சாடும் தனிவேல் முருகன் சரணம்சூடும் படி தந்தது சொல்லு மதோ?வீடும், சுரர் மாமுடி, வேதமும், வெம்காடும், புனமும் கமழும் கழலே.
sAtum tanivEl murukan saraNamsUTum paTi tantatu sollu matO?vITum, surar mAmudi, vEtamum, vemkATum, punamum kamazhum kazhalE.
உரை
தன் தனிவேலால் தீமையை அழிக்கும் முருகனின் திருவடியே தனக்குப் புகலிடம் என்று அருணகிரிநாதர் இப்பாடலில் அறிவிக்கிறார். அந்தத் திருவடி தன் தலைமேல் வைக்கப்பெற்ற பேறு எத்தகையது என்று சொல்லில் அடக்கிவிட முடியுமா என்று வியந்து கேட்கிறார். ஏனெனில் அந்த ஒரு திருவடியே வீடுபேறு எனும் விடுதலையிலும், தேவர்களின் மகுடங்களிலும், வேதங்களிலும், அடர்ந்த காட்டிலும், வள்ளியம்மை வளர்ந்த தினைப்புனத்திலும் ஒரே நேரத்தில் மணம் கமழ்கிறது. உயர்ந்த வீடுபேறு முதல் எளிய தினைப்புனம் வரை, முருகன் அருள் எங்கும் ஒரே தன்மையில் பரவியிருப்பதை இப்பாடல் காட்டுகிறது; உயர்வு தாழ்வு பாராமல் எல்லா இடத்திலும் அவன் திருவடி நறுமணம் வீசுகிறது.
Arunagirinathar declares that Murugan's feet, the same feet whose spear strikes down evil, are his only refuge, and he wonders aloud whether words could ever capture the grace of carrying that gift on his head. Those same feet, he says, are fragrant everywhere at once: in liberation itself, in the crowns of celestial beings, in the Vedas, in the wild forest, and in the humble millet field where Valli grew up. High or low, sacred text or forest thicket, Murugan's grace reaches every place equally, and this verse celebrates that boundless, undivided presence.
(முருகா.காம் உரை)
- தனிவேல்
- : முருகனின் ஒப்பற்ற ஆயுதம்; தீமையை அழிக்கும் ஞான சக்தி.
- வீடு
- : வீடுபேறு, அதாவது முழு விடுதலை அல்லது மோட்சம்.
- கழல்
- : வீரக்கழல் அணிந்த திருவடி.
- புனம்
- : வள்ளியம்மை வளர்ந்த தினைப்புனம், மலைவாழ் மக்களின் விளைநிலம்.
முக்கியச் சொற்கள்
பொருள் ஏற்றப்படுகிறது.