திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 404

படிக்காத போலி மூலிகை வியாபாரி சுந்தரம், ஏதோ ஒரு காட்டு இலையைப் பறித்துத் தன் பக்கத்து வீட்டுக்காரருக்குக் கொடுத்தான்; தற்செயலாக அவனது காய்ச்சல் குறைந்தது; உடனே சுந்தரம் அகங்காரம் கொண்டு, 'இருபது ஆண்டுகள் மருத்துவ ஏடுகளைப் படித்துப் பட்டம் பெற்ற மருத்துவர்களை விட என் இயற்கை அறிவே சிறந்தது' என்று கூச்சலிட்டான் (கல்லாதான் ஒட்பம் கழிய நன்றாயினும்). மூத்த தலைமை மருத்துவர் பரமசிவம் அவனது மூலிகையை ஆராய்ந்துவிட்டு அமைதியாகக் கூறினார்: சுந்தரா! இலை காய்ச்சலைக் குறைத்தது ஒரு தற்செயல் நிகழ்வு மட்டுமே; ஆனால் இந்த இலையில் உள்ள விஷத்தன்மை சிறுநீரகத்தை அழிக்கும் என்பது உனக்குத் தெரியுமா? நோய் நாடி, அதன் மூல காரணத்தை அறிந்து, உரிய மருந்தை அளவோடு கொடுக்கும் முறையான நூலறிவு உனக்கில்லை; எனவே உன் தற்செயலான போக்கை அறிஞர்கள் மெய்யான அறிவாக ஒருபோதும் ஏற்க மாட்டார்கள் என்றார். அடுத்த வாரமே சுந்தரம் அதே இலையைக் கொடுத்து மற்றொரு நோயாளியின் உயிருக்கே ஆபத்தை உண்டாக்கினான்; நூலறிவில்லாத ஊக அறிவு ஆபத்தானது என்பதை ஊர் உணர்ந்தது.

An unlettered peddler named Sundaram plucked an obscure jungle creeper and boiled it for a feverish neighbor; by sheer coincidence and placebo luck, the neighbor's temperature broke. Exalted with arrogance, Sundaram swaggered through the square, proclaiming: Why waste twenty years studying anatomy, pharmacopeia, and botanical manuscripts at the royal medical college when my uneducated intuition cures diseases better than certified physicians? Senior physician Paramasivam examined the plant and remarked with calm gravity: Sundaram, the fever broke by mere accidental luck; but are you aware that this plant contains heavy alkaloids that permanently shut down renal function within forty-eight hours? Lacking systematic education in pathology and dosages, your reckless fluke cannot be accepted as genuine medical wisdom by the wise! Indeed, two days later, Sundaram administered the same leaf to another patient, inducing severe poisoning. The township realized that unlettered chance can never substitute for disciplined learning.