மதிகெட்டு அறவாடி, மயங்கி, அறக்கதிகெட்டு, அவமே கெடவோ கடவேன்?நதி புத்திர, ஞான சுகாதிப, அத்திதி புத்திரர் வீறு அடு சேவகனே.
matikeTTu aRavATi, mayangki, aRakkatikeTTu, avamE keTavO kaTavEn?nati puttira, njAna sukAtipa, attiti puttirar vIRu aTu sEvakanE.
உரை
தன் மனம் புத்தி இழந்து அலைந்து திரிந்ததையும், முழுவதுமாக வழி தவறி மயங்கிப் போனதையும் அருணகிரிநாதர் இப்பாடலில் நேர்மையாக ஒப்புக்கொள்கிறார். இப்படியே தான் வீணாக அழிந்துபோக வேண்டுமா என்று தன் நிலையை எண்ணி கலங்குகிறார். ஆனாலும் அந்தக் கலக்கத்திலேயே, கங்கை நதியில் தோன்றியவனே, ஞானத்தின் இன்பத்திற்குத் தலைவனே, திதியின் மைந்தர்களாகிய அசுரர்களின் திமிரை அடக்கிய வீரனே என்று முருகனை நினைவுகூர்கிறார். தன் பலவீனத்தை மறைக்காமல் சொல்லிவிட்டு, அதே சமயம் முருகனின் வீரத்தையும் அருளையும் நம்பி நிற்கும் இந்தப் பாடல், விழுந்துபோன நிலையிலும் நம்பிக்கை இழக்காத பக்தியின் குரலாக ஒலிக்கிறது.
In this verse Arunagirinathar admits honestly that his mind has lost its bearings, wandered aimlessly, and fallen into confusion, and he asks in distress whether he must simply perish this way for nothing. Even in that despair, he turns to Murugan, calling him the one born of the sacred river, the lord of the bliss of true knowledge, the valiant one who crushed the arrogance of the demon sons of Diti. Without hiding his own weakness, he still places his trust in Murugan's strength and grace, and the verse becomes the voice of a devotee who has fallen low yet refuses to give up hope.
(முருகா.காம் உரை)
- திதி புத்திரர்
- : திதி என்பவளின் மைந்தர்களான அசுரர் இனத்தவர்.
- நதி புத்திரன்
- : கங்கை நதியில் தோன்றிய முருகனைக் குறிக்கும் அழைப்பு.
- ஞான சுகாதிபன்
- : ஞானத்தால் விளையும் இன்பத்திற்குத் தலைவன்.
முக்கியச் சொற்கள்
பொருள் ஏற்றப்படுகிறது.