திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 943

கோயில் சிற்பக்கூடத்தில் எழுபத்தைந்து வயதிலும் நடுக்கமின்றி நுட்பமான சிலைகளை வடித்து வந்தார் மூத்த சிற்பி மாயவன். அவரிடம் சிற்பக்கலை பயின்ற இளம் மாணவன் ரத்தினம், மிகச் சிறந்த திறமைசாலியாக இருந்தபோதும், ஒரு பகுதியைச் செதுக்கி முடித்ததும் பசியடங்காமல் பெருமளவில் உணவையும் இனிப்புகளையும் அள்ளி உண்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தான். இதனால் அவனது விரல்களில் நடுக்கமும், மூச்சுத்திணறலும், மனமந்தமும் அடிக்கடி ஏற்பட்டு அவனது சிற்பப் பணியைத் தடைசெய்தது. ஒருநாள் அவன் சோர்ந்து அமர்ந்து, "கலைஞர்களின் வாழ்நாள் எப்போதும் குறுகியது போலும்" என்று பெருமூச்சு விட்டான். அவனது நிலையை உணர்ந்த மாயவன், அவனுக்குத் தன் எளிய கஞ்சியையும் காய்கறி உணவையும் காட்டிப் புன்னகைத்தார். "ரத்தினம், தலைமுறை போற்றும் கலைப்படைப்புகளை உருவாக்க இம்மானுட உடம்பு நமக்குக் கிடைத்த பெரும் பேறு. முன் உண்ட உணவு செரித்த பிறகு, உடலுக்குத் தேவையான அளவை அறிந்து அளவோடு உண்ண வேண்டும் (அற்றால் அறவறிந்து உண்க). அவ்வாறு உண்பதே மானிட உடலைப் பெற்றவன் அதனை நெடுங்காலம் பிணியின்றி கொண்டு செலுத்தும் வழியாகும் (அஃதுடம்பு பெற்றான் நெடிதுய்க்கும் ஆறு). அளவுக்கு மிஞ்சிய உணவால் உடற்கூட்டைச் சிதைத்தால், உன் விரல்கள் உனக்கு முன்பே ஓய்ந்துவிடும்" என்று வாஞ்சையுடன் கூறினார். ஆசானின் அறிவுரையை நெஞ்சில் நிறுத்திய ரத்தினம், அன்றுமுதல் தன் செரிமான ஆற்றலை அறிந்து, அளவான உணவை மட்டுமே உண்டு வந்தான். அவனது விரல்களின் நடுக்கம் மறைந்து தெளிவும் கூர்மையும் திரும்பின; அவனும் தன் குருவைப் போலவே நெடுங்காலம் ஆரோக்கியமாக வாழ்ந்து எண்ணற்ற ஒப்பற்ற சிற்பங்களை வடித்து முடித்தான்.

In a renowned temple stonemasonry yard, seventy-five-year-old master sculptor Mayavan carved intricate granite forms with unwavering hands and luminous precision. His young, brilliantly gifted apprentice Rathinam, however, indulged in massive feasts of heavy rice, fried delicacies, and sweets whenever he completed a carving section. This habit frequently left Rathinam with trembling fingers, breathless fatigue, and mental fog that disrupted his creative chisel work. Collapsing in frustration one evening, Rathinam sighed, "Perhaps true artists are destined to suffer frail bodies and brief lives." Noticing his despair, Mayavan offered him a bowl of warm, simple vegetable broth and spoke with gentle warmth. "Rathinam, this human frame is an extraordinary vehicle granted to us to carve enduring beauty across generations. Once your earlier meal is digested, you must eat with strict discernment of proper measure (அற்றால் அறவறிந்து உண்க). That disciplined moderation is the very way by which one who has attained this bodily vessel conducts it through a long and resilient life (அஃதுடம்பு பெற்றான் நெடிதுய்க்கும் ஆறு). If you overwhelm the engine with excess, your chisel will falter long before your masterpiece is born." Taking his master's counsel to heart, Rathinam curbed his gluttonous habits and embraced measured, nourishing meals suited to his digestion. His mental clarity and muscular dexterity returned in full measure, enabling him to live a long, vigorous life and sculpt magnificent temple monuments for decades to come.