மெய்யே என வெவ்வினை வாழ்வை உகந்துஐயோ, அடியேன் அலையத் தகுமோ?கையோ, அயிலோ, கழலோ முழுதும்செய்யோய், மயில் ஏறிய சேவகனே.
meyyE ena vevvinai vAzhvai ukantuaiyO, aTiyEn alaiyat takumO?kaiyO, ayilO, kazhalO muzhutumseyyOy, mayil ERiya sEvakanE.
உரை
இப்பாடலில் அருணகிரிநாதர் தன் வாழ்நாள் தவறைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். வலிதரும் இந்த உலக வாழ்வை நிலையானது என்று மயங்கி நம்பியதனால், தானே தன்னைத் திரும்பத் திரும்ப அலைச்சலுக்கு உள்ளாக்கிக் கொண்டதாக வருந்துகிறார். "இப்படி அடிபணிந்த ஒருவன் இன்னும் அலைய வேண்டுமா?" என்ற கேள்வி மனம் நொந்த குரலாக ஒலிக்கிறது. இதற்குப் பிறகு அவர் முருகனின் திருக்கரம், வேல், திருவடி ஆகிய மூன்றையும் தன் முழு பற்றுக்கோடாகக் கொள்கிறார்; வேறு எந்தத் துணையையும் தேடாமல் அந்த மூவிடத்திலேயே தன்னை முழுவதுமாக ஒப்படைக்கிறார். சிவந்த மேனியுடன் மயிலின் மேல் அமர்ந்து வீரனாக விளங்கும் முருகனை நோக்கி இந்த முழுமையான சரணாகதி வைக்கப்படுகிறது, அச்சத்தையும் நம்பிக்கையையும் ஒன்றாய்க் கலந்து.
Here Arunagirinathar names his own mistake plainly. He grieves that by mistaking this painful worldly life for something permanent, he kept himself wandering in cycles of trouble, and he asks whether a soul that has already surrendered should still have to suffer that way. He then places his whole trust in Murugan's hand, spear, and sacred feet together, refusing to look for support anywhere else. This complete surrender is offered to the red-hued warrior seated on the peacock, blending fear and trust into a single plea.
(முருகா.காம் உரை)
- வெவ்வினை வாழ்வு
- : பாவ, புண்ணிய வினைகளால் கட்டப்பட்டு, துன்பம் தரும் இவ்வுலக வாழ்க்கை.
- கழல்
- : வீரக் கழல் அணிந்த முருகனின் திருவடி.
- சேவகன்
- : மயிலின் மேல் அமர்ந்த வீரமிக்க முருகப்பெருமான்.
முக்கியச் சொற்கள்
பொருள் ஏற்றப்படுகிறது.