அடியைக் குறியாது அறியா மையினால்முடியக் கெடவோ? முறையோ? முறையோ?வடி விக்ரம வேல் மகிபா, குறமின்கொடியைப் புணரும் குண பூதரனே.
aTiyaik kuRiyAtu aRiyA maiyinAlmuTiyak keTavO? muRaiyO? muRaiyO?vaTi vikrama vEl makipA, kuRaminkoTiyaip puNarum kuNa pUtaranE.
உரை
இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர் தன் மனதின் அச்சத்தை நேரடியாகவே வெளிப்படுத்துகிறார். திருவடியை இலக்காகக் கொள்ளாமல், அறியாமையால் வாழ்நாளை வீணடித்துவிட்டால், அது முழுவதுமாக அழிவுக்கே வழிவகுக்கும் என்று அவர் அஞ்சுகிறார். "முறையோ, முறையோ" என்று இரு முறை கேட்பது வெறும் கேள்வியல்ல, மனம் தாங்காத துடிப்பின் குரல். "அடி" என்ற சொல் இங்கே இரு பொருளில் வாசிக்கப்படலாம்: ஒன்று திருவடி என்னும் புறத் தொடர்பு, மற்றொன்று அனைத்திற்கும் மூலமான ஆதி நிலை என்னும் அகப்பொருள். இதில் எது சரியான வாசிப்பு என்பதில் பாரம்பரிய உரையாசிரியர்களிடையே கருத்து வேறுபாடு உண்டு; இரண்டு பொருளும் ஒன்றுக்கொன்று முரணல்ல, மாறாக ஒன்றையொன்று வலுப்படுத்துவதாகவே கொள்ளலாம். கடைசி வரியில் முருகன் கூரிய வேலுடையவனாகவும், குற மகளாகிய வள்ளியை மணந்த குண பூதரனாகவும் விளிக்கப்படுகிறான், அன்பையும் ஆற்றலையும் ஒருங்கே காட்ட.
Here Arunagirinathar voices real fear. If a life passes without ever aiming toward the feet of the Lord, ignorance alone can lead a soul to ruin, and he asks twice, almost pleading, whether that is fair. The word for feet also carries a second sense of origin or root in Tamil, and commentators have long read the line both ways, as a plea about physical worship and as a deeper question about losing one's connection to one's own source. Murugan is addressed as the wielder of a sharp spear and as the one who married Valli, the hill chieftain's daughter, combining tenderness and power in a single verse.
(முருகா.காம் உரை)
- அடி
- : திருவடி எனும் புறப்பொருளும், மூலம்/ஆதி எனும் அகப்பொருளும் தரும் இரட்டைச் சொல்.
- வடி விக்ரம வேல்
- : கூர்மையும் வெற்றியும் மிக்க முருகனின் வேலாயுதம்.
- குண பூதரன்
- : நற்குணங்களால் நிறைந்த, வள்ளியை மணந்த முருகப்பெருமான்.
முக்கியச் சொற்கள்
பொருள் ஏற்றப்படுகிறது.