திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 945

ஊரில் நடைபெற்ற அறுவடைத் திருநாள் திருமண விருந்தில், நெய்யும் தேனும் காய்கறிகளும் நிறைந்த அறுசுவை உணவுகள் வாழை இலைகளில் பரிமாறப்பட்டன. இளம் இல்லறத்தானான முருகேசன், "இவையெல்லாம் உடலுக்கு நன்மையளிக்கும் தூய உணவுகள் தானே" என்று கூறி, வயிறு புடைக்கும் அளவிற்கு மீண்டும் மீண்டும் வாங்கி உண்டான். ஆனால், அவனுடன் அமர்ந்திருந்த கிராமத்து ஆசிரியர் தமிழரசன், தன் உடலுக்குப் பொருந்தும் உணவைச் சிறிதளவு எடுத்துக்கொண்டு, உபசரிப்பாளர்கள் வற்புறுத்தியபோதும் புன்னகையோடு மறுத்து அளவோடு உண்டார். விருந்து முடிந்து மாலையானதும், முருகேசன் வயிற்று உப்புசத்தாலும் நெஞ்சு அடைப்பாலும் மூச்சுவிட முடியாமல் பாயில் சுருண்டு படுத்தான். ஆனால் ஆசிரியர் தமிழரசனோ எவ்விதச் சோர்வுமின்றி மாலை உலாவிற்குப் புறப்பட்டார். முருகேசன் அவரிடம், "ஐயா, நாம் உண்டது தரமான உணவுகள் தானே, பிறகு எனக்கு மட்டும் ஏன் இந்தத் தீராத வேதனை?" என்று வருத்தத்துடன் கேட்டான். அவனருகே அமர்ந்த தமிழரசன், "தம்பி முருகேசா, நல்ல உணவாக இருந்தாலும் வயிறு முட்ட உண்பது உடலுக்குக் கேடு. உடலுக்கு ஒத்துவரக்கூடிய நல்ல உணவையே உண்டாலும், அளவுக்கு மீறாமல் சற்று குறைத்து அளவோடு உண்டால், உடம்பில் வாழும் உயிர்க்கு நோயினால் வரும் துன்பம் எதுவும் இல்லை (மாறுபாடு இல்லாத உண்டி மறுத்துண்ணின் ஊறுபாடு இல்லை உயிர்க்கு). நாவைக் கட்டுப்படுத்திச் சிறிதளவு குறைத்து உண்பதே உயிரைப் பிணியின்றிப் பாதுகாக்கும் கவசம்" என்றார். முருகேசன் அன்றிலிருந்து நல்ல உணவையும் வயிறு புடைக்க உண்ணாமல், பசி அடங்கும் அளவிற்கு மட்டும் உண்டு இலகுவான உடலோடு வாழ்ந்தான்; அவனது மந்தமும் அசதியும் நீங்கி, அவன் உற்சாகத்துடன் தன் பணிகளைத் தொடர்ந்தான்.

At a harvest wedding celebration in a prosperous farming village, a magnificent banquet of ghee, fresh vegetables, pulses, and wild honey was served upon broad plantain leaves. Murugesan, an enthusiastic young householder, reasoned that since every dish was pure and wholesome, he could eat without hesitation, stuffing himself to full capacity with multiple servings. Beside him sat Thamizharasan, the village schoolmaster, who ate small, mindful portions and gently declined further helpings with a courteous smile despite insistent hospitality from the hosts. By evening, Murugesan lay curled on a mat, groaning from severe abdominal distension, reflux, and suffocating breathlessness. In contrast, Thamizharasan walked about with light steps and cheerful vigor. Clutching his aching belly, Murugesan asked, "Master, the food served was entirely pure and natural; why am I enduring such excruciating torment while you remain so peaceful?" Sitting beside him, Thamizharasan explained with kindly grace, "Murugesan, quality of food alone cannot protect an overstuffed belly. Even when taking wholesome, non-conflicting food, if one exercises mindful restraint and eats slightly below full capacity, no affliction will ever bring harm to life (மாறுபாடு இல்லாத உண்டி மறுத்துண்ணின் ஊறுபாடு இல்லை உயிர்க்கு). Leaving a little room for the digestive breath transforms wholesome food into life-sustaining energy rather than burdensome disease." From that day forward, Murugesan enjoyed every banquet with mindful moderation, always leaving ample room for natural breath; his heaviness vanished completely, and he walked through his village with light steps and untiring stamina.