சாகாது, எனையே சரணங் களிலேகா கா, நமனார் கலகம் செயும் நாள்வாகா, முருகா, மயில் வாகனனேயோகா, சிவ ஞான உபதேசிகனே.
sAkAtu, enaiyE saraNang kaLilEkA kA, namanAr kalakam seyum nALvAkA, murukA, mayil vAkananEyOkA, siva njAna upatEsikanE.
உரை
சாவே வராதபடி தன்னைக் காக்கும்படி அருணகிரிநாதர் முருகனின் திருவடிகளையே சரணடைந்து வேண்டுகிறார். எமன் வந்து உயிரைப் பறிக்க முனையும் நாளில், அந்தக் கலகத்திலிருந்து தன்னைக் காத்தருள வேண்டும் என்பதே இப்பாடலின் நேரடிக் கோரிக்கை. மயில் மீது வீற்றிருக்கும் வாகா, முருகா என்று அன்புடன் அழைத்து, யோகத்தின் முழுமையான வடிவமாகவும், சிவஞானத்தை மற்றவர்களுக்குக் கற்பிக்கும் குருவாகவும் முருகனை போற்றுகிறார். இறுதியில் மரணத்தைக் கடந்து நிற்கும் ஒரே புகலிடம் இறைவனின் திருவடிகளே என்பதை இப்பாடல் உறுதியாகச் சொல்கிறது.
Arunagirinathar surrenders completely at Murugan's feet, asking to be shielded so that death itself has no power over him, especially on the day Yama comes to claim him. He addresses Murugan warmly as the one seated on the peacock, praising him both as the full embodiment of yoga and as the teacher who passes on the wisdom of Shiva to others. The verse ends on a firm note, the only refuge that truly stands beyond death is surrender at the Lord's feet.
(முருகா.காம் உரை)
- நமனார்
- : எமன், சாவின் தேவன்.
- சரணங்கள்
- : இறைவனின் திருவடிகள்; சரணடையும் இடம்.
- உபதேசிகன்
- : உபதேசம் அளிக்கும் குரு.
- யோகா
- : யோகத்தின் முழுமையான வடிவமாக இருப்பவன்.
முக்கியச் சொற்கள்
பொருள் ஏற்றப்படுகிறது.