அருணகிரிநாதர்

அருணகிரிநாதர் திருவருள் பொழியும் திருத்தலமான திருவண்ணாமலையில் அவதரித்தார். இவரது தந்தையார் திருவெங்கடநாதர், தாயார் முத்தம்மையார். பெற்றோர் இளமையிலேயே மறைந்துவிட, அவரது மூத்த சகோதரியான ஆதி அம்மையார் அருணகிரியைத் தன் உயிரெனக் கருதி அளவற்ற பாசத்துடன் வளர்த்து வந்தார்.

Saint Arunagirinathar was born in the sacred temple town of Thiruvannamalai to pious parents, Thiruvengada Nathar and Muthammai. When his parents passed away during his early childhood, his elder sister Adhi raised him with boundless affection and motherly care.

அருணகிரிநாதர் இளமையிலேயே கூரிய அறிவாற்றல் கொண்டு விளங்கினார். தமிழ் மற்றும் வடமொழி ஆகிய இரு மொழிகளிலும் வேதங்கள், உபநிடதங்கள், இதிகாச புராணங்கள், சங்க இலக்கியங்கள், இலக்கண சாத்திரங்கள் மற்றும் கலைகள் அனைத்தையும் கற்றுத் தேர்ந்து இணையற்ற புலமை பெற்றவராகத் திகழ்ந்தார்.

Blessed with extraordinary intellect from his youth, Arunagirinathar mastered both Tamil and Sanskrit, gaining profound mastery over the Vedas, Upanishads, Epics, Puranas, classical Sangam literature, grammar, and fine arts.

வாலிபப் பருவத்தில் விதிவசத்தால் சிற்றின்ப மாயையிலும் கணிகையர் மோகத்திலும் அருணகிரி தன் மனதைப் பறிகொடுத்தார். பரத்தையரை நாடித் தன் மூதாதையர் சேர்த்த அளவற்ற செல்வங்கள், நிலபுலன்கள், பொன் பொருள் அனைத்தையும் இழந்து வறுமையின் எல்லைக்கே சென்றார். சிற்றின்ப போகத்தின் விளைவாக அவரது உடலைத் தீராத கொடிய வெப்பு நோயும் தொழுநோயும் தாக்கி, உடலெங்கும் புண்கள் தோன்றி சொல்லொணா வேதனையைத் தந்தது.

In his youth, swayed by worldly delusion, Arunagiri fell into the trap of sensual pleasures and infatuation with courtesans. In pursuit of fleeting desires, he squandered all his inherited wealth, family property, and gold, falling into utter destitution. As a consequence, an agonizing, incurable burning disease and affliction ravaged his body, causing excruciating physical suffering.

நோயினாலும் காமத்தீயினாலும் வாடிய நிலையிலும், மீண்டும் பொருள் தேடித் தன் தமக்கையிடம் சென்று யாசித்தார். தம்பியிடம் இருந்த செல்வம் அனைத்தும் அழிந்ததையும் அவனது இழிநிலையையும் கண்ட தமக்கையார் மனம் உடைந்து, அளவற்ற வேதனையுடனும் கண்ணீருடனும், "தம்பி! உன்னிடம் இருந்த பொன், பொருள் எல்லாம் போய்விட்டது; உனக்கு பெண் உடல்தான் வேண்டும் என்றால், இதோ என் உடலையே உனக்குத் தருகிறேன், அனுபவித்துக்கொள்!" என்று கூறினார். இடிபோலத் தாக்கிய இவ்வார்த்தைகள் அருணகிரியின் நெஞ்சைத் துளைத்தன. உடனே மாயை விலகி, பேரதிர்ச்சியும் அளவற்ற குற்றவுணர்வும் தீவிர வைராக்கியமும் அவருள் வெடித்தெழுந்தது. தன்னுடைய இழிவான வாழ்வை மாய்த்துக்கொள்வதே தக்க பிராயச்சித்தம் எனத் துணிந்தார்.

Tormented by illness and persistent craving, Arunagiri went once again to his elder sister begging for gold. Seeing him completely destitute and ruined, his sister, heartbroken and weeping in anguish, uttered the piercing words: "Brother, all our wealth is exhausted. If a woman's body is all you desire, take my own body and satisfy yourself!" These words struck Arunagiri's soul like a thunderbolt. The veil of delusion shattered in an instant. Overwhelmed by profound remorse, shame, and supreme dispassion (vairagya), he realized the horror of worldly delusion and resolved to end his life as the only rightful atonement.

அருணகிரி திருவண்ணாமலை அருணாசலேஸ்வரர் திருக்கோவிலை நோக்கி ஓடினார். கோவிலின் கிழக்கு வாசலில் உள்ள கம்பீரமான வள்ளாள மகாராஜன் கோபுரத்தின் உச்சிக்கு ஏறி, உலகப் பற்றுகளை அறுத்து, "முருகா!" என்று கதறியபடி கீழே குதித்தார்.

Arunagiri rushed to the holy Arunachaleswarar temple in Thiruvannamalai. Climbing to the top of the majestic Vallala Maharaja Gopuram, casting away all worldly ties and crying out "Muruga!", he leaped into the air to end his earthly existence.

அவர் தரையில் விழுந்து அழியும் தருணத்தில், கருணைக் கடலான முருகப் பெருமான் பேரொளியுடன் வான்வெளியில் பிரசன்னமாகி, தன் இரு திருக்கரங்களாலும் அருணகிரியைத் தாங்கிப் பிடித்து, "அருணகிரி, நில்!" என்று திருவாய் மலர்ந்தருளினார். பெருமானின் திருக்கர ஸ்பரிசத்தால் அருணகிரியின் கொடிய நோய் சுவடு தெரியாமல் நீங்கி, உடல் திவ்வியப் பொன்மேனியாக மாறியது. பெருமான் மயில் மீது திருக்கோலம் காட்டி, தன் ஞானவேலால் அருணகிரியின் நாவில் பிரணவ சடாட்சர மந்திரத்தை (சரவணபவ) எழுதி, யோக ஞானமும் மெய்யறிவும் கைவரப் பெற்று அருளினார்; திருக்கரத்தால் ஜெபமாலையையும் ஈந்தருளினார்.

As he was about to hit the stone ground, Lord Murugan, the ocean of boundless grace, manifested in radiant celestial splendor, caught Arunagiri in His divine hands, and proclaimed: "Arunagiri, Stop!" At the divine touch of the Lord, every trace of illness vanished instantly, transforming his body into a luminous golden form. Seated upon His dancing peacock, Murugan touched Arunagiri's tongue with His sacred Vel (Gnana Vel), inscribed the six-syllable Shadakshara Pranava mantra (Saravanabhava), bestowed supreme yogic realization and divine wisdom, and placed a sacred Japamala in his hands.

அருணகிரியாரை நோக்கி, "நம்மைப் புகழ்ந்து பாடுக" என்று இறைவன் திருவுளம் பற்றினார். "அடியேன் பாடல் புனைய அறியாத பாமரன் ஆயிற்றே, என்ன பாடுவேன்?" என்று அருணகிரியார் கைகூப்பிப் பணிந்தபோது, முருகப் பெருமானே "முத்தைத் தரு பத்தித் திருநகை..." என்ற முதலடியை எடுத்துத் தந்து மறைந்தருளினார். குருநாதனாகிய முருகனின் திருவருளால் அருணகிரியாரின் நாவிலிருந்து அமுதத் தமிழாக, தெய்வீகச் சந்த லயத்தோடு திருப்புகழ் அருவி போல் பொங்கி வழிந்தது. இறைவன் அருணகிரியாரைத் தடுத்தாட்கொண்ட இவ்விடம் திருவண்ணாமலைக் கோவிலில் "கோபுரத்து இளையனார் சந்நிதி" என இன்றும் பக்தர்களால் வழிபடப்படுகிறது.

Lord Murugan then commanded Arunagiri: "Sing Our praises!" When Arunagiri bowed with tears of humility, asking how an ignorant soul could compose hymns worthy of the Lord, Murugan Himself bestowed the divine opening line: "Muthaitharu Pathithirunagai..." (முத்தைத் தரு பத்தித் திருநகை). With divine inspiration flowing through him, Arunagirinathar burst forth into the sublime cascading verses of the Thiruppugazh. The sacred spot at Thiruvannamalai temple where the Lord caught and transformed him is revered to this day as the Gopurathu Ilaiyanar Shrine.

திருவண்ணாமலையிலிருந்து புறப்பட்ட அருணகிரிநாதர் திருச்சிராப்பள்ளிக்கு அருகிலுள்ள குமர வயலூரை அடைந்தார். அங்கு பொய்யாக் கணபதியும் முருகப் பெருமானும் அருணகிரியாருக்குக் காட்சி தந்து, "பாடுக திருப்புகழ்!" என்று திருவாய் மலர்ந்து, சந்தப் பாடல்களின் திவ்விய தாள லயங்களை ஆசீர்வதித்து அருளினர். வயலூரில் பெற்ற அருளாணையால் அருணகிரியார் திருத்தல யாத்திரையைத் தொடங்கினார்.

Setting out from Thiruvannamalai, Saint Arunagirinathar reached Kumara Vayalur near Tiruchirappalli. There, Lord Poyya Ganapathi and Lord Murugan appeared before him and conferred the explicit divine mandate: "Sing the Thiruppugazh!" (பாடுக திருப்புகழ்), blessing him with the celestial knowledge of chanda rhythms. Empowered by this grace, Arunagirinathar embarked on his grand spiritual pilgrimage.

அருணகிரிநாதர் திருப்பரங்குன்றம், திருச்செந்தூர், பழநி, சுவாமிமலை, திருத்தணி, பழமுதிர் சோலை ஆகிய அறுபடை வீடுகள் அனைத்திற்கும் பாதயாத்திரையாகச் சென்று தொழுதார். திருச்செந்தூரில் குழந்தை வடிவில் முருகன் நடனமாடிய திருக்காட்சியைக் கண்டு பரவசமடைந்தார். தமிழ்நாட்டின் இருநூற்றுக்கும் மேற்பட்ட தலங்கள், ஈழத் திருநாட்டின் கதிர்காமம், திருகோணமலை, கண்டி ஆகிய புனிதத் தலங்கள், மற்றும் வடநாட்டின் காசி, அரித்வாரம், கயிலாயம், புரி ஜகந்நாதர் ஆலயம் வரை சென்று பாடினார். இத்தலங்கள் தோறும் அத்வைத வேதாந்த தத்துவங்கள், குண்டலினி யோக ரகசியங்கள், மற்றும் பக்தி பரவசங்கள் நிறைந்த பதினாறாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட திருப்புகழ்ப் பாடல்களை அருளினார்.

Arunagirinathar travelled on foot to all six abodes of Murugan (Arupadai Veedu: Tirupparankundram, Tiruchendur, Palani, Swamimalai, Tiruthani, and Pazhamudircholai). At Tiruchendur, he was blessed with the divine vision of child Murugan dancing upon the waves. He worshipped at over two hundred temples across Tamil Nadu, crossed the sea to sacred shrines in Sri Lanka (Kathirgamam, Trincomalee, Kandy), and journeyed to northern holy kshetras including Kasi, Haridwar, Mount Kailash, and Puri. Across these sacred sites, he poured forth over sixteen thousand Thiruppugazh hymns rich in Vedanta philosophy, Kundalini yoga, and sublime devotion.

மகாபாரதத்தைத் தமிழில் பாடிய வில்லிபுத்தூரார் என்ற புலவர் தன் கல்விச் செருக்கால் பிற புலவர்களோடு வாதம் செய்து, தன் பாடல்களுக்குப் பொருள் கூற முடியாத புலவர்களின் காதுகளை அறுத்தெறியும் கொடூர வழக்கத்தைக் கொண்டிருந்தார். புலவர்களின் துயரைக் கண்டு இரங்கிய அருணகிரிநாதர், வில்லிபுத்தூராரின் ஆணவத்தை அடக்கி அவருக்கு நல்வழி காட்டத் திருவுளம் கொண்டார். "நான் பாடும் பாடல்களுக்கு நீர் பொருள் கூற வேண்டும்; தவறினால் உமது ஆணவத்தை விடவேண்டும்" என்று கூறி அருணகிரியார் "கந்தர் அந்தாதி"யைப் பாடத் தொடங்கினார்.

The scholar Villiputhurar, proud of his poetic mastery, had a cruel custom of challenging poets to interpret his intricate verses and severing the ears of those who failed. Moved by compassion for the suffering scholars, Arunagirinathar resolved to humble Villiputhurar's ego and lead him to the path of grace. Arunagirinathar challenged him to interpret his verses and began singing the Kandhar Andhathi.

கந்தர் அந்தாதியின் ஐம்பத்து நான்காவது பாடலாக, "த"கர வருக்க எழுத்துக்களை மட்டுமே கொண்டு "திதத்த தத்தத் தித்தத தாதத்..." என்று தொடங்கும் அதிநுட்பமான ஏகாக்ஷரச் சந்தப் பாடலை அருணகிரியார் பாடினார். அப்பாடலின் சொல்லாட்சியையும் யோக தத்துவ ஆழத்தையும் உணர்ந்து பொருள் கூற முடியாமல் வில்லிபுத்தூரார் திகைத்து நின்று, தன் தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டு, தன் காதுகளை அறுத்துக்கொள்ள முன்வந்தார்.

For the 54th verse of Kandhar Andhathi, Arunagirinathar sang the astounding hymn beginning "Thithatha thathath thithatha..." (திதத்த தத்தத்...), composed exclusively using the consonant "tha" (த-கர வருக்கம்). Unable to comprehend its profound esoteric and yogic meaning, Villiputhurar stood completely baffled, conceded total defeat, and offered his own ears to be severed.

அருணகிரிநாதர் பெருங்கருணையோடு அவரைத் தடுத்து, "இறைவன் மனிதனுக்குக் காதுகளைக் கொடுத்தது அவனது திருநாமங்களையும் நல்லுரைகளையும் கேட்பதற்கே அன்றி அறுப்பதற்கு அல்ல; புலமை என்பது பணிவிற்கும் பக்திக்குமே உரியது" என்று உபதேசித்து, அப்பாடலின் அரிய தத்துவப் பொருளை விளக்கினார். வில்லிபுத்தூரார் அருணகிரியாரின் கால்களில் விழுந்து மன்னிப்பு வேண்டி, கந்தர் அந்தாதிக்கு விளக்கவுரை எழுதி அடியாராக மாறினார்.

Saint Arunagirinathar compassionately stopped him, teaching: "God gave ears to human beings to listen to the sweet names and glories of the Divine, not to sever them; true scholarship exists only for humility and devotion." Arunagiri then revealed the sublime spiritual meaning of the verse. Deeply transformed, Villiputhurar fell at Arunagiri's feet in reverence and penned an insightful commentary for the Kandhar Andhathi.

திருவண்ணாமலையை ஆண்ட பிரபுடதேவராய மன்னன் அருணகிரிநாதரின் ஞானப் பெருமையை உணர்ந்து அவரிடம் அளவற்ற பக்தி கொண்டான். மன்னனின் அரசவையில் இருந்த தேவி உபாசகரான சம்பந்தாண்டான் என்ற புலவன் அருணகிரியார் மீது கடுமையான பொறாமை கொண்டான். மன்னனைத் தூண்டி, "அரசவையில் இருவரும் தத்தம் உபாசனா மூர்த்தியை நேரில் வரவழைத்துக் காட்ட வேண்டும்; முடியாதவர் நாட்டை விட்டு வெளியேற வேண்டும்" என்று சவால் விடுத்தான்.

King Praudha Deva Raya, who ruled Thiruvannamalai, recognized Arunagirinathar's supreme sanctity and became his devoted disciple. Sambandhandan, a tantric court poet and worshipper of Devi, grew intensely jealous of Arunagiri's stature. He instigated the king to organize a contest in the royal court: each should manifest their Ishta Devata in physical form before the assembly, and whoever failed would be banished.

சம்பந்தாண்டான் தன் மந்திர சக்தியால் தேவியை வரவழைக்க ஆணவத்தோடு முயன்று முற்றிலும் தோற்றுப் போனான். அருணகிரிநாதர் அமைதியாகக் கண்களை மூடி முருகப் பெருமானைத் தியானித்து, "அதலசேட நாராட அகிலமீது விளையாடு..." என்று தொடங்கும் கம்பீரமான திருப்புகழைப் பாடினார். பாடலின் முடிவில், ஆயிரங்கால் மண்டபத்தின் வடக்குத் தூணைப் பிளந்துகொண்டு, முருகப் பெருமான் தன் கண்கவர் பேரொளி மயில் மீது தோன்றி மன்னனுக்கும் கூடியிருந்த அனைவருக்கும் திவ்விய தரிசனம் தந்தருளினார். மன்னன் அருணகிரியாரின் கால்களில் வீழ்ந்து வணங்க, சம்பந்தாண்டான் தலைகுனிந்து ஓடினான். முருகன் தூணில் காட்சி தந்த இவ்விடம் "கம்பத்து இளையனார் சந்நிதி" என்று அழைக்கப்படுகிறது.

Sambandhandan attempted to summon the Goddess with egoistic rituals, but failed completely. Saint Arunagirinathar closed his eyes in serene contemplation of Lord Murugan and sang the majestic Thiruppugazh beginning "Adhala Sedanaarada Agilameethu Vilaiyaadu..." (அதலசேட நாராட). As the song culminated, the northern stone pillar of the hall fractured open, and Lord Murugan manifested in effulgent glory atop His cosmic dancing peacock, granting divine darshan to King Praudha Devaraya and the entire assembly. The king fell at Arunagirinathar's feet in tears of devotion, while Sambandhandan fled in disgrace. This holy shrine is celebrated as the Kambathu Ilaiyanar Sannidhi.

அவமானமடைந்த சம்பந்தாண்டான் வஞ்சகமாக மற்றொரு சூழ்ச்சி செய்தான். மன்னனுக்குக் கொடிய கண்பார்வை நோய் ஏற்பட்டபோது, "தேவலோகத்துப் பாரிஜாத மலரைக் கொண்டுவந்து சூட்டினால் மட்டுமே இந்நோய் தீரும்; கூடு விட்டு கூடு பாயும் சித்தி பெற்ற அருணகிரிநாதரால் மட்டுமே இதைக் கொண்டுவர முடியும்" என்று மன்னனிடம் ஆசை காட்டினான். மன்னனின் துயரைத் தீர்க்கத் திருவுளம் கொண்ட அருணகிரியார், தன் தூய உடலைத் திருவண்ணாமலைக் கோபுரத்தின் உச்சியில் பாதுகாப்பாகக் கிடத்திவிட்டு, கூடு விட்டு கூடு பாய்தல் (பரகாயப் பிரவேசம்) என்னும் யோக சித்தியால் ஓர் இறந்த கிளியின் உடலில் தன் உயிரைச் செலுத்தி தேவலோகம் நோக்கிப் பறந்தார்.

Humiliated by his defeat, Sambandhandan plotted revenge. When the king suffered a severe eye ailment, Sambandhandan deceitfully advised him that only the celestial Parijata flower from Devaloka could cure his affliction, and that only Arunagirinathar had the yogic power to fetch it. Moved by compassion for the suffering king, Arunagirinathar placed his physical body in safe keeping atop the temple tower and, using the yogic power of Parakaya Pravesam (entering another body), entered the body of a parrot and soared to Devaloka to retrieve the celestial flower.

அருணகிரியார் சென்றவுடன் சம்பந்தாண்டான் மன்னனிடம் சென்று, "அருணகிரி இறந்துவிட்டார்; அவரது உடலை அப்படியே வைத்திருப்பது நாட்டிற்கு அபசகுனம்" என்று நயவஞ்சகமாகப் பேசி, கோபுரத்திலிருந்த அருணகிரியாரின் பூத உடலைத் தகனம் செய்து சாம்பலாக்கினான். பாரிஜாத மலரைக் கொணர்ந்த அருணகிரிநாதர் (கிளி உருவில்) மலரை மன்னனிடம் கொடுத்து அவனது பார்வைக் குறைபாட்டை நீக்கினார். தன் உடல் எரிக்கப்பட்டதைக் கண்ட அருணகிரியார் சிறிதும் கலங்காமல், "இதுவும் முருகனின் திருவிளையாடலே; மாய உடலின் பந்தத்தை அறுத்து பெருமான் தனக்கு முக்தி தரவே இவ்வாறு அருளினான்" என்று மனநிறைவோடு ஏற்றுக்கொண்டார்.

In Arunagiri's absence, Sambandhandan falsely told the king that Arunagiri was dead and that leaving a lifeless body on the sacred tower was an inauspicious omen, deceitfully having Arunagirinathar's physical body cremated. Returning with the fragrant Parijata flower in his beak, Arunagirinathar (in parrot form) delivered it to the king, curing his ailment. Seeing that his physical body had been reduced to ashes, Arunagirinathar felt no anger or sorrow; recognizing it as Lord Murugan's divine play to sever all earthly bondage and grant him immortal liberation, he accepted it with sublime detachment.

கிளி உருவில் திருவண்ணாமலைக் கோபுரத்திலும் முருகப் பெருமானின் திருக்கரத்திலும் அமர்ந்து, அருணகிரிநாதர் தனது தவத்தின் உச்சக்கட்ட ஞானப் பிழிவாகிய "கந்தர் அனுபூதி" மற்றும் "கந்தர் அலங்காரம்" ஆகிய அருளமுதப் பாடல்களைப் பாடியருளினார். "உருவாய் அருவாய் உளதாய் இலதாய்..." என்று பாடி, உலக பந்தங்களை எல்லாம் கடந்து முருகப் பெருமானின் திருவடித் தாமரைகளில் இரண்டறக் கலந்து சாயுஜ்ய முக்தி அடைந்தார். அருணகிரியார் கிளி வடிவில் வீற்றிருந்து அனுபூதி பாடிய கோபுரம் இன்றும் "கிளிக் கோபுரம்" என்று போற்றப்படுகிறது; அருணாசலேஸ்வரர் கோவில் மேற்குப் பிராகாரத்தில் அவரது ஜீவ சமாதிக் கோவில் வழிபடப்பட்டு வருகிறது.

Perched in parrot form upon the temple tower and resting upon the divine hand of Lord Murugan, Saint Arunagirinathar poured forth the crowning jewel of spiritual wisdom: Kandhar Anubhuti and Kandhar Alangaram. Singing the timeless non-dual truth "Uruvaai Aruvaai Ulathaai Ilathaai..." (உருவாய் அருவாய்...), he merged eternally into the lotus feet of Lord Murugan, attaining supreme Sayujya Mukti. The tower where he sat in parrot form is celebrated to this day as Kili Gopuram, and his sacred samadhi shrine continues to be worshipped within the western prakaram of the Arunachaleswarar temple.

அருணகிரிநாதர் உலகிற்கு அருளிச்செய்த ஒன்பது தெய்வீகப் படைப்புகள் பக்தி, யோகம், அத்வைத ஞானம், இசைச் சந்த நயம் ஆகிய அனைத்தின் சிகரமாகத் திகழ்கின்றன: 1. திருப்புகழ்: சந்தப் பாக்களால் அமைந்த மாபெரும் பக்திப் பொக்கிஷம்; இசை, தாளம், ஆன்மீக ரகசியங்கள் நிறைந்த ஒப்பற்ற நூல். 2. கந்தர் அனுபூதி (51 பாடல்கள்): "மந்திர நூல்" என்று போற்றப்படும் நேரடி இறை அனுபவ ஞான நூல் ("கந்தர் அனுபூதி பெற்றவர் எய்துவர் முத்தி"). 3. கந்தர் அலங்காரம் (108 பாடல்கள்): முருகப் பெருமானின் பேரழகு, வீரம், வேலின் ஆற்றல் மற்றும் மரண பயத்தை நீக்கும் காப்பு நூல். 4. கந்தர் அந்தாதி (102 பாடல்கள்): யமக அந்தாதி நடையில் அமைந்த கடினமான, அதிநுட்பமான இலக்கிய ஞான நூல். 5. திருவகுப்பு (25 வகுப்புகள்): பெருமானின் திருநாமங்கள், வேல், மயில், சீடர்கள் ஆகியவற்றைச் சந்த நடையில் வருணிக்கும் திருமுறை நூல். 6. வேல் விருத்தம் (11 பாடல்கள்): ஞானவேலின் மகாசக்தியையும் அடியார்களைக் காக்கும் கருணையையும் போற்றும் நூல். 7. மயில் விருத்தம் (11 பாடல்கள்): பெருமானின் திவ்விய மயில் வாகனத்தைப் போற்றிப் பாடும் நூல். 8. சேவல் விருத்தம் (11 பாடல்கள்): பிரணவ சொரூபமான சேவற்கொடியின் மகிமையைப் புகழும் நூல். 9. திருவெழுகூற்றிருக்கை: தேர்த்தட்டு அமைப்பில் எண்களை ஏற்றியும் இறக்கியும் பாடிய சித்திரக் கவிதை நூல்.

The nine sacred works bestowed by Saint Arunagirinathar stand as the supreme pinnacle of Muruga Bhakti, Kundalini yoga, Advaitic wisdom, and chanda music: 1. Thiruppugazh: The monumental ocean of rhythmic hymns guiding souls from worldly bondage to divine bliss. 2. Kandhar Anubhuti (51 verses): Revered as a sacred "Mantra Scripture" of direct non-dual God-realization. 3. Kandhar Alangaram (108 verses): Glorifying the divine beauty, valor, and the fear-dispelling grace of Murugan and His Vel. 4. Kandhar Andhathi (102 verses): An intricate literary masterpiece composed in Yamaka-Andhathi meter. 5. Thiruvakuppu (25 sections): Sublime rhythmic compositions celebrating the Lord, Vel, Peacock, and His devotees. 6. Vel Viruththam (11 verses): Extolling the invincible spiritual power and protective grace of the Gnana Vel. 7. Mayil Viruththam (11 verses): Celebrating the glory and majesty of the divine Peacock vehicle. 8. Seval Viruththam (11 verses): Glorifying the sacred Cock banner, the emblem of Pranava. 9. Thiruvezhukootrirukkai: A unique pictorial chariot-meter poem (chitra-kavi) structured with ascending and descending numbers.

அருணகிரிநாதரின் காலத்திற்குப் பின் நூற்றாண்டுகளாகத் திருப்புகழ்ப் பாடல்கள் ஏட்டுச் சுவடிகளில் ஆங்காங்கே மறைந்து கிடந்தன. 1871ஆம் ஆண்டு மாயவரம் மாவட்ட முன்சீப் ஆகப் பணியாற்றிய வி.டி. சுப்பிரமணிய பிள்ளை அவர்கள் சிதம்பரம் வழியே சென்றபோது ஒரு திருப்புகழ்ப் பாடலைக் கேட்டு மெய்சிலிர்த்தார். இப்பேர்ப்பட்ட ஞான நூலை மீட்க வேண்டும் என்ற உறுதிபூண்டு, தமிழ்நாடு முழுவதும் பல ஆண்டுகள் தேடி அலைந்து ஓலைச் சுவடிகளைச் சேகரித்து, 1895 மற்றும் 1902 ஆகிய ஆண்டுகளில் இரண்டு பெரும் தொகுதிகளாக அச்சில் பதிப்பித்து உலகிற்கு வழங்கினார்.

For centuries after Arunagirinathar, the sacred Thiruppugazh verses lay scattered in forgotten palm-leaf manuscripts. In 1871, Sri V. T. Subramania Pillai, a district munsif, was deeply captivated upon hearing a Thiruppugazh verse sung near Chidambaram. Inspired by divine call, he dedicated decades of his life travelling across Tamil Nadu collecting fragile palm-leaf manuscripts, publishing the first printed volumes in 1895 and 1902 to preserve this spiritual treasure for humanity.

அவரது புதல்வரான பெரும்புலவர் வி. எஸ். செங்கல்வராய பிள்ளை அவர்கள் தந்தையின் திருப்பணியைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்து, மேலும் பல சுவடிகளைத் திரட்டி, திருப்புகழ் மற்றும் அருணகிரிநாதரின் அனைத்து நூல்களுக்கும் விரிவான சொல்வளம், இலக்கணக் குறிப்புகள், ஆராய்ச்சி மற்றும் "முருகவேள் பன்னிரு திருமுறை" என்ற மகா விளக்கவுரையை ஆறு தொகுதிகளாக வெளியிட்டுத் திருப்புகழ் மறுமலர்ச்சியை நிலைநாட்டினார்.

His illustrious son, scholar Sri V. S. Chengalvaraya Pillai, continued this sacred mission. He collected further manuscripts and authored a comprehensive, monumental six-volume commentary and concordance entitled "Murugavel Panniru Thirumurai," establishing a timeless renaissance of Thiruppugazh.