யாம் ஓதிய கல்வியும், எம் அறிவும்தாமே பெற, வேலவர் தந்ததனால்பூ மேல் மயல் போய் அறம் மெய்ப் புணர்வீர்நாமேல் நடவீர், நடவீர் இனியே.
yAm Otiya kalviyum, em aRivumtAmE peRa, vElavar tantatanAlpU mEl mayal pOy aRam meyp puNarvIrnAmEl naTavIr, naTavIr iniyE.
உரை
தான் கற்ற கல்வியும், தனக்கு இருக்கும் அறிவும் தன் சொந்த முயற்சியால் மட்டும் வந்தவை அல்ல என்பதை அருணகிரிநாதர் இப்பாடலில் தெளிவாக ஒப்புக்கொள்கிறார். வேலவனாகிய முருகனே அவற்றை வலிந்து தந்தான் என்கிறார். இது ஒரு முக்கியமான உண்மையைச் சுட்டுகிறது: அறிவு பெருகும்போது சிலருக்கு அகங்காரம் வளர்கிறது, ஆனால் உண்மையான அறிவு பணிவையே தரவேண்டும், ஏனெனில் அது கடவுளின் அருளாலேயே கிடைத்தது. இதைப் புரிந்துகொண்ட பிறகு, பூவுலகின் அழகிலும் உடலிலும் கொண்ட மயக்கத்தை விட்டு, அறத்தையும் உண்மையையும் வாழ்க்கையில் நேரடியாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்கிறார். கடைசி வரியில் தன்னைச் சுற்றியுள்ள அடியார்களை நேரடியாக அழைத்து, "நாம் இந்த வழியில் நடக்கவேண்டும் என்றால், இனியேனும் நடப்போம், இனியேனும் நடப்போம்" என்று மீண்டும் மீண்டும் அழுத்தமாக அறைகூவல் விடுக்கிறார். கல்வி என்பது வெறும் தகவல் சேகரிப்பு அல்ல, அது வாழ்க்கை நடத்தையாக மாற வேண்டும் என்பதே இதன் செய்தி.
Arunagirinathar admits openly that his learning and understanding did not come purely from his own effort; Murugan gave them to him as a gift. This matters because knowledge can easily turn into pride, yet true knowledge should instead produce humility, since it was granted by grace in the first place. Once this is understood, one should let go of fascination with worldly beauty and put dharma and truth into actual practice, not just hold them as ideas. In the final line he turns to fellow devotees and urges them, almost like a rallying call, to start walking this path now, without further delay.
(முருகா.காம் உரை)
- வேலவர்
- : வேலாயுதம் ஏந்திய முருகனைக் குறிக்கும் மரியாதைச் சொல்.
- பூ மேல் மயல்
- : உடல் அழகிலும் உலகப் பொருள்களிலும் கொள்ளும் மோகம்.
- அறம் மெய்ப் புணர்வு
- : அறத்தை வெறும் கருத்தாக அல்லாமல், வாழ்க்கையில் உண்மையாகக் கடைப்பிடிக்கும் நிலை.
முக்கியச் சொற்கள்
பொருள் ஏற்றப்படுகிறது.