திருமூலர்

திருக்கயிலாயத்தில் திருமூலருடைய பெயர் சுத்த சதாசிவர். சுந்தர நாதர் என்ற பெயரும் இவருக்கு உள்ளது. திருமால் பிரம்மா இந்திரன் முதலிய தேவர்களுக்கு நெறி அருளும் அசையா சக்தியாக இருக்கும் இறைவனையே குருவாகப் பெற்றவர் இவர். இறைவனின் திருவருளால் அவரின் திருவடியில் இருந்த எட்டு யோகிகளுள் ஒருவராக இருந்தார். அவர்களது பெயர்கள் 1. சனகர் 2. சனந்தனர் 3. சனாதனர் 4. சனற்குமாரர் 5. சிவயோக மாமுனிவர் 6. பதஞ்சலி 7. வியாக்கிரமர் 8. திருமூலர் (பாடல் #67 இல் காண்க). இவர் அட்டமா சித்திகளை கைவரப் பெற்றவர் ஆவார். இவருக்கு 7 சீடர்கள் உள்ளார்கள். அவர்களது பெயர்கள் 1. மாலாங்கன் 2. இந்திரன் 3. சோமன் 4. பிரமன் 5. உருத்திரன் 6. காலாங்கி நாதன் 7. கஞ்ச மலையன் (பாடல் #69 இல் காண்க). எண்ணில் அடங்காத கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகள் உடலுடன் இறைவனின் திருவடிக்குக் கீழே இரவு பகல் இல்லாத இடத்தில் (சூட்சும வெளி) அமர்ந்திருக்கிறார் (பாடல் #80 இல் காண்க). தம்முடைய அமிழ்தப் பாலால் 9 கோடி யுகங்கள் இறைவனுக்கு அர்ச்சனை செய்திருக்கிறார் (பாடல் #82 இல் காண்க). 70 கோடி 100 ஆயிரம் ஆகமங்கள் மொத்தம் உள்ளது (பாடல் #60 இல் காண்க). இந்த ஆகமங்களை 9 பகுதியாக பிரித்து இறைவன் இவருக்கு உபதேசித்தார் (பாடல் #62, #63 இல் காண்க). அப்போது இறைவனின் திருநடனத்தை கண்டு அந்த பேரின்பத்திலேயே 1 கோடி யுகங்கள் திளைத்திருந்தார் (பாடல் 74 இல் காண்க).

In Thirukailayam (Mount Kailash), Thirumoolar’s name was Suddha Sadasivar. He is also known by the name Sundaranathar. His guru was the unmoving Power itself, the Lord who grants the path to Vishnu, Brahma, Indra and the other gods. By the Lord’s grace, he was one of eight yogis at the Lord’s holy feet. Their names: 1. Sanakar, 2. Sanandanar, 3. Sanathanar, 4. Sanatkumarar, 5. Sivayoga Mamunivar, 6. Patanjali, 7. Vyaghramar, 8. Thirumoolar (see verse #67). He had attained the eight great siddhis. He had seven disciples. Their names: 1. Malangan, 2. Indran, 3. Somam, 4. Brahman, 5. Rudran, 6. Kalangi Nathan, 7. Kanjamalaiyan (see verse #69). For countless crores of years he sat with his body beneath the Lord’s holy feet, in a place with no night or day, the subtle space (see verse #80). With his own nectar-milk he worshipped the Lord across nine crore yugas (see verse #82). There are seventy crore and a hundred thousand Agamas in all (see verse #60). The Lord divided these Agamas into nine parts and taught them to him (see verses #62, #63). Then, beholding the Lord’s sacred dance, he was immersed in that supreme bliss for one crore yugas (see verse #74).

திருமூலர் தாம் 1 கோடி யுகங்கள் பேரின்பத்தில் எப்படி இருந்தேன் என்று பின்வருமாறு விளக்குகின்றார். இறைவனின் திருவடிகளை தொழுத போது இறைவனின் மீது காட்டிய பக்தியினால் இறைவனே தன்னோடு இருந்ததினால் 1 கோடி ஆண்டுகள் தன்னால் பேரின்பத்தில் இருக்க முடிந்தது என்று கூறுகின்றார் (பாடல் #75 இல் காண்க). 1 கோடி ஆண்டுகள் பேரின்பத்தில் இருந்த பின் இறைவனே திருமூலரை எழுப்பி நீ பெற்ற ஆகமங்களை உலகில் உள்ளோர் உய்வவதற்காக எடுத்துச் சொல் என்று உணர்த்தினார் (பாடல் #76 இல் காண்க). இதனை தமிழில் எடுத்துச் சொல் என்று கட்டளையிட்டார் (பாடல் #81 இல் காண்க). 1. இறைவனின் கட்டளையை நிறைவேற்றுவதற்காகவும் 2. யான் பெற்ற இன்பம் அனைவரும் பெற வேண்டும் என்பதற்காகவும் (பாடல் #85 இல் காண்க) 3. இந்த உலகம் உய்வதற்காக இறைவன் உலகத்தில் வைத்திருக்கும் ரூபங்களை பார்க்க எண்ணம் கொண்டும் 4. அகத்தியரை காணவுமே இந்த உலகத்திற்கு திருமூலர் வந்தார். இறைவன் இருக்கும் இடத்திற்கும் இந்த உலகத்திற்கும் நடுவில் சூட்சும வழி ஒன்று இருக்கிறது அதன் வழியாக இந்த உலகத்திற்குள் தனது உடலுடன் வந்தேன் என்று திருமூலர் சொல்கிறார் (பாடல் #83 இல் காண்க).

Thirumoolar himself explains how he remained in that bliss for one crore yugas: he says that because of the devotion he showed while worshipping the Lord’s holy feet, the Lord himself remained with him, and that is how he was able to stay in bliss for one crore years (see verse #75). After the one crore years of bliss, the Lord himself woke Thirumoolar and made him understand that he should take the Agamas he had received and declare them so that the people of the world could be saved (see verse #76). He commanded him to declare this in Tamil (see verse #81). Thirumoolar came to this world for four reasons: 1. to carry out the Lord’s command; 2. because the bliss he himself had received should reach everyone (see verse #85); 3. out of a wish to see the forms that the Lord has placed in this world for its deliverance; and 4. to meet Agastyar. Thirumoolar says that there is a subtle path between the place where the Lord is and this world, and that he came into this world, with his own body, by that path (see verse #83).

திருமூலர் பசுபதிநாத் திருக்கேதாரம் கங்கைக் கரை வழியாக தென்னாட்டில் இருக்கும் காளஹஸ்த்திக்கு வந்தார். அங்கிருந்து திருவாலங்காடு பின்பு காஞ்சிபுரம் ஏகாம்பர நாதரை தரிசித்து விட்டு அங்கிருந்த முனிவர்களோடு கலந்துரையாடினார். அங்கிருந்து திருவதிகை வந்து அங்கிருக்கும் இறைவனை தரிசனம் செய்கிறார். அங்கிருந்து திருப்புலியூரில் இறைவனின் ஆனந்த நடன தரிசனத்தை கண்டு சில நாட்கள் அங்கேயே தங்குகிறார். அங்கிருந்து காவிரி நதிக்கரைக்கு வந்தார். அங்கிருந்து திருவாவடுதுறை வந்து இறைவனை வணங்கி சிறிது நாட்கள் தங்குகிறார். பின்பு அகத்தியரை பார்க்க வேண்டும் என்று அகத்தியர் இருக்குமிடம் நோக்கி கிளம்புகிறார்.

Thirumoolar travelled by way of Pasupatinath, Thirukedaram (Kedarnath) and the banks of the Ganga to Kalahasti in the southern country. From there he went to Thiruvalangadu, then had darshan of Ekambaranathar at Kanchipuram and conversed there with the sages present. From there he came to Thiruvathigai and had darshan of the Lord there. From there, at Thirupuliyur, he beheld the Lord’s blissful dance and stayed on there for some days. From there he came to the bank of the river Kaveri. From there he came to Thiruvavaduthurai, worshipped the Lord and stayed a few days. Then, wishing to see Agastyar, he set out toward the place where Agastyar was.

திருமூலர் பொன்னி நதிக்கரை வழியாக சென்று கொண்டிருக்கும் போது ஆடு மற்றும் பசுக்களின் கதறல் சத்தம் கேட்கிறது. சத்தம் வந்த திசை நோக்கி சென்றார். மூலன் என்ற பெயர் கொண்ட இடையன் அப்போது தான் தனது வினை முடிந்த காரணத்தினால் இறந்து கிடக்கிறான். அவனது உடலை காண்கிறார். அவனது உடலை சுற்றி வருத்தத்துடன் நிற்கும் பசுக்களையும் ஆடுகளையும் காண்டார். பசுக்களும் ஆடுகளும் கண்ணீர் விட்டபடி அந்த உடலைச் சுற்றி சுற்றி வந்து அவனை நக்கிக் கொண்டு இருக்கிறது. இந்த இடையன் எழுந்தால் தான் பசுக்கள் ஆடுகளின் வருத்தம் போகும் என்று எண்ணிய அவர் அதன் வருத்தத்தை போக்கும் வகையில் அட்டமா சித்தியில் ஒன்றான கூடு விட்டு கூடு பாயும் வித்தையை பயன்படுத்தி தன் உடலை ஓர் இடத்தில் பத்திரமாக ஒளித்து வைத்து விட்டு மூலனின் உடலில் சென்றார். பசுக்கள் ஆனந்தமடைவதைக் கண்டு பெருமகிழ்ச்சி அடைந்த சுத்த சதாசிவர் திருமூலர் என்னும் பெயரைப் பெற்று பசுக்களையும் ஆடுகளையும் மேய்த்து விட்டு மாலை ஆனதும் பசுக்கள் இருக்கும் ஊரான சாத்தனூருக்கு அனைத்து ஆடுகளையும் பசுக்களையும் அழைத்து செல்கிறார்.

As Thirumoolar was travelling along the bank of the river Ponni, he heard the cries of goats and cows. He went toward the direction the sound came from. A cowherd named Moolan lay there, his life having ended because his karma was spent. He saw the cowherd’s body, and around it the cows and goats standing in grief. The cows and goats, shedding tears, kept circling the body and licking him. Thinking that the cows’ and goats’ grief would end only if this cowherd rose again, and wishing to relieve it, he used kudu vittu kudu paayum vidhai, the yogic power of passing from one body into another and one of the eight great siddhis: he safely hid his own body in a certain place and entered Moolan’s body. Seeing the cows’ joy filled Suddha Sadasivar with great happiness, and he received the name Thirumoolar; he tended the cows and goats, and when evening came he led all the goats and cows to Sathanur, the village they belonged to.

திருமூலர் சாத்தனூர் வந்ததும் பசுக்களும் ஆடுகளும் தங்களது இல்லத்திற்கு தானாகவே சென்று சேர்ந்து விடுவதை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். பசுக்களும் ஆடுகளும் ஊருக்குள் வந்து விட்டது இன்னும் தனது கணவர் வீட்டிற்கு வரவில்லையே என்று தன் கணவரைத் வெளியே வந்து தேடுகிறார். தன்னுடைய கணவர் வெளியிலேயே நின்று பசுக்கள் ஆடுகள் செல்வதை பார்த்துக் கொண்டே இருக்கிறார். இதனைக் கண்ட மூலனின் மனைவி வீட்டிற்குள் வாருங்கள் என்று திருமூலரின் கையை பிடித்து அழைக்க முயற்சித்தாள். அப்போது திருமூலர் நான் உனது கணவன் இல்லை. உனது கணவன் உடலில் இருக்கும் சிவயோகி நான். உனக்கும் எனக்கும் எந்த விதமான சம்பந்தமும் இல்லை என்றார். திருமூலரின் வார்த்தைகளை கேட்ட மனைவி அவரது வார்த்தைக்கு கட்டப்பட்டார் போல் தனியாக தனது வீட்டிற்குள் வந்தாள். திருமூலர் அந்த ஊரில் இருக்கும் ஒரு மடத்தில் தங்கி விட்டார். மூலனின் மனைவிக்கு இரவு முழுவதும் தூங்காமல் வருந்தத்துடன் அழுதுகொண்டு இருந்தாள். காலை விடிந்ததும் ஊரில் உள்ள அந்தணர்களிடம் செய்தியை சொல்லி தன் கணவனை வீட்டிற்கு வரச் சொல்லுமாறு கேட்டுக் கொண்டாள். சாத்தனூர் இறைவனை அறிந்த அந்தணர்கள் அதிகமாக வாழும் ஊராக இருந்தது. அந்தணர்கள் பலர் ஒன்று சேர்ந்து மூலன் இருப்பிடத்திற்கு வந்து மூலனை வீட்டிற்கு ஏன் செல்ல மறுக்கிறாய் என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர் நான் மூலன் இல்லை. மூலன் நேற்றே இறந்து விட்டான். அவனது உடலில் இருக்கும் சித்தயோகி நான். கூடு விட்டு கூடு பாய்ந்து இந்த உடலில் இருக்கிறேன். வருத்தத்துடன் இருந்த பசுக்கள் ஆடுகளுக்காக இந்த மூலனின் உடலுக்குள் வந்தேன். விரைவில் இந்த உடலையும் விட்டு எனது உடலுக்குள் சென்று விடுவேன் என்றார். இதனை அந்த ஊர் அந்தணர்கள் நம்ப மறுத்தார்கள். தன் சொல்லை மெய்ப்பிக்கிறேன் என்று கூறி அருகாமையில் பார்த்தார். அங்கு இறந்த ஒரு ஆடு இருந்தது. உடனே இந்த உடலை விட்டு ஆட்டின் உடலுக்கு சென்ற திருமூலர் மீண்டும் மூலனின் உடலுக்கு வந்தார். இதனைக் கண்ட அந்தணர்கள் வந்திருப்பவர் மூலன் இல்லை சித்த யோகி என்பதை உணர்ந்து மூலனின் மனைவிக்கு ஆறுதல் சொல்லி அனுப்பி விட்டார்கள். பின்பு வந்திருப்பவர் சித்த யோகி என்பதை அறிந்து கொண்ட அந்தணர்கள் அவரிடம் பல கேள்விகள் கேட்டு தங்களின் சந்தேகங்களை நிவர்ந்தி செய்து கொண்டார்கள்.

When Thirumoolar reached Sathanur, he watched the cows and goats go on their own to their own homes. Seeing the cows and goats had returned to the village but her husband still had not come home, Moolan’s wife came out looking for him. Her husband stood outside, simply watching the cows and goats go by. Seeing this, Moolan’s wife tried to take Thirumoolar’s hand and lead him inside, saying, “come inside.” Thirumoolar said, “I am not your husband. I am the Siva yogi who is in your husband’s body. There is no relationship of any kind between you and me.” Hearing this, the wife, as though bound by his words, went into her house alone. Thirumoolar stayed the night in a matam (a religious lodging) in that village. Moolan’s wife did not sleep the whole night, and stayed grieving and weeping. When morning broke, she went to the brahmins of the village, told them what had happened, and asked them to make her husband come home. Sathanur was a village where many brahmins who knew the Lord lived. A number of them came together to where Moolan was and asked him why he was refusing to go home. He replied, “I am not Moolan. Moolan died yesterday. I am the siddha yogi who is in his body. I entered this cowherd’s body for the sake of the grieving cows and goats. I will soon leave this body too and go into my own.” The brahmins of that village refused to believe this. He said he would prove his words true, and looked nearby; there lay a dead goat. At once he left the cowherd’s body, entered the goat’s body, and returned again to Moolan’s body. Seeing this, the brahmins realised that the one who had come was not Moolan but a siddha yogi, and they sent Moolan’s wife away with words of comfort. Then, once they knew he was a siddha yogi, they asked him many questions and had their doubts resolved.

திருமூலர் சாத்தனூரில் இருந்து கிளம்பி மீண்டும் பொன்னி நதிக்கரைக்கு வந்து தன் உடல் மறைத்து வைத்த இடத்திற்கு வந்து பார்த்தார். அங்கு தன் உடலைக் காணவில்லை. தன் உடலைத் தேடிய திருமூலர் தன் உடல் கிடைக்காததால் தன்னுடைய ஞான திருஷ்டியில் என்ன நடந்தது என்று பார்க்கிறார். இந்த உடலிலேயே இருந்து வேதங்களையும் ஆகமங்களையும் தமிழில் தொகுத்து அளிப்பதற்காக இறைவன் தன்னுடைய உடலை மறைத்து வைத்திருக்கிறார் என்று உணர்ந்து இறைவனின் எண்ணத்தை நிறைவேற்ற சித்தம் கொண்டார்.

Thirumoolar set out from Sathanur and came again to the bank of the river Ponni, to the place where he had hidden his own body, and looked. His body was not to be found there. Having searched for it and not found it, Thirumoolar looked, with his gnana-drishti (the sight of wisdom), to see what had happened. He understood that the Lord had hidden his body away so that he would compile the Vedas and Agamas in Tamil while remaining in this very body, and he resolved to carry out the Lord’s intention.

திருமூலர் இறைவனின் திருவடியில் தன் எண்ணத்தை வைத்து அங்கிருந்து கிளம்பி செருக்கை அழிக்கும் திருவாவடுதுறை இறைவன் இருக்கும் இடத்திற்கு வருகிறார். கோவிலில் இருக்கும் பரந்து விரிந்த படர் அரசு மரத்தின் கீழே இறைவனின் நாமத்தை ஓதிக்கொண்டே தியானத்தில் அமர்ந்தார் (பாடல் #79 இல் காண்க). வருடத்திற்கு ஒரு முறை விழித்து தான் தியானத்தில் உணர்ந்ததை பாடலாக எழுதினார். இப்பாடலுக்கு மந்திர மாலை என பெயரும் கொடுத்தார் (பாடல் #86 இல் காண்க). இது போல 3000 வருடங்கள் தியானம் இருந்து வருடத்திற்கு ஒரு பாடல் வீதம் 3000 பாடல்களை எழுதினார். இறைவனைப் பற்றியும் இறைவன் அருள் புரியும் விதத்தையும் உலகம் செயல்படும் விதத்தையும் இந்த உலகத்தில் உயிர்கள் இருக்கும் பிறவியை அறுத்து இறைவனிடம் எப்படி சேரலாம் என்பது பற்றியும் நான்கு வேதங்களில் உள்ளவற்றையும் தியானத்தில் உணர்ந்து அதனை தமிழில் பாடல்களாக எழுதினார். பல சூட்சுமமான செய்திகளை மறைமுகமாக தகுதி உள்ளவர்களுக்கு மட்டுமே புரியும் வகையில் பல பாடல்களில் அருளியிருக்கிறார். இப்பாடல்களை மாலையாக கோர்த்து இறைவனுக்கு மாலையாக திருமூலர் சாற்றினார். இதற்கான குறிப்பு பெரிய புராணத்தில் உள்ளது. திருமூலர் திருமந்திரம் எழுதி முடித்தவுடன் அதை வெளியிடவில்லை. யாரும் அறியாதவாறு தாம் யோக நிலையில் அமர்ந்திருந்த திருவாவடுதுறை கோமுக்தீஸ்வரர் ஆலயத்தின் கொடி மரத்தின் அடியில் புதைத்து வைத்து விட்டு அங்கிருந்து கிளம்பி சிதம்பரம் வந்தடைந்து தன் குருவான இறைவனுடன் கலந்து விட்டார்.

Thirumoolar, holding this resolve at the Lord’s holy feet, set out from there and came to the place of the Lord at Thiruvavaduthurai, who destroys pride. Beneath the temple’s wide-spreading banyan tree, chanting the Lord’s name, he sat down in meditation (see verse #79). Once a year he would wake and write, as a verse, what he had realised in meditation. He also gave this composition the name Mandhira Maalai (see verse #86). In this way he remained in meditation for 3,000 years, writing one verse a year, 3,000 verses in all. In meditation he realised what concerns the Lord, the manner of the Lord’s grace, how the world functions, how to cut off the cycle of birth that beings in this world are bound to and reach the Lord, and what is contained in the four Vedas, and he wrote all this as verses in Tamil. He has given many subtle matters in many verses indirectly, in a way that only the qualified can understand. He strung these verses together as a garland and offered it to the Lord as a garland; there is a note to this effect in the Periya Puranam. Once Thirumoolar had finished writing the Thirumandhiram, he did not publish it. Without anyone knowing, he buried it at the foot of the flagstaff of the Komuktheeswarar temple at Thiruvavaduthurai, where he had sat in yogic stillness, and from there he set out, reached Chidambaram, and merged with his guru, the Lord.

ஒரு வரலாற்றுக் குறிப்பின்படி, திருமூலரின் காலம் ஏழாயிரம் வருடங்களுக்கு முந்தியது (கி.மு. 5000). திருமூலர் திருமந்திரம் எழுத எடுத்துக் கொண்டது 3000 வருடங்கள். அதன் பிறகு தற்கால ஏழாம் நூற்றாண்டில் (கி.பி. 637 முதல் 653) அறுபத்து மூன்று நாயன்மார்களில் ஒருவரும் சைவ சமயக் குரவர்கள் என்று போற்றப்படும் நால்வர்களில் ஒருவருமான திருஞானசம்பந்தர் உதித்தார். அவர் தென்னாட்டிலுள்ள சைவ ஆலயங்கள் அனைத்தையும் சென்று வழிபட்டு அதில் எழுந்தருளியிருக்கும் எம்பெருமானைப் பாடிச் சென்ற காலங்களில் திருவாவடுதுறை திருத்தலத்திற்கும் வந்திருந்தார். அப்போது கோயிலுக்குள் நுழைந்தவுடன் இறைவனின் திருவருளால் திருமூலர் அருளிய திருமந்திரத்தின் அற்புதமான தமிழ் வாசனை அவரை வந்தடைந்தது. அதனால் ஈர்க்கப்பட்டுத் தன்னுடன் வந்தவர்களிடம் இங்கே அருமையான தமிழ் வாசனை வருகின்றது என்ன என்று பாருங்கள் என்று கூறி மண்ணைத் தோண்டச் செய்தார். அங்கே திருமூலர் புதைத்து வைத்திருந்த திருமந்திர ஓலைச் சுவடிகளைக் கண்டு எடுத்தார். அவற்றை படித்து உணர்ந்து அதன் அருமை பெருமைகளை உலகோர் அனைவரும் அனுபவிக்க வேண்டும் என்று அதை வெளியிட்டு அருளிச் செய்தார். அவருக்கு பின்பு வந்த சுந்தரர் தனது திருத்தொண்டத்தொகையில் திருமூலரின் வரலாற்றை அருளியிருக்கிறார். அவருக்குப்பின் வந்த சேக்கிழார் பெருமான் அறுபத்து மூன்று நாயன்மார்களைப் பற்றித் தான் எழுதிய பெரிய புராணத்தில் திருமூலரை முப்பத்து ஒன்றாவதாகச் சேர்த்து திருமூலரின் வாழ்க்கை வரலாற்றையும் திருமந்திரப் பாடல்களின் குறிப்பையும் எழுதி வைத்தார். அவருக்குப் பின் வந்த நம்பியாண்டார் நம்பி திருத்தொண்டர் திருவந்தாதியில் திருமூலரின் வரலாற்றை அருளியிருக்கிறார். சைவ சான்றோர்கள் பலர் அருளியிருந்த சைவத் திருமுறைகளை நம்பியாண்டார் நம்பி ஒன்றாகத் தொகுத்த போது திருமூலர் அருளிய திருமந்திரத்தையும் பத்தாவது திருமுறையாகத் தொகுத்து அருளினார்.

Per one historical account, Thirumoolar’s period predates the present by seven thousand years (5000 BCE). It took Thirumoolar 3,000 years to write the Thirumandhiram. After that, in the seventh century as reckoned today (637 to 653 CE), Thirugnanasambandhar was born, one of the sixty-three Nayanmars and one of the four Saiva Samaya Kuravar (teacher-saints). In the course of visiting and worshipping at every Saiva temple in the southern country and singing of the Lord enshrined in each, he also came to the holy place of Thiruvavaduthurai. As soon as he entered the temple, by the Lord’s grace, the wondrous Tamil fragrance of the Thirumandhiram that Thirumoolar had given came to him. Drawn by it, he told those who had come with him, “a wonderful Tamil fragrance is coming from here, see what it is,” and had the ground dug. There they found and lifted out the palm-leaf manuscripts of the Thirumandhiram that Thirumoolar had buried. Reading and understanding them, and feeling that all the people of the world should experience their greatness, he released them and made them known. Sundarar, who came after him, has given Thirumoolar’s history in his Thiruthondathokai. After him, Sekkizhar Peruman, in the Periya Puranam that he wrote about the sixty-three Nayanmars, placed Thirumoolar as the thirty-first and recorded his life history along with a note on the Thirumandhiram verses. After him, Nambiyandar Nambi gave Thirumoolar’s history in the Thiruthondar Thiruvandhadhi. When Nambiyandar Nambi compiled into one the Saiva Thirumurais given by many Saiva sages, he also compiled the Thirumandhiram that Thirumoolar had given as the tenth Thirumurai.

திருமூலர் எழுதிய திருமந்திர மாலை பாடல்களை உலகத்தவர்களால் முதலில் தமிழ் மூவாயிரம் என்ற பெயரிலேயே அழைத்தார்கள். பிற்காலத்தில் வந்த சான்றோர்கள் திருமந்திரத்தில் நிரம்பியிருந்த மந்திரங்களும் தந்திரங்களும் மனித சரீரத்துக்குத் தேவையான எல்லாவற்றையும் விளக்கியுள்ளபடியால் அதை திருமூலர் அருளிய திருமந்திரம் என்று மாற்றி வைத்தார்கள். திருமூலர் பரம்பொருளாகிய இறைவனைப் போற்றிப் பாடியருளிய திருமந்திரத்தில் பாயிரம் தலைப்பு தவிர்த்து ஒன்பது தந்திரங்கள் அமைந்துள்ளது. இந்த மூவாயிரம் திருமந்திரப் பாடல்களையும் அதிகாலையில் எழுந்து அவற்றின் பொருள் உணர்ந்து ஓதுவோர் பிறவிப் பாசம் நீங்கி இறைவனை அடைவர்கள் என்பது திருமூலரின் திருவாக்கு.

The Thirumandhira Maalai verses that Thirumoolar wrote were first called by the world by the name Tamil Moovaayiram (the Tamil Three Thousand). Later sages, because the mandhirams and thandirams filling the Thirumandhiram explain everything the human gross body needs, changed its name to the Thirumandhiram given by Thirumoolar. In the Thirumandhiram that Thirumoolar sang in praise of the Lord who is the Supreme Being, there are nine tantirams apart from the Payiram (proem) heading. It is Thirumoolar’s own holy word that those who rise at dawn and recite these three thousand Thirumandhiram verses, understanding their meaning, will be freed from the bond of birth and reach the Lord.

சேலம் மாவட்டம் இளம்பிள்ளை அருகே அமைந்துள்ளது கஞ்சமலை சித்தேசுவரர் கோவில். திருமூலரின் 7 சீடர்களில் ஒருவரான காலாங்கிநாதர் இங்கு சித்தேசுவரசாமியாக அருள்பாலிக்கிறார். கோயிலின் அலங்கார நுழைவு வாசலை கடந்ததும் விநாயகர் அருளுகிறார். இளம் யோகியின் உருவத்தில் சின்முத்திரையுடன் வீராசன நிலையில் காட்சயளிக்கிறார் சித்தேஸ்வர சுவாமி. இக்கோயிலில் காளியம்மன் செல்வ விநாயகர் சன்னதிகளும் அருகே சிறு குன்றில் ஞான சத்குரு பாலமுருகன் சன்னதியும் கஞ்சமலையின் மீது மேல்சித்தர் கன்னிமார் கோயிலும் உள்ளன. சித்தேசுவரர் கோவிலை சுற்றி 7 தீர்த்தக் குளங்கள் உள்ளன. கோவில் வளாகத்துக்குள் காந்த தீர்த்தக்குளம் உள்ளது. கோவிலுக்கு அருகில் பொன்னி என்கிற ஒரு ஓடை ஓடுகிறது. இதன் அருகில் தான் தீர்த்தக் குளங்கள் உள்ளன. கஞ்சமலையில் ஏராளமான மூலிகை செடிகள் உள்ளதால் மலைப் பகுதியில் இருந்து வரும் தண்ணீர் ஓடை வழியாக தீர்த்தக் குளங்களுக்கு வருகிறது. இதனால் மூலிகை கலந்த தண்ணீர் குளத்தில் நிறைகிறது. கோவிலுக்கு வரும் பக்தர்களின் பக்திக்கு ஏற்ப சித்தேசுவரசாமி இந்த மூலிகைகளை காற்றில் பரவ விட்டும் குளத்து நீரின் வழியாகவும் மேலும் பல வகைகளின் வழியாகவும் தனது குரு திருமூலர் காட்டிய வழியில் நிவர்த்தி செய்து அருள் பாலிக்கிறார். திருமூலரின் சீடராக இந்த கஞ்சமலை காலாங்கிநாதர் விளங்குகிறார். இதனை திருமூலர் தனது திருமந்திர பாடல்கள் வழியாக உணர்த்துகிறார்.

Kanjamalai Siddheswarar temple is located near Elumpillai in Salem district. Kalanginathar, one of Thirumoolar’s seven disciples, graces this place as Siddheswaraswamy. Just past the temple’s ornamental entrance, Vinayakar gives his grace. Siddheswara Swami appears in the form of a young yogi, in veerasana posture with the chin mudra. This temple also has shrines to Kaliyamman and Selva Vinayakar, a shrine to Gnana Sadguru Balamurugan on a small hill nearby, and the Mel Siddhar Kannimar temple atop Kanjamalai. Seven theertha tanks (sacred pools) surround the Siddheswarar temple, and within the temple compound is the Kaantha Theertha tank. A stream called Ponni flows near the temple, and the theertha tanks lie near it. Because Kanjamalai has abundant medicinal herbs, water coming down from the hill reaches the theertha tanks by way of the stream, and so the tanks fill with herb-infused water. According to the devotion of the devotees who come to the temple, Siddheswaraswamy releases these herbs into the air, through the water of the tank, and through several other means, and grants relief and grace in the way shown to him by his guru, Thirumoolar. This Kanjamalai Kalanginathar stands as Thirumoolar’s disciple, and Thirumoolar himself makes this known through his Thirumandhiram verses.

காலாங்கி என்ற இவரது பெயருக்கு பல பெயர் காரணங்கள் சொல்லப்படுகிறது. கால் + அடங்கி = காற்றினை உடலாகக் கொண்டு வாழ்ந்தவர். ஆகையால் காலாங்கி எனப் பெயர் பெற்றார். மேலும் அங்கி என்றால் ஆடை என்றும் அணிவது என்றும் பொருள். காலாங்கி என்றால் காலத்தையே ஆடையாக அணிந்தவர் என்று பொருள். திருமூலரை தனது குருவாக ஏற்றுக் கொண்டு அவர் காட்டிய பாதையில் சென்றார்.

Several explanations are given for how this disciple came to be called Kalangi. Kaal + adangi (“air, gathered in”) = one who lived with air itself as his body; hence he came to be called Kalangi. Angi also means “garment,” that which is worn; Kalangi thus means one who wore time (kaalam) itself as a garment. He accepted Thirumoolar as his guru and followed the path Thirumoolar showed him.

முன் காலத்தில் கஞ்சமலை பகுதியில் அதிகமான மூலிகைகள் இருந்துள்ளன. கைலாயத்தில் இறைவனால் தனக்கு சொல்லப்பட்ட மூலிகைகள் இந்த மலையில் இருப்பதை அறிந்து கொண்ட 18 சித்தர்களில் ஒருவரும் 63 நாயன்மார்களில் ஒருவருமான திருமூலர் அதனைக் காண இந்த மலைக்கு வந்தார். இங்கு உள்ள மூலிகைகள் வயது மூப்பும் மரணமும் இல்லாத நன்மையை அளிக்கக் கூடிய மூலிகைகள் ஆகும். இவர் தனது முதன்மை சீடரான கஞ்சமலை காலாங்கிநாதரை தன்னுடன் அழைத்துச் சென்றார். திருமூலரும் காலாங்கிநாதரும் மலை அடிவார பகுதியில் சில காலம் தங்கியிருந்தார்கள். இறைவனால் தனக்கு சொல்லப்பட்ட மூலிகைகளை தனது சீடரான காலாங்கி நாதருக்கு காட்டி அதனைப் பற்றிய ரகசியங்களை சொல்லிக் கொடுத்தார். தனது குருவான திருமூலர் சொல்லிக் கொடுத்தபடி அதனைப் பயன் படுத்திய காலாங்கிநாதர் என்றும் அழியாத இளமைத் தோற்றத்தை பெற்றார். காலாங்கிநாதருக்கு அனைத்தையும் கற்றுக் கொடுத்தபின் அங்கிருந்து கிளம்ப திருமூலர் முடிவு செய்தார். அவருடன் காலாங்கி நாதரும் கிளம்ப தயாரானார். அப்போது திருமூலர் காலாங்கிநாதரிடம் நீ இங்கேயே இருந்து மக்களுக்கு சேவை செய்ய வேண்டும் என்று கூறி விட்டு சென்றார்.

In earlier times, the Kanjamalai region had abundant medicinal herbs. Thirumoolar, one of the eighteen Siddhars and one of the sixty-three Nayanmars, having learned that the herbs the Lord had told him of at Kailash were to be found on this hill, came to this hill to see them. The herbs found here are said to grant freedom from ageing and death. He took his foremost disciple, Kanjamalai Kalanginathar, with him. Thirumoolar and Kalanginathar stayed for some time at the foot of the hill. Thirumoolar showed his disciple the herbs the Lord had told him of, and taught him the secrets concerning them. Kalanginathar, using them as his guru had taught him, obtained a youthful form that never ages. After teaching Kalanginathar everything, Thirumoolar decided to set out from there; Kalanginathar too made ready to leave with him. At that point Thirumoolar told Kalanginathar that he should remain there and serve the people, and then departed.

குருவின் உத்தரவின் படி காலாங்கிநாதர் அங்கேயே இருக்க முடிவு செய்தார். வயதான தோற்றத்தில் இருந்த தான் இளம் வயதுக்கு உருமாறியதை மக்கள் ஏற்கமாட்டார்கள் என்று நினைத்து ஒரு நாடகத்தை அவர் அரங்கேற்றினார். அதன்படி அந்த பகுதியில் மாடு மேய்க்க வரும் சிறுவர்களுடன் சேர்ந்து விளையாடுவார். அப்போது ஒரு மாட்டின் பாலை மட்டும் தொடர்ந்து குடித்து வந்தார். பின்னர் தன்னுடன் விளையாடும் சிறுவர்களின் தலையில் ஒரு குட்டு வைத்து அனுப்பி விடுவார். இதனால் அவர்கள் நடந்ததை மறந்து வீட்டுக்கு சென்று விடுவார்கள். இந்த நிலையில் மேய்ச்சலுக்கு செல்லும் அனைத்து மாடுகளும் பால் அதிகமாக கறக்கும் போது ஒரு மாடு மட்டும் பால் தராதது மாட்டின் உரிமையாளருக்கு சந்தேகத்தை உண்டாக்கியது. எனவே சிறுவர்கள் மாடு மேய்க்க சென்ற போது அவர்களை பின்தொடர்ந்து சென்று கண்காணித்தார். அப்போது சிறுவர்களுடன் விளையாடிக் கொண்டு ஒரு குறிப்பிட்ட மாட்டில் மட்டும் பாலை காலாங்கி நாதர் குடிப்பதை உரிமையாளர் பார்த்தார். இதுபற்றி ஊருக்குள் சென்று கூறி பொதுமக்களை அழைத்து வந்து காலாங்கிநாதரை தேடும் போது அருகில் இருந்த சங்கு இலை செடி புதருக்குள் காலாங்கி நாதர் தவக் கோலத்தில் காட்சி அளித்தார். அங்கிருந்த மக்களின் நோய்களை அங்கிருந்த மூலிகைகளை வைத்து சில வினாடிகளில் தீர்த்து வைத்தார். இதை கண்ட மக்கள் அவரை வணங்கி அவரை சித்தர் என்று அழைத்தனர். பிறகு சித்தரேசாமி என அழைக்கத் தொடங்கி நாளடைவில் அவர் சித்தேசுவரசாமியாக மாறினார். அவர் தவக்கோலத்தில் காட்சி அளித்த இடத்தில் பிற்காலத்தில் கோவில் கட்டப்பட்டது. கோயிலில் மாதந்தோறும் அமாவாசை நாட்களில் சிறப்பு பூஜைகள் நடைபெறுகிறது. ஆண்டுதோறும் சித்திரை மாதம் 3 ஆவது செவ்வாய்க்கிழமை கோவிலில் திருவிழா நடைபெறுகிறது.

In keeping with his guru’s instruction, Kalanginathar decided to remain there. Thinking that people would not accept that he, who had appeared aged, had changed into a youthful form, he staged a drama: he would join in play with the boys who came to graze cattle in that area, and at such times drink, continuously, only the milk of one particular cow, then give the boys who played with him a light tap on the head and send them off, so that they would forget what had happened and go home. In this state, when all the grazing cows were yielding plenty of milk and one particular cow alone gave none, its owner grew suspicious. So when the boys went to graze the cattle, he followed and watched them, and saw Kalanginathar, playing with the boys, drinking milk from that one cow. He carried this news into the village and brought people to search for Kalanginathar; they found him, in ascetic form, within a nearby thicket of conch-leaf (sangu ilai) plants. Within moments, using the herbs there, he cured the ailments of the people who had gathered. Seeing this, the people bowed to him and called him a Siddhar. He then began to be called Siddaresami, and in time became Siddheswaraswamy. In later times a temple was built at the place where he had appeared in his ascetic form. Special poojas are held at the temple every month on Amavasai (new moon) days, and every year, on the third Tuesday of the Tamil month of Chithirai, a festival is held there.

சுமார் 8000 ஆண்டுகள் பழமைவாய்ந்த இக்கோயிலின் சிறப்புகள் குறித்து சிறுபாணாற்றுப்படை, கொங்கு மண்டல சதகம், கரபுரநாதர் புராணம் போன்ற நூல்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இந்த கஞ்சமலை மிகுந்த மூலிகை வளம் கொண்டது. தங்கம் இரும்பு தாமிரம் ஆகியவற்றின் கலவை கஞ்சம். இங்கு உயர்தர இரும்பு படிவம் ஏராளமாக உள்ளது. எளிதில் துருப்பிடிக்காத கஞ்சமலை இரும்பைக் கொண்டுதான் மாவீரன் அலெக்ஸாண்டரின் வாள் செய்யப்பட்டது என்று கூறப்படுகிறது. இங்குள்ள பொன்னி ஓடையில் கிடைத்த பொன்னைக் கொண்டு சிதம்பரம் நடராஜர் கோயிலுக்கு பொன் கூரை வேயப்பட்டதாகவும் கூறப்படுகிறது. கஞ்சமலையில் கருநெல்லி, கருநொச்சி, கரு ஊமத்தை, கருந்துளசி என பல்வேறு மூலிகைகள் உள்ளன. அதியமானால் அவ்வைக்குத் தரப்பட்ட அரிய கருநெல்லிக்கனி கஞ்சமலையில்தான் கிடைத்துள்ளது.

The distinctions of this temple, said to be about 8,000 years old, are mentioned in works such as the Sirupanatruppadai, the Kongu Mandala Sadhagam and the Karapuranathar Puranam. This Kanjamalai is richly endowed with medicinal herbs. Kanjam is an alloy of gold, iron and copper, and there is a great deal of high-grade iron ore here. It is said that the sword of the great warrior Alexander was made from the iron of Kanjamalai, which does not easily rust. It is also said that the golden roof of the Chidambaram Nataraja temple was laid using gold found in the Ponni stream here. Kanjamalai has various herbs such as karunelli, karunochi, karu oomathai and karunthulasi; the rare karunelli fruit that Adhiyaman gave to Auvaiyar is said to have been found right here.

சித்தேஸ்வர சுவாமி கோயில் காலை 6.30 மணி முதல் மதியம் ஒரு மணி வரையிலும், மாலையில் 4.30 மணி முதல் இரவு 8 மணி வரையிலும் திறந்திருக்கும். சேலம் பழைய பஸ் நிலையத்தில் இருந்து 15 கிலோமீட்டர் தூரத்தில் சித்தர்கோவில் அமைந்துள்ளது.

Siddheswara Swami temple is open from 6:30 in the morning to one in the afternoon, and from 4:30 in the evening to 8 at night, per the temple’s published timings. The Siddhar temple is located 15 kilometres from Salem’s old bus stand.