உருவாய் அருவாய், உளதாய் இலதாய்மருவாய் மலராய், மணியாய் ஒளியாய்க்கருவாய் உயிராய்க், கதியாய் விதியாய்க்குருவாய் வருவாய், அருள்வாய் குகனே.
uruvAy aruvAy, uLatAy ilatAymaruvAy malarAy, maNiyAy oLiyAykkaruvAy uyirAyk, katiyAy vitiyAykkuruvAy varuvAy, aruLvAy kukanE.
உரை
கந்தர் அநுபூதியின் இறுதிப் பாடலான இது, அருணகிரிநாதர் இதுவரை கண்ட முருகனை ஒரு சொல்லில் அடக்காமல், எதிரும் புதிருமான சொற்களால் விவரிக்கும் முயற்சி. அவன் உருவமும் ஆவான், உருவமற்றவனும் ஆவான்; இருப்பவனும் ஆவான், இல்லாதவனும் போல் தோன்றுபவனும் ஆவான்; ஒரு பூவின் மணமும் அந்தப் பூவும் அவனே; ஒரு மணியின் ஒளியும் அந்த மணியும் அவனே. உயிர்களுக்கெல்லாம் காரணமும் அவனே, அந்த உயிர்களின் உள்ளிருக்கும் உயிர்ப்பும் அவனே; அடையவேண்டிய இறுதி நிலையும் அவனே, அந்த நிலைக்கு நம்மை இட்டுச் செல்லும் விதியும் அவனே. இத்தனை முரண்பட்ட வடிவங்களிலும் நிறைந்திருக்கும் நீ, இப்போது குருவாக என் முன் வந்து, உன் அருளைப் பொழிய வேண்டும் என்று குகனை நோக்கி இறுதியாக வேண்டுகிறார். நூல் முழுவதும் வேல், மயில், சேவல் என்று வெளித் தோற்றங்களில் தொடங்கிய பயணம், இங்கே எல்லா வடிவங்களையும் தாண்டி, குகையில் அமர்ந்த ஒளியை நேரடியாகக் காணும் நிலையில் முடிவடைகிறது. கேட்பதற்கு இனி வேறு எதுவும் மிச்சமில்லை; தன்னையே முருகனிடம் ஒப்படைத்து, அவன் அருளில் கரைந்துபோகும் அமைதியுடன் அருணகிரிநாதர் இந்நூலை நிறைவு செய்கிறார்.
This closing verse of Kandhar Anubhuti gathers together every opposite pair to describe Murugan: he is form and formless, being and non-being, the fragrance and the flower, the gem and its glow, the cause of all life and the life within every creature, the final goal and the very law that leads us there. Having held together all these contradictions, Arunagirinathar makes one last request, that Murugan himself come as guru and pour out his grace. The whole work, which began by describing an outward peacock, spear, and rooster, ends here beyond every form, with the poet simply asking to see the light seated within the cave of his own heart. There is nothing left to ask for after this; the poet closes the work by surrendering himself completely and resting in Murugan's grace.
(முருகா.காம் உரை)
- உருவாய் அருவாய்
- : இறைவன் வடிவம் கொண்டவனும், வடிவமற்றவனும் என்ற இரு நிலைகளிலும் இருப்பது.
- கருவாய் உயிராய்
- : படைப்பிற்குக் காரணமாகவும், அந்தப் படைப்பினுள் உயிர்ப்பாகவும் இருப்பது.
- குருவாய் வருவாய்
- : குருவாக, வழிகாட்டியாக நேரடியாக வந்து அருள்வது.
- குகன்
- : குகையில், அதாவது உள்ளத்தில் உறையும் இறைவன் என்று பொருள்படும் முருகனின் பெயர்.
முக்கியச் சொற்கள்
பொருள் ஏற்றப்படுகிறது.