கூர்வேல் விழி மங்கையர் கொங்கையிலேசேர்வேன், அருள் சேரவும் எண்ணுமதோசூர் வேரொடு குன்று தொளைத்த நெடும்போர் வேல, புரந்தர பூபதியே.
kUrvEl vizhi mangkaiyar kongkaiyilEsErvEn, aruL sEravum eNNumatOsUr vEroTu kunRu toLaitta neTumpOr vEla, purantara pUpatiyE.
உரை
இந்தப் பாடல் ஒரு அடியானின் நேர்மையான தன்னாய்வு. வேலைப் போன்ற கூரிய கண்களை உடைய பெண்களின் மார்பில் ஆசைகொண்டு அணுகும் மனம், அதே நேரத்தில் இறைவனின் அருளையும் எதிர்பார்க்கலாமா என்று அருணகிரிநாதர் தன்னையே கேள்வி கேட்கிறார். இது வெறும் குற்ற உணர்வல்ல, தன் பலவீனத்தை மறைக்காமல் முன்வைக்கும் தைரியம். புலனின்பத்திலிருந்து விடுபடாத மனநிலையையும் அருள் வேண்டும் ஏக்கத்தையும் ஒரே வரியில் இணைத்துக் காட்டுவதே இப்பாடலின் வலிமை. இறுதி இரு வரிகளில் முருகன் கிரவுஞ்ச மலையை வேரோடு தொளைத்த நீண்ட போர்வேலனாகவும், தேவேந்திரனுக்கும் அரசனாகவும் புகழப்படுகிறான். மலையைத் துளைத்த அதே வேல், அடியானின் மனதிலுள்ள மாயையையும் துளைக்க வல்லது என்ற நம்பிக்கையே இந்தப் பாடலின் அடிநாதம்.
This verse is an honest piece of self-examination. Arunagirinathar asks whether a mind still drawn to the beauty of women with spear-sharp eyes has any right to also long for divine grace. There is no self-deception here, only the courage to name a real weakness while still hoping for grace. In the closing lines Murugan is praised as the one who bored clean through Mount Krauncha with his long spear, and as the sovereign even above Indra. The same spear that split a mountain, the verse implies, can just as surely pierce through the illusions still clouding a devotee's mind.
(முருகா.காம் உரை)
- கூர்வேல் விழி
- : வேலைப் போன்று கூரிய, கவரும் பெண்களின் கண்கள் என்ற உவமை.
- சூர் வேரொடு குன்று தொளைத்தல்
- : சூரபத்மனுடன் தொடர்புடைய கிரவுஞ்ச மலையை வேலால் முருகன் வேரோடு பிளந்த வரலாறு.
- புரந்தர பூபதி
- : தேவேந்திரனுக்கும் மேலான அரசன் என்ற முருகனின் சிறப்புப் பெயர்.
முக்கியச் சொற்கள்
பொருள் ஏற்றப்படுகிறது.