கைவாய் கதிர்வேல் முருகன் கழல்பெற்றுஉய்வாய், மனனே, ஒழிவாய் ஒழிவாய்மெய் வாய் விழி நாசியொடும் செவி ஆம்ஐவாய் வழி செல்லும் அவாவினையே.
kaivAy katirvEl murukan kazhalpeRRuuyvAy, mananE, ozhivAy ozhivAymey vAy vizhi nAsiyoTum sevi AmaivAy vazhi sellum avAvinaiyE.
உரை
இந்தப் பாடலில் அருணகிரிநாதர் யாரையும் அல்ல, தன் சொந்த மனதையே நேரடியாக அழைத்துப் பேசுகிறார். "மனனே" என்று விளித்து, கதிர் வீசும் வேலை ஏந்திய முருகனின் திருவடிகளைப் பற்றிக்கொண்டால் நீ உய்வாய், விடுதலை பெறுவாய் என்கிறார். அதற்கு அடுத்த வரியிலேயே இரண்டு முறை "ஒழிவாய், ஒழிவாய்" என்று வலியுறுத்திச் சொல்கிறார்; அதாவது விடு, விட்டுவிடு என்பதை மீண்டும் மீண்டும் நினைவூட்டுகிறார். எதை விட வேண்டும்? உடல், வாய், கண், மூக்கு, காது ஆகிய ஐந்து புலன் வாயில்கள் வழியாகவே ஆசை (அவா) தொடர்ந்து வெளியே ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது. இந்த ஐந்து வாசல்களையும் ஒரு தேரின் குதிரைகளாக நினைத்துப் பார்த்தால், அவற்றைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டியவன் மனம் என்னும் தேரோட்டி. முருகன் மீதான அன்பையே கடிவாளமாகப் பயன்படுத்தி, இந்த ஐந்து புலன்களின் ஓட்டத்தை அடக்கும்போதுதான் மனம் அமைதி பெறும் என்பதே இந்தப் பாடலின் நேரடி அறிவுரை.
Here Arunagirinathar speaks directly to his own mind, calling it by name. He says that if the mind takes refuge at the feet of Murugan, who bears the radiant spear, it will be saved. He repeats "let go, let go" for emphasis, urging the mind to release its grip on things. What must it release? Desire that constantly runs outward through the five sense gates: the body, the mouth, the eyes, the nose, and the ears. If we picture these five senses as horses pulling a chariot, the mind is the charioteer who must rein them in, using love for Murugan itself as the rein that brings them under control.
(முருகா.காம் உரை)
- கதிர்வேல்
- : ஒளி வீசும் முருகனின் வேலாயுதம்.
- கழல்பெற்று
- : முருகனின் திருவடிகளைப் பற்றிக்கொண்டு, அடைக்கலம் புகுதல்.
- ஒழிவாய்
- : விட்டுவிடு, துறந்துவிடு என்ற பொருளில் மனதுக்குச் சொல்லப்படும் அறிவுரை.
- ஐவாய்
- : உடல், வாய், கண், மூக்கு, காது என்ற ஐந்து புலன் வாயில்கள்.
- அவா
- : புலன்கள் வழியாகத் தொடர்ந்து வெளியே ஓடும் ஆசை, தாகம்.
முக்கியச் சொற்கள்
பொருள் ஏற்றப்படுகிறது.