அருணகிரிநாதர்

அருணகிரிநாதர் திருவண்ணாமலையில் பிறந்தார் என்பதே பெரும்பாலான பதிவுகளின் கூற்று; ஒரு பதிவு மட்டும் காவிரிப்பூம்பட்டினத்தையும் ஒரு மாற்றுக் கூற்றாகக் குறிப்பிடுகிறது. தந்தையார் பெயர் திருவெங்கடர் எனவும், தாயார் பெயர் முத்தம்மை எனவும் பொதுவாகக் கருதப்படுகிறது; பிறந்து சில நாட்களிலேயே தந்தை காலமானதாக ஒரு பதிவு கூறுகிறது. அவருக்கு ஒரு மூத்த சகோதரி இருந்தார்; அவர் சிறுவயது முதலே அருணகிரியை மிகுந்த செல்லத்துடன் வளர்த்து வந்தார் என மூன்று பதிவுகளும் ஒத்துக் கூறுகின்றன.

Most accounts place Arunagirinathar's birth in Thiruvannamalai; one account alone offers Kaveripoompattinam as an alternative. His father's name is generally given as Thiruvengadar and his mother's as Muthammai; one account adds that his father died within days of his birth. He had one elder sister, and all three accounts agree that she raised him with great fondness from childhood.

அவரது குடும்பப் பின்னணி பற்றி பதிவுகள் உடன்படவில்லை. ஒரு பதிவு, வடநாட்டிலிருந்து வந்து திருவண்ணாமலை அருகே குடியேறிய கௌட பிராமணக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர் எனக் கூறுகிறது. மற்றொரு பதிவு, கைக்கோள செங்குந்தர் மரபில் தோன்றியவர் எனக் கூறுகிறது. இவ்விரண்டு கூற்றுகளும் ஒரே குடும்பத்தைப் பற்றியவை என்றாலும் முரண்படுகின்றன; இவற்றுள் எதுவும் இங்கு தேர்ந்தெடுக்கப்படவில்லை, இரண்டுமே பதிவாக உள்ளன என்பதைக் குறிப்பிடுகிறோம். அதே பதிவுகளுள் ஒன்று, அவரது தாயார் பற்றி வேறொரு கூற்றையும் தருகிறது, தாயார் ஒரு பரத்தை எனும் கூற்று அது; ஏனைய இரு பதிவுகளும் இதைக் குறிப்பிடவில்லை.

The accounts disagree on his family background. One states he was born into a Gauda Brahmin family that had come from the north and settled near Thiruvannamalai. Another states he was born into the Kaikkola Sengundar lineage. These two claims concern the same family but contradict each other; neither is chosen here, and we simply note that both are recorded. The same account that offers the Gauda Brahmin claim also carries a separate claim about his mother, that she was a courtesan; the other two accounts do not mention this.

அருணகிரிநாதர் இளமையிலேயே தமிழிலும் வடமொழியிலும் நல்ல கல்வி பெற்றார், இலக்கியமும் இலக்கணமும் கற்றுத் தேர்ந்திருந்தார். உரிய வயதில் திருமணமும் நடந்தது. ஆனாலும் அவர் பரத்தையரிடம் மனதைப் பறிகொடுத்து, அவர்களைத் திருப்திப்படுத்த தன் செல்வத்தை முழுவதும் இழந்தார். இந்த வாழ்க்கை முறையின் விளைவாக ஒரு கடுமையான, குணப்படுத்த முடியாத நோயும் அவரைத் தாக்கியது; இதை ஒரு பதிவு தொழுநோய் என்று பெயரிட்டுக் குறிப்பிடுகிறது, ஏனைய இரு பதிவுகளும் நோயின் பெயரைக் குறிப்பிடாமல் ஒரு கொடிய நோய் என மட்டுமே கூறுகின்றன.

In his youth Arunagirinathar was well educated in both Tamil and Sanskrit, trained in literature and grammar, and was married at the proper age. But he lost his heart to courtesans, and spent his entire wealth trying to please them. This way of life brought on a severe, incurable illness; one account names it specifically as leprosy, while the other two simply call it a grave disease without naming it.

நோயுற்ற நிலையிலும் அவருக்குப் பெண் தொடர்பு தேவைப்பட்டு, தன் மனைவியை நெருங்க முயன்றபோது அவள் அவரை வெறுத்து ஒதுக்கினாள். இதைக் கண்ட அவரது சகோதரி கோபத்துடனும் வருத்தத்துடனும் அவரைக் கடிந்து கொண்டாள். தன் செயல்களால் தன் குடும்பமே சிதைந்ததை எண்ணி வெட்கமும் வேதனையும் அடைந்த அருணகிரி வீட்டை விட்டு வெளியேறி, திசையறியாமல் அலைந்து திரிந்தார்.

Even in this state he still craved a woman's company, and when he tried to approach his own wife she recoiled from him in disgust. Seeing this, his sister rebuked him, angry and grieving in equal measure. Ashamed and in anguish at what his conduct had done to his family, Arunagiri left his house and wandered without direction.

அப்போது வழியில் ஒரு பெரியவர் அவரைக் கண்டு, குன்றுதோறாடும் குமரக் கடவுளைப் பற்றியும், ஆறெழுத்து மந்திரமான சரவணபவாவைப் பற்றியும் விளக்கி, முருகனை வழிபட்டு வாழுமாறு அறிவுரை கூறினார். இந்தப் பெரியவர் யார் என்பதில் மரபுகள் ஒன்றுபடவில்லை; அருணாசலேஸ்வரரே அந்த வடிவில் வந்தார் என்றும், முருகக் கடவுள் தானே அவ்வாறு தோன்றினார் என்றும் இருவேறு கூற்றுகள் உள்ளன. அறிவுரையைக் கேட்டும் அருணகிரியின் மனம் தெளிவடையவில்லை; முருகனை நினைத்துத் தியானிக்க முயன்றும் அமைதி கிடைக்கவில்லை.

On the way, an elder saw him and spoke to him of Murugan, the god who dances on every hill, explaining the six-syllable mantra Saravanabhava and urging him to worship the god and live well. Tradition is not settled on who this elder was: one telling holds that it was Arunachaleswarar himself in that form, another that it was Murugan. Even after hearing this counsel, Arunagiri's mind found no clarity, and even trying to meditate on Murugan brought him no peace.

குழப்பமும் வேதனையும் தாங்காமல், அருணகிரி தன் இழிவான வாழ்க்கையை முடித்துக் கொள்ளத் துணிந்தார். திருவண்ணாமலைக் கோவில் கோபுரத்தின் உச்சிக்கு ஏறி, முருகனை நினைத்தபடி கீழே குதித்தார். அவர் தரையை நெருங்கும் தருணத்தில், ஒரு கை அவரைத் தாங்கிப் பிடித்து, "அருணகிரி, நில்!" என அழைத்தது.

Unable to bear his confusion and anguish any longer, Arunagiri resolved to end his degraded life. He climbed to the top of the temple gopuram at Thiruvannamalai and, thinking of Murugan, jumped. As he neared the ground, a pair of hands caught and held him, and a voice called out, "Arunagiri, stop!"

திகைப்புடன் திரும்பிப் பார்த்த அருணகிரிக்கு மயில் மீது அமர்ந்த முருகப் பெருமான் தன் திருக்கோலத்தில் காட்சி தந்தார். தன் வேலால் அருணகிரியின் நாவில் "சரவணபவ" என்னும் ஆறெழுத்து மந்திரத்தை எழுதி, யோக அறிவும் மெய்ஞ்ஞானமும் அவருக்குக் கைவரும்படி அருள் புரிந்தார். அவரைத் துளைத்திருந்த நோயும் அப்போதே நீங்கியது.

Startled, Arunagiri turned to see Lord Murugan himself, seated on his peacock, revealed in his true form. With his vel, Murugan wrote the six-syllable mantra Saravanabhava on Arunagiri's tongue, granting him yogic knowledge and true wisdom. The illness that had ravaged him left him at that same moment.

இந்தப் பிறவியில் இன்னும் செய்யவேண்டியவை உள்ளன எனக் கூறி, தன்னைப் போற்றிப் பாடுமாறு முருகன் அருணகிரிக்குக் கட்டளையிட்டார். பாடல் புனையத் தெரியாது எனத் தயங்கிய அருணகிரிக்கு, "முத்தைத் தரு பத்தித் திருநகை" என்னும் முதலடியைத் தானே தந்துவிட்டு மறைந்தார். இந்த ஒற்றை வரியிலிருந்தே திருப்புகழ் தொடங்கியது என மரபு கூறுகிறது. இந்நிகழ்வு நடந்த இடம் இன்று கோபுரத்து இளையனார் கோவில் என அழைக்கப்படுவதாக ஒரு பதிவு குறிப்பிடுகிறது.

Murugan told him there was still much left for him to do in this birth, and commanded him to sing his praises. When Arunagiri hesitated, saying he did not know how to compose verse, Murugan himself gave him the opening line, "Muthai tharu paththith thirunagai," and vanished. Tradition holds that the Thiruppugazh grew out of this single line. One account notes that the site of this event is known today as the Gopurathu Ilaiyanar temple.

குணமடைந்த அருணகிரிநாதர் திருவண்ணாமலையை விட்டு நீண்ட திருத்தல யாத்திரையைத் தொடங்கினார், இந்தியா முழுவதும் உள்ள முருக ஆலயங்களையும் பிற கோவில்களையும் தரிசித்து இறைவனைப் போற்றிப் பாடிக்கொண்டே சென்றார். திருச்செந்தூரில் முருகன் குழந்தை வடிவில் நடனமாடும் காட்சி கண்டதாகவும், அங்கு புலவர் வில்லிப்புத்தூரருடன் நிகழ்ந்த ஒரு நிகழ்வும் தொடர்புடையது (இது தனி பிரிவில் கீழே தரப்பட்டுள்ளது). அதன் பின் கடல் கடந்து ஈழம் சென்று, அங்கு அருக்கோணமலை (திருகோணமலை) மற்றும் கண்டி ஆகிய தலங்களைத் தரிசித்து, பின்பு புகழ்பெற்ற கதிர்காமத்திற்குச் சென்றார்.

Once healed, Arunagirinathar set out from Thiruvannamalai on a long pilgrimage, visiting Murugan temples and other shrines across India and singing the Lord's praises as he went. At Thiruchendur he is said to have seen Murugan appear dancing in the form of a child, and it was there that his encounter with the poet Villiputhurar is placed by this account (told in its own section below). From there he crossed the sea to Eezham, visiting Arukonamalai (Trincomalee) and Kandy, and then went on to the celebrated shrine of Kathirgamam.

இந்தியா திரும்பிய அருணகிரி அகத்திய முனிவர் தவம் செய்த பொதிகை மலைக்குச் சென்று, தன்னையும் பெருந்தவசிகள் வரிசையில் சேர்க்குமாறும், வேல் மயில் ஆகிய சின்னங்களைத் தனக்கு அருளுமாறும் முருகனிடம் வேண்டினார். அதன்பின் திருத்துருத்தி என்னும் தலத்தில் முருகன் அவரது கனவில் தோன்றி, தோள்களில் வேலையும் மயிலையும் பொறித்து, "கந்தர் அனுபூதி" பாடுமாறு கட்டளையிட்டதாகவும் இப்பதிவு கூறுகிறது.

Back in India, Arunagiri went to Pothigai hill, where the sage Agastya had done penance, and prayed to Murugan to be counted among the great ascetics there and to be granted the vel and the peacock as his own emblems. This account further relates that Murugan then appeared to him in a dream at Thiruthuruthi, marked his shoulders with the vel and the peacock, and commanded him to compose the Kandhar Anubudhi.

திருத்தணிகையில் சிலகாலம் ஆழ்நிலைத் தியானத்தில் இருந்த அருணகிரி, பின்னர் காசி, அரித்வாரம், கயிலாய மலை, மற்றும் புரியில் ஜகந்நாதரையும் தரிசித்து வட இந்தியப் பயணம் மேற்கொண்டார். முருகனின் அழைப்பின்படி மீண்டும் திருத்தணிகைக்கு வந்து, பல ஆண்டுகள் அங்கேயே கடுந்தவமும் ஆழ்நிலைத் தியானமும் மேற்கொண்டு திருவகுப்புப் பாடல்களைப் பாடியதாக இப்பதிவு தெரிவிக்கிறது; இப்பாடல்களில் அவரது இளமைக்கால வாழ்க்கை பற்றிய குறிப்புகள் இல்லை என்பதும் இதே பதிவின் கருத்து. இறுதியில் அருணகிரி தன் பயணத்தைத் தொடங்கிய திருவண்ணாமலைக்கே திரும்பினார். இந்தப் பயணத்தில் சுமார் பதினாறாயிரம் திருப்புகழ்ப் பாடல்களைப் பாடியதாகச் சொல்லப்படுகிறது; ஆனால் இன்று கிடைத்திருக்கும் எண்ணிக்கை குறித்து பதிவுகளுக்கிடையே உடன்பாடு இல்லை, ஆயிரத்து முந்நூறு எனவும், ஆயிரத்து முந்நூற்றேழு எனவும், இரண்டாயிரம் எனவும் வெவ்வேறு எண்கள் தரப்படுகின்றன.

After a period of deep meditation at Thiruthanigai, Arunagiri travelled north to Kasi, Haridwar, Mount Kailash, and Puri, where he had darshan of Jagannathar. Called back to Thiruthanigai by Murugan, he stayed there for years in severe penance and deep meditation, and this account says he composed the Thiruvakuppu hymns during that time; it also notes that, unlike some of his other verses, these carry no trace of his earlier life. He finally returned to Thiruvannamalai, where his journey had begun. He is said to have composed around sixteen thousand Thiruppugazh verses in the course of this pilgrimage, though accounts disagree on how many survive today, with figures of about one thousand three hundred, one thousand three hundred and seven, and two thousand all variously given.

ஒரு பதிவின்படி, இந்த மோதல் திருச்செந்தூரில், அருணகிரியின் திருத்தல யாத்திரையின்போது நிகழ்ந்தது: புலவர் வில்லிப்புத்தூரருடன் இலக்கிய வாதத்தில் ஈடுபட்ட அருணகிரி, "கந்தர் அந்தாதி" பாடி அவரை வென்றார் என இது சுருக்கமாகக் கூறுகிறது, மேலதிக விவரங்கள் இல்லை.

One account places this contest at Thiruchendur, during Arunagiri's pilgrimage: it says only, briefly and without further detail, that he entered a literary debate with the poet Villiputhurar and defeated him by singing the Kandhar Andhathi.

மற்றொரு பதிவு இதே நிகழ்வை இடம் குறிப்பிடாமல், மிக விரிவாகவும் வேறுவிதமாகவும் தருகிறது. வில்லிப்புத்தூரார் தம் பாடல்களில் குற்றம் கண்ட சில புலவர்களின் காதுகளை அறுத்திருந்ததாகவும், அவர்களை அருணகிரி வில்லிப்புத்தூரரிடம் அழைத்துச் சென்று, ஒருவரின் காதில் மற்றவர் வாள் மாட்டிப் பிடித்துக் கொள்ளும் ஒரு போட்டிக்கு அழைத்ததாகவும் இப்பதிவு கூறுகிறது: அருணகிரி பாடிய பாடல்களுக்கு வில்லிப்புத்தூரார் பொருள் சொல்ல வேண்டும், சொல்லத் தவறினால் தோல்வி.

The other account tells the same encounter quite differently, and much more fully, without naming a location. It says that Villiputhurar had cut off the ears of certain poets whose verses he had found fault with, and that Arunagiri brought them before him and proposed a contest with the same stakes: each held a sword to the other's ear, and Villiputhurar had to give the meaning of every verse Arunagiri sang, on pain of defeat.

ஐம்பத்து நான்காவது பாடலாக, சாதாரணப் பொருள் இல்லாத, வெறும் ஓசை நயம் கொண்ட ஒரு பாடலை அருணகிரி பாடினார். அதற்குப் பொருள் சொல்ல இயலாத வில்லிப்புத்தூரார் தன் தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டு, தன் காதுகளை அறுக்குமாறு வேண்டினார். ஆனால் அருணகிரி அவரைத் தண்டிக்க மறுத்தார்; "கேட்டுக் கொண்டே இருந்தால் காது வலிக்காது, நல்லதைக் கேளுங்கள்" என அன்புடன் அறிவுரை கூறி, பாடலின் பொருளையும் தானே விளக்கினார். பின் இன்னும் நாற்பத்தாறு பாடல்கள் பாடி, வில்லிப்புத்தூரார் உரையுடன் இணைந்த முழுமையான "கந்தர் அந்தாதி"யை நிறைவு செய்தார்.

For the fifty-fourth verse, Arunagiri sang one made only of rhythmic syllables, carrying no ordinary meaning at all. Unable to interpret it, Villiputhurar conceded defeat and asked to have his ears cut off. Arunagiri refused to punish him; he told him gently that listening never causes pain the way speaking does, and urged him to listen to what was good, then explained the meaning of the verse himself. He went on to sing forty-six further verses, completing the full Kandhar Andhathi together with a commentary by Villiputhurar.

ஒரு பதிவின்படி, அப்பகுதியை ஆண்ட பிரவுட தேவன் என்னும் மன்னன், அருணகிரிநாதரின் புகழ் கேட்டு அவரிடம் பக்தி கொண்டான்; அருணகிரியைக் காப்பாற்றிய முருகனைத் தானும் காண விரும்பினான். அதற்காகக் கூட்டப்பட்ட ஒரு சபையில் அருணகிரி "அதலசேடநாராட" எனும் திருப்புகழைப் பாட, முருகன் ஒரு தூணிலிருந்து ஆடும் மயில் மீது தோன்றி மன்னன் முன்பும் கூடியிருந்த மக்கள் முன்பும் காட்சி தந்தான். இந்நிகழ்வு நடந்த இடம் கம்பத்து இளையனார் கோவில் என அழைக்கப்படுவதாக இப்பதிவு குறிப்பிடுகிறது. மன்னன் பார்வையிழந்திருந்தான் என்றும், அவனுக்குப் பார்வை மீள்வதற்காக அருணகிரி பாரிஜாத மலரைக் கொண்டுவரத் தேவலோகம் சென்றார் என்றும் சிலர் பேசும் ஒரு செய்தியை, இப்பதிவே வெளிப்படையாக மறுக்கிறது; அது இந்த வரலாற்றின் பகுதி இல்லை என இதுவே குறிப்பிடுகிறது.

One account says that the region's ruler, King Piravuda Devan, hearing of Arunagirinathar's fame, became his devotee and wished to see for himself the Murugan who had saved him. At an assembly gathered for this, Arunagiri sang the Thiruppugazh beginning "Adhala Sedanaarada," and Murugan appeared from a pillar, riding his dancing peacock, before the king and the assembled crowd. This account notes that the site is remembered as the Kambathu Ilaiyanar temple. The same account explicitly denies a story told by some, that the king had lost his sight and that Arunagiri travelled to the heavens to fetch the parijatha flower to restore it; it states plainly that this is not part of the history.

மற்றொரு பதிவு இதே தூண் தோற்றத்தை வேறு சூழலில் தருகிறது. இதன்படி, மன்னன் பிரபுடதேவராயன் அருணகிரியிடம் நட்பு கொள்ள, தேவி உபாசகரான அரசவைப் புலவர் சம்பந்தாண்டான் என்பவர் பொறாமையால் மன்னனை அருணகிரிக்கு எதிராகத் திருப்ப முயன்றார். இருவருக்கும் இடையே ஒரு சவால் ஏற்பட்டது: இருவரும் தத்தம் தெய்வத்தை அழைக்க, தோற்றவர் ஊரைவிட்டு வெளியேற வேண்டும். சம்பந்தாண்டான் ஆணவத்துடன் வேண்டிய தேவி தோன்றவில்லை; அருணகிரியோ முருகனை மனதில் தியானித்து, கோவிலின் வடக்கு மண்டபத்துத் தூணிலிருந்து காட்சி தருமாறு வேண்டி "மணிரெங்கு" எனத் தொடங்கும் திருப்புகழைப் பாட, முருகன் அங்கு மயில் மீது தோன்றி அனைவருக்கும் காட்சி தந்தான். சம்பந்தாண்டான் அவமானத்துடன் அகன்றார்.

The other account places this same pillar appearance in a different setting. It says that as King Pirapudadevarayan grew close to Arunagiri, a court poet named Sambandhandan, a devotee of the goddess, grew jealous and tried to turn the king against him. This led to a challenge between the two: each would invoke his deity before the assembly, and whoever failed would leave the town. Sambandhandan's prayer to the goddess, offered arrogantly, went unanswered. Arunagiri meditated on Murugan, declared that he would appear at a pillar of the temple's northern hall, and sang the Thiruppugazh beginning "Manirengu"; Murugan appeared there on his peacock before the whole gathering, and Sambandhandan left in disgrace.

திருத்தணி மலையை வலம் வந்து திருப்புகழ் பாடிக்கொண்டிருந்த அருணகிரிநாதரை, அவரது தவக்கோலத்தைக் கண்டு சிலர் ஏளனமாகப் பேசி நகையாடினர். வருந்திய அருணகிரி முருகனிடம் முறையிட்டு, "சினத்தவர் முடிக்கும்" என்று தொடங்கும் திருப்புகழைப் பாட, அவரை இகழ்ந்தவர்கள் உடனே சாம்பலாயினர்.

While circling the Thiruthani hill singing Thiruppugazh, Arunagirinathar was mocked by some who scoffed at his ascetic appearance. Distressed, he appealed to Murugan and sang the Thiruppugazh beginning "Sinathavar mudikkum," and those who had mocked him were instantly reduced to ash.

நடந்ததைக் கண்டு மனம் வருந்திய அருணகிரி மீண்டும் முருகனிடம் முறையிட, சாம்பலானவர்கள் உயிர்பெற்று எழுந்தனர். அருணகிரியின் காலில் விழுந்த அவர்கள் தங்களை மன்னித்து அடியார் கூட்டத்தில் சேர்த்துக் கொள்ளுமாறு வேண்டினர்; அருணகிரி அதை ஏற்றார்.

Grieved by what had happened, Arunagiri pleaded with Murugan again, and those turned to ash rose alive once more. Falling at his feet, they asked to be forgiven and received among his devotees, and Arunagiri granted this.

அருணகிரிநாதரின் கைகளில் ஆறு விரல்கள் இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது; இது முருகப் பெருமானின் ஆறு திருமுகங்களையும், அவருக்குரிய ஆறெழுத்து மந்திரமான "சரவணபவ"வையும் நினைவூட்டுவதாக பக்தர்கள் கருதுகின்றனர்.

Arunagirinathar's hands are said to have had six fingers, which devotees take as a reminder of Murugan's six faces and of the six-syllable mantra Saravanabhava.

திருப்புகழ் தவிர, கந்தர் அனுபூதி (52 பாடல்கள்), கந்தர் அந்தாதி (102 பாடல்கள்), கந்தர் அலங்காரம் (108 பாடல்கள்), திருவகுப்பு (25 பாடல்கள்), வேல் விருத்தம் (11 பாடல்கள்), மயில் விருத்தம் (11 பாடல்கள்), சேவல் விருத்தம் (11 பாடல்கள்), திருவெழுகூற்றிருக்கை ஆகிய எட்டு நூல்களும் அருணகிரிநாதர் இயற்றியதாகப் பதிவுகள் ஒருமனதாகக் கூறுகின்றன. இவை அனைத்தும் சேர்ந்து அவரது ஒன்பது படைப்புகளாகப் பக்தர்களால் கருதப்படுகின்றன.

Beyond the Thiruppugazh, the accounts agree that Arunagirinathar composed eight further works: the Kandhar Anubudhi (52 verses), Kandhar Andhathi (102 verses), Kandhar Alangaram (108 verses), Thiruvakuppu (25 verses), Vel Viruththam (11 verses), Mayil Viruththam (11 verses), Sevar Viruththam (11 verses), and Thiruvezhukootrirukkai. Devotees count all nine together as his body of work.

அருணகிரிநாதருக்குப் பின் பல நூற்றாண்டுகளாக, திருப்புகழ்ப் பாடல்கள் ஓலைச் சுவடிகளில் சிதறிக் கிடந்தன; பிற்கால மன்னர்களும் புரவலர்களும் தமிழுக்கு அவ்வளவாக ஆதரவு தராததால் இந்நூலும் வாய்மொழியில் மட்டும் எஞ்சி நின்றது.

For centuries after Arunagirinathar, the Thiruppugazh verses survived only scattered across palm-leaf manuscripts; later kings and patrons gave Tamil letters little support, and much of the text survived, if at all, only in memory and oral recitation.

1871ஆம் ஆண்டு, மாவட்ட அலுவலராகப் பணிபுரிந்த வி.டி. சுப்ரமணிய பிள்ளை, சிதம்பரம் அருகே பயணம் செய்தபோது ஒரு திருப்புகழ்ப் பாடலின் சில வரிகளைக் கேட்க நேர்ந்தது. அதனால் ஈர்க்கப்பட்ட அவர், முழுத் தொகுப்பையும் மீட்டெடுக்கும் பணியில் இறங்கினார்; தமிழ்நாடு முழுவதும் பயணித்து ஓலைச் சுவடிகளைச் சேகரித்து, 1894ஆம் ஆண்டும் 1901ஆம் ஆண்டும் இரண்டு தொகுதிகளாக வெளியிட்டார். அவர் இறந்த பின் அவரது மகன் வி.எஸ். செங்கல்வராய பிள்ளை மேலும் ஒரு தொகுதியை வெளியிட்டார்.

In 1871, V.T. Subramania Pillai, a district official, was travelling near Chidambaram when he happened to hear a few lines of a Thiruppugazh verse being sung. Drawn in, he took on the task of recovering the whole corpus, travelling across Tamil Nadu collecting palm-leaf manuscripts, and published his collection in two volumes, in 1894 and 1901. After his death, his son V.S. Chengalvaraya Pillai published a further volume.

நீண்ட பயணத்தை நிறைவு செய்து திருவண்ணாமலை திரும்பிய அருணகிரிநாதரைத் திருவண்ணாமலை மன்னன் உரிய மரியாதையுடன் வரவேற்றார். தன் இறுதிக் காலத்தைத் தியானத்திலும் தவத்திலும் கழித்த அருணகிரி, நாளடைவில் இறைவனுடன் இரண்டறக் கலந்து சாயுஜ்ய நிலையை அடைந்தார் என இந்தப் பதிவு கூறுகிறது.

When Arunagirinathar completed his long pilgrimage and returned to Thiruvannamalai, the king received him with full honour. This account says that he spent his final years in meditation and penance, and in time attained perfect union with the Lord, the state described as sayujya.

அருணகிரிநாதர் தன் உடலை நீத்தபோது, அவர் வழியாகத் தான் முருகனைத் தரிசிக்கும் பேறு பெற்றதற்கு நன்றியுடன், மன்னன் அவரது உடலை அருணாசலேஸ்வரர் கோவிலின் மேலைப் பிராகாரத்தில் அடக்கம் செய்து, அங்கே ஒரு சிறு கோவிலும் எழுப்பினார்; அதில் அவரது சிலையை நிறுவி, தினமும் பூஜை நடத்த ஏற்பாடு செய்தார். இந்தச் சமாதிக் கோவில் இன்றும் அருணாசலேஸ்வரர் கோவில் வளாகத்தில் காணப்படுகிறது, அவர் காப்பாற்றப்பட்ட கோபுரத் தளத்திற்கும், முருகன் தூணிலிருந்து தோன்றிய இடத்திற்கும் அருகிலேயே.

When Arunagirinathar shed his body, the king, grateful that it was through him that he had been granted the vision of Murugan, had his body interred within the western prakaram of the Arunachaleswarar temple and built a small shrine there, installing an image of him and arranging for daily worship. This samadhi shrine still stands within the Arunachaleswarar temple complex today, close to both the tower where he was saved and the pillar where Murugan appeared.

ஒரு பதிவின்படி, அருணகிரிநாதர் பொது ஊழி 1370 முதல் 1450 வரை, சுமார் எண்பது ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார் எனக் கருதப்படுகிறது; ஏனைய இரு பதிவுகளும் இவ்வளவு துல்லியமான தேதிகளைத் தராமல் அவரை 15ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவராகவே பொதுவாகக் குறிப்பிடுகின்றன.

Per one account, Arunagirinathar is thought to have lived from 1370 to 1450 CE, some eighty years; the other two accounts give no dates this precise, and place him only broadly in the fifteenth century.