அறிவு ஒன்று அற நின்று, அறிவார் அறிவில்பிறிவு ஒன்று அற நின்ற, பிரான் அலையோ?செறிவு ஒன்று அற வந்து, இருளே சிதையவெறி வென்றவரோடு உறும் வேலவனே.
aRivu onRu aRa ninRu, aRivAr aRivilpiRivu onRu aRa ninRa, pirAn alaiyO?seRivu onRu aRa vantu, iruLE sitaiyaveRi venRavarOTu uRum vElavanE.
உரை
அறிவு என்பதே ஒரு தனி பொருளாக நிற்காமல் அடங்கிவிடும் நிலையில், உண்மையாக அறிந்தவர்களின் அறிவுக்குள் எந்தப் பிரிவும் இன்றி நிலைத்திருப்பவன் முருகனே அல்லவா என்று அருணகிரிநாதர் கேள்வி வடிவில் உறுதிப்படுத்துகிறார். அதாவது, ஞானிகளின் தூய உணர்வுக்கும் முருகனுக்கும் இடையே எந்த வேறுபாடும் இல்லை; இருவரும் ஒன்றே. அந்த ஒற்றுமை பிணைப்பு எதுவும் மிச்சமிராதவாறு வந்து, அறியாமை என்னும் இருளை முழுதும் அழித்து, ஆசைகளையும் வேட்கைகளையும் வென்றவர்களோடு கலந்து நிற்பவன் அந்த வேலாயுதனே. உள் அறிவும் வெளித் தெய்வமும் வேறல்ல என்னும் அத்வைத உண்மையை இப்பாடல் எளிய கேள்வி வடிவில் சொல்கிறது.
Arunagirinathar poses this almost as a rhetorical question: is Murugan not the very one who stands, without any separation, inside the pure awareness of those who have truly realized the truth? In other words, there is no real difference between the awakened consciousness of the wise and Murugan himself, they are one and the same. He comes in a way that leaves no trace of bondage behind, shatters the darkness of ignorance completely, and stays united with those who have conquered their cravings. In a simple question, the verse states the non-dual truth that inner wisdom and the god one worships outside are, in the end, not two things.
(முருகா.காம் உரை)
- அறிவு ஒன்று அற நின்று
- : அறிவு என்பது தனி பொருளாக நில்லாமல், இருமை கடந்த நிலையில் இருப்பது.
- பிறிவு
- : பிரிவு, வேற்றுமை.
- வெறி
- : வேட்கை, மயக்கம், உணர்வுகளின் மிகுதி.
முக்கியச் சொற்கள்
பொருள் ஏற்றப்படுகிறது.