உல்லாச, நிராகுல, யோக இதச்சல்லாப, விநோதனும் நீ அலையோ?எல்லாம் அற, என்னை இழந்த நலம்சொல்லாய், முருகா சுரபூ பதியே.
ullAsa, nirAkula, yOka itachchallApa, vinOtanum nI alaiyO?ellAm aRa, ennai izhanta nalamsollAy, murukA surapU patiyE.
உரை
இப்பாடலில் அருணகிரிநாதர் முருகனை ஒரு நெருங்கிய தோழனிடம் பேசுவது போலவே அணுகுகிறார். "உல்லாசன், நிராகுலன், யோகி" என முருகனை விளிப்பதன் மூலம், எந்தக் குழப்பமும் கவலையும் இல்லாமல் எப்போதும் இன்பத்தில் திளைக்கும் அவன் இயல்பை நினைவுபடுத்துகிறார். "சல்லாபம்", "விநோதம்" போன்ற சொற்கள், முருகனுக்கும் அடியவனுக்கும் இடையே இருப்பது ஒரு விளையாட்டுத்தனமான, உரிமையான உறவே என்பதைக் காட்டுகின்றன. கடைசி இரு வரிகளில்தான் பாடலின் மையக் கேள்வி வருகிறது: "நான்", "எனது" என்ற உணர்வு முழுவதும் அழிந்துபோன அந்தத் தருணத்தில், அந்த இழப்பே ஒரு பெரிய பேறாக மாறியதே, அது என்ன வகை நலம் என்று விளக்கும்படி முருகனிடம் கேட்கிறார். தன்னை இழத்தலே பெரும் ஆதாயமாக மாறும் இந்த முரண், ஆழ்ந்த ஞான அனுபவத்தை வெளிப்படுத்த வார்த்தைகள் போதாமல் நிற்பதையே காட்டுகிறது.
Here Arunagirinathar speaks to Murugan almost as a close friend, describing him as one who is always joyful, untroubled, and playfully at ease. The real question of the verse comes at the end: when every trace of "I" and "mine" dissolved completely, that very loss became a strange kind of gain, and the poet asks Murugan to name what sort of wealth that emptied state actually is. The paradox that losing oneself turns out to be the highest gift points to how deep this experience runs, beyond what ordinary language can hold.
(முருகா.காம் உரை)
- உல்லாசம்
- : இடையறாத உள்ளக் களிப்பு; எக்காரணத்தாலும் குலையாத மகிழ்ச்சி நிலை.
- நிராகுலம்
- : குழப்பமும் கவலையும் அற்ற தெளிந்த மன நிலை.
- யோகம்
- : பிரிவின்றி இணைந்திருக்கும் நிலை; இங்கு முருகனும் அடியவனும் ஒன்றிணைந்திருக்கும் உறவைக் குறிக்கிறது.
- எல்லாம் அற
- : 'நான்', 'எனது' என்ற தன்னுணர்வு முழுவதுமாக அழிந்துபோதல்.
- சுரபூ பதி
- : தேவர் உலகிற்குத் தலைவனான முருகன்.
முக்கியச் சொற்கள்
பொருள் ஏற்றப்படுகிறது.