திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 942

வயல்வெளிகளில் ஓயாது உழைக்கும் செங்கோடன், எந்நேரமும் வயிற்றில் ஏற்படும் மந்தத்தாலும் தீராத சோர்வாலும் அவதியுற்று வந்தான். வலிமை குறைந்துவிடுமோ என்ற அச்சத்தால், காலை உண்ட உணவு செரிக்கும் முன்பே மதிய உணவையும், மதியம் உண்டது செரிக்காத நிலையிலும் இரவு உணவையும் வழக்கம்போல் கட்டாயப்படுத்தி விழுங்கி வந்தான். செரிமானக் கோளாறுகளைத் தீர்க்க விலையுயர்ந்த லேகியங்களையும் சூரணங்களையும் வாங்கித் தின்றும் அவனது அசதி தீரவில்லை. ஒருநாள், எண்பது வயதிலும் எந்த மருந்தும் உண்ணாமல் சுறுசுறுப்பாக உழுது கொண்டிருந்த தன் பெரியப்பா வேலனை நாடினான். செங்கோடன் உணவு உண்ட கையோடு செரிமான மருந்தை அருந்த முயன்றதைக் கண்ட பெரியப்பா வேலன், அவனது கையிலிருந்த குப்பியை மெல்லப் பறித்து புன்னகைத்தார். "செங்கோடா, அணையாமல் எரியும் சுடரில் அளவு தெரியாமல் நெய்யை ஊற்றினால் தீ அணைந்து போகும். வயிறு இலகுவாக இருப்பதையும், தூய ஏப்பம் வருவதையும், நாவிலும் தொண்டையிலும் உண்மையான பசி எழுவதையும் உணர்ந்து உண்ண வேண்டும். முன்பு உண்ட உணவு நன்றாகச் செரித்துவிட்டதை உடலின் குறிகளால் உணர்ந்து போற்றி உண்டால், இந்த உடலுக்கு மருந்து என்று ஒன்று தனியாகத் தேவையில்லை (மருந்தென வேண்டாவாம் யாக்கைக்கு அருந்தியது அற்றது போற்றி உணின்)" என்றார். பெரியப்பாவின் அறிவுரையைக் கேட்ட செங்கோடன், வழக்கத்திற்காக உண்ணும் பழக்கத்தை விடுத்து, முன் உண்ட உணவு முழுமையாகச் செரித்துப் பசி எடுத்த பிறகே அளவோடு உண்ணத் தொடங்கினான். சில வாரங்களிலேயே அவனது வயிற்று மந்தமும் சோர்வும் மாயமாய் மறைந்து, அவன் மருந்துகளின்றிப் புதிய உற்சாகத்தோடு தன் வயல் பணிகளை மேற்கொள்ளலானான்.

Sengodan, an industrious farmer working vast paddy fields, was constantly plagued by sluggish digestion, bloating, and chronic lethargy. Driven by the anxious fear of losing physical stamina, he routinely forced down a heavy noon meal before his breakfast had digested, and ate dinner even while feeling uncomfortably full. Despite spending his hard-earned savings on expensive herbal tonics and digestive powders, his exhaustion only deepened. One afternoon, he sought counsel from his eighty-year-old uncle Velan, who tended his own fields with radiant agility without ever tasting a drop of medicine. Watching Sengodan reach for a bottle of digestive syrup immediately after forcing himself to finish a meal, uncle Velan gently took the vial from his hands with a warm smile. "Sengodan, pouring excessive oil onto a struggling lamp only smothers its flame. You must observe the body's natural indicators: lightness in the abdomen, clear breath, and genuine hunger. If a person observes with care that earlier food is thoroughly digested before partaking of the next meal, this physical body will never require medicine (மருந்தென வேண்டாவாம் யாக்கைக்கு அருந்தியது அற்றது போற்றி உணின்)." Heeding his uncle's wisdom, Sengodan abandoned the anxious habit of clock-bound overeating, choosing instead to eat only when his previous meal had completely digested and authentic hunger awoke. Within weeks, his abdominal heaviness dissolved, his natural energy soared, and he tended his lush fields with vibrant strength, freeing himself forever from the need for medicinal tonics.