மின்னே நிகர் வாழ்வை விரும்பிய யான்என்னே விதியின் பயன் இங்கு இதுவோ?பொன்னே, மணியே, பொருளே, அருளே,மன்னே, மயில் ஏறிய வானவனே.
minnE nikar vAzhvai virumpiya yAnennE vitiyin payan ingku ituvO?ponnE, maNiyE, poruLE, aruLE,mannE, mayil ERiya vAnavanE.
உரை
இப்பாடலில் அருணகிரிநாதர் தன் மனதின் முரணைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். மின்னலைப் போல அற்ப நேரமே நிலைத்து மறையும் இவ்வுலக வாழ்வை நிரந்தரமானது என்று விரும்பிய தன்னைக் குறித்து, இதுவா என் விதியின் பயன் என்று வருந்திக் கேட்கிறார். இக்கேள்வியில் இரு பொருள் மறைந்துள்ளது: ஒருபுறம் இது கடந்த வினையின் விளைவே எனும் ஒப்புதல், மறுபுறம் இத்தகைய நிலைக்கு முருகன் ஏன் இடம் தந்தான் எனும் மென்மையான குறை. இரண்டையும் முரணாகக் காட்டாமல், ஒரே மனநிலையின் இரு பரிமாணங்களாகவே பாடல் வைக்கிறது. அடுத்த வரியில் பொன், மணி, பொருள், அருள், அரசன் என ஐந்து அழகிய அடைமொழிகளால் முருகனை அழைப்பது, தான் இழந்துவிட்டதாக நினைத்த அனைத்தும் உண்மையில் அவனிடமே இருக்கிறது என்ற உணர்தலைக் காட்டுகிறது. மயிலின் மேல் அமர்ந்த வானவன் என்ற இறுதிச் சொல் அவனது எளிமையையும் அணுகக்கூடிய தன்மையையும் நினைவூட்டுகிறது.
Here Arunagirinathar points to a contradiction within himself. He wonders aloud whether desiring a worldly life as brief as lightning, and mistaking it for something lasting, is simply what his own past destiny produced. The question holds two threads at once, an acceptance that this is the fruit of his own karma, and a gentle complaint about why Murugan allowed him to fall into such longing. Rather than resolving the tension, the verse lets both readings stand together. Calling Murugan gold, gem, wealth, grace, and king in one breath, he seems to realize that everything he thought he lacked was already present in the Lord, who remains, even so, approachable enough to ride an ordinary peacock.
(முருகா.காம் உரை)
- மின்னே நிகர் வாழ்வு
- : மின்னலைப் போல நிலையற்று விரைவில் மறையும் உலக வாழ்க்கை.
- விதி
- : முற்பிறவி வினைகளின் விளைவாக அமையும் தலைவிதி.
- வானவன்
- : தேவலோகத்திற்குரிய, ஒளிமிக்க முருகப்பெருமான்.
முக்கியச் சொற்கள்
பொருள் ஏற்றப்படுகிறது.