வினை ஓட விடும் கதிர் வேல் மறவேன்மனையோடு தியங்கி மயங்கிடவோ?சுனையோடு, அருவித் துறையோடு, பசுந்தினையோடு, இதணோடு திரிந்தவனே.
vinai OTa viTum katir vEl maRavEnmanaiyOTu tiyangki mayangkiTavO?sunaiyOTu, aruvit tuRaiyOTu, pasuntinaiyOTu, itaNoTu tirintavanE.
உரை
வினைகளை விரட்டியடிக்கும் ஒளிமிகு வேலாயுதத்தை ஒருபோதும் மறக்கமாட்டேன் என்று அருணகிரிநாதர் உறுதியாகச் சொல்கிறார். இல்லற வாழ்க்கையின் பிடிப்பில் சிக்கி மனம் திசைமாறி மயங்கிவிடலாமா என்று தனக்குத்தானே கேள்வி எழுப்புகிறார். இதற்கு பதிலாக, மலைச் சுனைகளிலும், அருவி ஓடும் துறைகளிலும், பசுமையான தினைப் புனங்களிலும், காவல் பரண்களிலும் சுற்றித் திரிந்த முருகனை நினைவுகூர்கிறார், வள்ளியைக் காண குறவர் குலத்து நிலத்தில் அவன் அலைந்த அந்தக் காட்சியை. இயற்கையின் நடுவே எளிமையாக இறங்கி வந்த கடவுள் உருவம், இல்லற வாழ்வின் சிக்கல்களை விட, அந்த எளிய தேடலே மேலானது என்பதை மறைமுகமாக உணர்த்துகிறது.
Arunagirinathar declares he will never forget the radiant spear that scatters karma. He asks himself, almost as a challenge, whether he should instead let his mind wander and lose itself in the pull of household life. His answer comes through memory: he recalls Murugan wandering through hill springs, waterfall fords, green millet fields, and watch towers, the simple hill country landscape where he once roamed while courting Valli. That picture of God descending into an ordinary, natural setting quietly suggests that such a simple search is worth more than getting lost in domestic entanglement.
(முருகா.காம் உரை)
- சுனை
- : மலைப் பகுதியில் இயற்கையாக அமைந்த நீர்நிலை.
- இதண்
- : தினைப் புனத்தைக் காவல் காக்க அமைக்கப்படும் உயரமான பரண்.
- கதிர் வேல்
- : ஒளி வீசும் வேலாயுதம்; அறிவின் வடிவமாகக் கருதப்படுவது.
- தினை
- : குறவர் குலத்தினர் பயிரிடும் சிறு தானியம்.
முக்கியச் சொற்கள்
பொருள் ஏற்றப்படுகிறது.