who live a worldly life and die in this way are beyond counting. So do not set your longing on the impermanent body; set it on the God who endures for ever.
வரி வாரியாகline by line
- வரி 1Line 1
உயிர்களின் உடல் குயவன் செய்யும் மண் பாத்திரம் போன்றது; பல பாத்திரங்கள் செய்தாலும் மண் ஒன்றுதான், அதுபோல உடல் பலவகைப்பட்டதானாலும் ஆன்மா ஒன்றுதான்.
The body of a living being is like a potter's clay pot; though he makes many pots the clay is one, and so, though bodies are of many kinds, the soul is one.
- வரி 2Line 2
ஒரே மண்ணில் செய்யப்பட்டாலும் பாத்திரங்கள் இரண்டு வகை: தீயில் சுடப்பட்டுத் திண்ணென்று இருப்பது ஒன்று, சுடப்படாமல் பச்சை மண்ணாக இருப்பது மற்றொன்று; உயிர்களும் இருவகை உடல்களைத் தாங்கி வருகின்றன, அவற்றின் தீவினைகளும் உடலோடு சேர்ந்தே இருக்கின்றன.
Though made of the same clay the pots are of two kinds, one fired and firm, the other unfired and still raw; living beings too come bearing bodies of two kinds, and their evil deeds accompany the body.
- வரி 3Line 3
வானிலிருந்து மழை பெய்தால் சுடப்படாத பச்சை மண் பாத்திரம் கரைந்து மீண்டும் மண்ணாகிவிடுவதுபோல, இறைவன்மேல் நாட்டமில்லாமல் தீவினைகளில் கட்டுண்ட உயிர்களும் ஒரு நாள் அழிந்துபோகின்றன.
Just as an unfired raw pot dissolves and turns back into clay when rain falls from the sky, so the beings who have no longing for God and are bound in their evil deeds perish one day.
- வரி 4Line 4
இப்படி உலக வாழ்க்கை வாழ்ந்து இறந்துபோகும் மனிதர்கள் எண்ணிலடங்காதவர்கள்; எனவே நிலையில்லாத உடலின்மேல் அல்லாமல், என்றும் நிலையான இறைவனின்மேல் நாட்டம் வைக்க வேண்டும்.
The people who live a worldly life and die in this way are beyond counting; so set your longing not on the impermanent body but on the God who endures for ever.
திருமந்திரம் பாடல் #143
